Terwijl de ene reu plezierig in het water spettert, ligt de ander in diepe narcose bij de DA.
Afgelopen week was er weinig joie in het leven van onze driejarige Fries - hij is sinds afgelopen dinsdag
sans roubignoles.
We dachten dat ie er overheen gegroeid was, over zijn hitsigheid. Maar niet zo heel lang geleden was het weer dik raak. Niet slapen, zelfs niet eten, onrustig en gespannen. Het was deze keer zelfs erger dan alle keren voorheen. Nam hij voorheen slechts in de buurt van de loopse teef de benen, nu smeerde hij 'em zelfs op wandelingen ver buiten de dorpsgrens. En als klap op de vuurpijl heeft meneer zich deze keer zelfs een gang naar buiten gegraven
Zo onder de schuurdeur door
Met z'n historie in ons achterhoofd en de kennis dat onze buren hun teven echt nooit never niet laten steriliseren, hebben wij de knoop doorgehakt en een afspraak gemaakt bij de DA. Afgelopen dinsdag ging meneer onder het mes.
De Fries haat de auto, maar als ie op de bijrijderstoel mag zitten dan vindt ie het toch wel leuk. Ik voelde me een Judas, toen ik het portier voor hem opendeed en hem even later met z'n koppie achter het raam zag wegrijden met m'n verkering
Ik heb er geen seconde over getwijfeld dat de castratie een wijs besluit was, maar om dat hondje te zien wegrijden en dan te weten dat
hij niet weet wat hem boven het hoofd hangt...
Affijn, toen ie 's middags thuis kwam kreeg ik het verraad driedubbeldik op m'n brood. Wat een zielig hoopje hond
De Fries was nog een klein beetje duf van de verdoving en dan die kap
Hij stootte overal tegenaan terwijl ie toch al niet helemaal helder kon lopen... Affijn, dat drama heeft een paar minuten geduurd en toen hebben we die kap weggesmeten. We hebben gewoon goed op hem gelet, maar veel behoefte om aan z'n voormalige ballen te likken had ie niet. Hij was behoorlijk stuk van de hele onderneming.
Arme, arme Fries. Ik vond hem vooral zielig omdat hijzelf waarschijnlijk geen idee had waarom hij zich zo miserabel voelde. Hij was 's ochtends kiplekker met de auto vertrokken, en toen ie thuiskwam was ie ineens beroerd en had ie een snee in z'n lijf met draadjes erin die hem in z'n gevoelige delen prikte. Elke keer als ie een meter liep dan kromp hij ineen - alsof ie door een bij gestoken werd. Nou is het van nature een kleinzerig ding die Fries, maar ik had echt behoorlijk met hem te doen.
Uiteindelijk viel het allemaal nog al mee. Woensdag was ie nog voor weinig anders te porren dan op onze voeten zitten, maar donderdag prikten z'n oortjes alweer bij het horen van de koekjespot of het zien van een bal. En vrijdag moest ie alweer op het bankje voor het huis en gisteren kon ie alweer graven en sinds vandaag is ie weer helemaal z'n oude zelf :toost:
Zelfs de omgang met de Fransman lijkt vooralsnog precies zoals het was. Ik wist zelf niet precies wat ik daarvan moest verwachten. Zo'n balloze hond ruikt toch anders lijkt mij, maar wellicht komt dat nog. Ik heb ook begrepen dat ie nog een week of wat vruchtbaar is - blijkbaar verdwijnt met z'n ballen niet ook al het oude zaad uit z'n lijf.
De Fransman heeft de Fries overigens geen seconde gemist - we hadden deze week namelijk ook bezoek van een Française. Een hele gezellige maar o zo lompe labrador. En met die Française kon onze Fransman ook heel leuk plezier maken.
Je honden houden van de muizenjacht zo te zien 
)
Als je dan zonodig moet pronken met dat weer daar in het zuiden, doe dan maar foto's, daar hebben wij er ook nog plezier van 
viewtopic.php?f=26&t=282352
Vorig weekend liepen die schooiers van mij zo door het Belgische land te struinen. Heerlijk om ze zo te zien genieten! En lekker modderig weer naar huis 
Die eerste foto is stoer! Hier is het ook zulk heerlijk weer.
