De muur is afgebrokkeld
Geplaatst: 12 feb 2014 09:53
Bijna een jaar geleden werd ik opgebeld door de fokker van Laicka, of ik toevallig plek had voor een teef die ze terug had gekregen en absoluut niet met haar honden kon. Ik had plek dus ben haar gaan halen. Een te dik HH meisje van toen bijna 4 jaar oud. Het was de bedoeling dat ze via mij op doorreis was naar een nieuwe baas en dat ik er alleen voor zou zorgen wat er wat rust in dat kleine lijfje zou komen.
Naja, ze is niet meer weg gegaan, ondanks haar behoorlijke lijst van uitval gedrag, onzekerheden, bijtincidenten etc.
Gisteren was voor mij de laatste echte doorbraak, toen ik bij mijn ouders aan kwam begroette zij de reu van mijn ouders, iets wat echt niet kon (lang leve die goede stabiele Bailey die donders goed hondentaal snapt en respect had voor haar grenzen). Oortjes op standje spel, bek likken, hele mooie brede staart die er bijna van af viel van kwispelen, echt zo'n momentje van intens genot.
Met een hoop tips van mensen hier, eigen ervaring en gewoon boeren verstand is het gelukt haar muur af te laten brokkelen en te zorgen dat zij het vertrouwen heeft gekregen in mij en Laicka dat het allemaal wel goed is. Na een jaar trainen op vertrouwen is ze eindelijk toegankelijk om verder te gaan. Volgende week ga ik de gehoorzaamheid in met haar, kijken wat ze daar gaat doen.
Ook al blijft ze haar nukken houden in bepaalde situaties is zij voor mij een wereldhond waarvan ik blij ben dat ze zomaar spontaan op mijn pad is gekomen. Ik hoop dat ik nog jaren mag genieten van die lieve Fix en stiekem ben ik ook nog wel trots op mezelf dat het gelukt is een hond met behoorlijk wat probleemgedrag weer op de rit te krijgen
Naja, ze is niet meer weg gegaan, ondanks haar behoorlijke lijst van uitval gedrag, onzekerheden, bijtincidenten etc.
Gisteren was voor mij de laatste echte doorbraak, toen ik bij mijn ouders aan kwam begroette zij de reu van mijn ouders, iets wat echt niet kon (lang leve die goede stabiele Bailey die donders goed hondentaal snapt en respect had voor haar grenzen). Oortjes op standje spel, bek likken, hele mooie brede staart die er bijna van af viel van kwispelen, echt zo'n momentje van intens genot.
Met een hoop tips van mensen hier, eigen ervaring en gewoon boeren verstand is het gelukt haar muur af te laten brokkelen en te zorgen dat zij het vertrouwen heeft gekregen in mij en Laicka dat het allemaal wel goed is. Na een jaar trainen op vertrouwen is ze eindelijk toegankelijk om verder te gaan. Volgende week ga ik de gehoorzaamheid in met haar, kijken wat ze daar gaat doen.
Ook al blijft ze haar nukken houden in bepaalde situaties is zij voor mij een wereldhond waarvan ik blij ben dat ze zomaar spontaan op mijn pad is gekomen. Ik hoop dat ik nog jaren mag genieten van die lieve Fix en stiekem ben ik ook nog wel trots op mezelf dat het gelukt is een hond met behoorlijk wat probleemgedrag weer op de rit te krijgen