Het HondenForum

Even een vraag over entstof. Ik hoorde dat iemand die zijn pups moest laten enten, bewust gekozen heeft voor 'dode' entstof ipv 'levende' entstof.

Nou wist ik niet eens dat je daar een keuze in hebt maar wat is het verschil en waarom kies je voor dood of levend?

Voor zover ik er wat van weet: een dode entstof maakt gebruik van een deel van de ziekteverwekker. Bij virussen kan dit bijv. een deel zijn van de eiwitmantel, bij bacteriën een deel van het celmembraan. Het moet in ieder geval gaan om het molecuul (of de moleculen) waar het immuunsysteem op reageert. Bij een levende entstof spuit je een verzwakte, nog levende, ziekteverwekker in.

Wat de voor- en nadelen precies zijn, weet ik niet. Wist ook niet dat er keuze was. Weet wel dat het bij mensen zo is dat wanneer je een verminderde afweer hebt, ze liever niet enten met verzwakte ziekteverwekkers omdat de kans dan te groot is dat deze verwekker toch de ziekte gaat veroorzaken. Terwijl die kans in gezonde mensen verwaarloosbaar klein is.

Levende entstoffen geven idd een (heel) klein risico op het krijgen van de ziekte, sommige virussen zijn zo sterk, dat het niet lukt om daar een levende entstof van te maken. Dode entstoffen hebben dat risico niet, maar daar reageert het afweersysteem wel minder op, daarom zit er in dode entstoffen een hulpstof (adjuvans) om de reactie te verbeteren.
Sommige mensen kiezen voor dode entstof omdat ze jonge pups te kwetsbaar vinden voor een levende, anderen vinden juist het adjuvans een bezwaar.

Betekend het dan ook dat als je met levende entstof ent dat de pups beter beschermd zijn?

Safari schreef:Betekend het dan ook dat als je met levende entstof ent dat de pups beter beschermd zijn?

Niet per se, jonge pups hebben meestal nog afweerstoffen die ze van hun moeder hebben gekregen en deze afweerstoffen reageren ook op de enting. Hierdoor kan het zijn/ is het vaak zo dat die eerste enting überhaupt niet (veel) doet. Die eerste enting is eigenlijk bedoeld voor pups die de afweerstoffen van moeders missen of die in een omgeving verkeren waar de kans op infectie groot is.