Het HondenForum

Bas heeft een slecht achterpootje. Kan goed aangeboren zijn maar kan ook een ongeluk zijn geweest uit Spanje. Op het eerste oog lijkt het op patella maar dat is het duidelijk niet. Dat pootje is binnen in mismaakt. Daar heeft Bas in die zin geen last van dat ze uren kan lopen. Lopen gaat helemaal perfect. Langzaam lopen als in stappen gaat ook goed, maar niet perfect. Rennen kan ze snoeihard maar niet lang en het ziet er raar uit. Ook gaat ze altijd meteen zitten waar ze is. Ik merk ook dat ze niet zo heel goed kan springen op bv de bank. Dat kan ze wel, maar liefst wel met een vrije aanloop en dat zou dus zeker wel eens aan dat pootje kunnen liggen.

Nu ben ik al een tijdje goed aan het voelen aan dat pootje. Wat ik voel is het volgende. De heup is scheef en niet symmetrisch. De goede kant heeft gewoon een heupkom en een punt daar waar die hoort. De slechte kant is plat. Dus of daar een goede heup zit is de vraag. Wat ik ook voel is dat haar dij strakker en korter is aan de mindere poot. En er zit een punt in die hard is. Het slechte pootje is korter en stijver. Wel gebruikt ze het gewoon met lopen en kan ze dan soms wel 2-3 uur lopen zonder enige last van dat pootje te hebben. Dus de normale gang van doorlopen is helemaal perfect ondanks haar gebrekje.

Nu kan ik natuurlijk naar de DA gaan en foto's laten maken en het dan op een misschien wel operatie aan laten komen. Of ik kan zeggen, hondje is van de straat, heeft duidelijk een ernstig ongeluk gehad of een aangeboren afwijking waar het perfect mee om gaat en geen directe hinder van ondervindt, laat het gaan en wie weet kan de dierenarts er in de toekomst eens naar kijken? Ik neig naar het laatste al ben ik wel extreem nieuwsgierig aan het worden hoe dat pootje er van binnen uit ziet. Ik zie het echter helemaal niet zitten om Bas meteen een medische mallemolen in te sturen terwijl ze prima wandelt, heel graag speelt en totaal mobiel is zoals ze waarschijnlijk al haar hele leven is.

Persoonlijk verwacht ik dat ze overreden is of geschopt. En dat ze haar dijbeen ooit gebroken heeft en haar heupje ook of dat haar heup met de breuk uit de kom is gegaan. Dat is geheeld in een hoek, dat zal de reden zijn van haar kortere pootje. Volgens mij is er niks aan gedaan in Spanje en heeft ze met een gebroken poot opnieuw leren lopen. Ik voel dat dat dijbeen in een hoek staat, dus er zit een duidelijke knik in. En ik denk dus dat de heupkop niet meer in de kom zit maar los. Zoals bij honden met HD na een operatie. Dat alles zal al een lange tijd zo zijn en ze heeft ermee leren leven.

Ze heeft totaal geen pijn aan de poot. Ik kan hem buigen, er aan trekken, masseren en bewegen. Ze slaapt gewoon door.

Wat zouden jullie hiermee doen? De medische mallemolen in sturen of zeggen, hondje heeft een wat verminkt pootje maar leeft daar al lange tijd prima mee, lekker zo laten. Zeker omdat ze het heerlijk vindt om uren en uren te lopen. Ze wil niks dan lekker wandelen. Ik steek er mijn hand voor in het vuur dat ze geen pijn heeft. Wel soms een klein beetje een handicap. Dat pootje doet gewoon niet meer alles dus sprintjes trekken ed gaat wat lastiger. Ze doet het wel, rent als een dolle, maar niet lang en niet heel vaak. En draven kan ze denk ik niet. Want dat doet ze nooit. Het is sprinten of een flink snelle normale loopgang.

In mijn achterhoofd denk ik wel eens, stel dat ze dat botje recht maken en het heupje weten te repareren. Zou ze dan ineens kunnen draven? En springen? Maargoed, dan denk ik ook meteen aan wat dat voor gevolgen heeft. Lange revalidatie. Misschien maak je alles wel ineens veel erger en misschien breek je die hond wel af omdat ze zoiets niet aan kan. Benchrust etc moet ik niet aan denken. Bas ook niet. En zoals het gaat gaat het prima. Ze is een wandelhond. En dat doet ze dus extreem graag en veel.

Ik zou het zo laten, als ze geen pijn aangeeft is het goed .

yodi schreef:Ik zou het zo laten, als ze geen pijn aangeeft is het goed .

Ik weet vrijwel zeker dat ze geen pijn heeft. Dat hadden Mit en Qal ook al zo ingeschat en in Spanje hebben ze er ook nooit wat mee gedaan. Kan ook best aangeboren zijn hoor. Soms heeft een pup een mismaakt pootje. Wel denk ik dat het haar iets beperkt in haar doen en laten. Ze draaft niet en trekt niet zo vaak sprintjes. Springen kan ze ook niet zo goed. Maargoed, lopen gaat prima. Ze heeft eigenlijk best een heel mooi gangwerk als we wandelen.

Misschien als ze een keer onder narcose zou moeten om het een of ander dan ze dan even snel een foto maken? Dat zou ook nog kunnen. En dan kijken we wel weer verder.

Zolang ze geen last heeft en je niet het gevoel hebt dat ze iets mist zou ik het ook zo laten. Misschien voor je eigen interesse een foto laten maken?

Ik merk dat ik zelf nieuwsgierig ben naar wat er precies aan de hand is. Maar daar wil ik de hond niet de dupe van laten zijn.

ik zou voor een foto gaan en aan de hand daarvan gaan bepalen of je er wat aan wil of kan doen.
ellen

Ze draaft wel overigens. Ik druk me verkeerd uit. Ze draaft niet snel maar loopt/draaft. Naast de fiets lopen is iets wat ze niet zou kunnen. Dan zou dat pootje haar gangwerk hinderen. Veel kleine hondjes kunnen wel naast de fiets. Dus op dat vlak is ze beperkt haha!

jij bent nieuwsgierig en wilt graag weten wat er precies aan de hand is, daarvoor zou je inderdaad een foto kunnen laten maken. Maar voor Bas zou ik helemaal niets doen en gewoon zo laten. Ze heeft zich aangepast aan haar beperking en redt zich prima zonder pijn.

Een foto laten maken, hoeft niet de start van de mallemolen te zijn. Ik zou dat wel willen, die foto, in eerste plaats uit nieuwsgierigheid, maar ook omdat je aangeeft dat ze toch niet helemaal perfect loopt en er een harde plek in de spieren zit. Je zou fysiotherapie kunnen overwegen om de spieren wat soepeler te krijgen en met foto's weet de fysio ook wat de beperkingen zijn, waar extra rekening mee gehouden moet worden.

Ik denk dat ik ook wel graag zou weten wat er aan de hand is, zonder daarom meteen verder grootse acties of ingrepen te plannen. Dus misschien inderdaad als ze eens onder narcose moet voor het één of ander, RX laten maken? Kan misschien ook wel zonder narcose, als ze even rustig kan blijven?
Het feit dat ze misschien wel wat beperkingen heeft, maar die haar toch ook weer niet écht dwarszitten, lijkt me een goed argument om ook niet meteen aan ingrijpen te denken, want misschien zorgt dat nog voor extra last.

Heb dezelfde situatie met onze DH hier. Op 1 jaar al diagnose zware ED (LPC, processus coronoïdeus toen al volledig verbrijzeld aan beide kanten). Hij is nu 4 jaar, wil het wel even opvolgen hoe het gewricht er nu uitziet, maar we hebben al langer uitgemaakt dat er geen kunstgrepen zullen worden gedaan. Maar wel gewoon "fijn" om te weten hoe het evolueert.

Ik zou heel lang denken "het is gewoon zo 'n ze heeft er geen last van" maar uiteindelijk zou ik het toch willen weten.
Dat betekent niet meteen dat ik haar de mallemolen door zou sturen, maar ik zou een arts zoeken waar ik vertrouwen in heb. De primaire vraag zou zijn 'wat is er aan de hand' en niet 'wat gaan we er aan doen'.
Maar wanneer het 'weten' veel stress op zou leveren dan zou het me niet waard zijn als hij er geen last van heeft. Bij mijn Maddox zou ik zoiets niet doen, die heeft genoeg stress en paniek, die ga ik niet pesten omdat ik wil weten waar hij geen last van heeft.

Natuurlijk vraag ik mezelf nu af waarom ik het zou willen weten als ik er naar alle waarschijnlijkheid niets aan ga laten doen. Wat voegt 'het weten' dan toe?
Weet ik veel, dan weet ik het gewoon en vraag ik het mezelf niet meer af. Ik weet ook dat wanneer een vraag beantwoord is er meestal weer een andere actueel wordt. Want wat als er wèl iets aan te doen is?
Krijg je dat weer.

JML schreef:Ik zou heel lang denken "het is gewoon zo 'n ze heeft er geen last van" maar uiteindelijk zou ik het toch willen weten.
Dat betekent niet meteen dat ik haar de mallemolen door zou sturen, maar ik zou een arts zoeken waar ik vertrouwen in heb. De primaire vraag zou zijn 'wat is er aan de hand' en niet 'wat gaan we er aan doen'.
Maar wanneer het 'weten' veel stress op zou leveren dan zou het me niet waard zijn als hij er geen last van heeft. Bij mijn Maddox zou ik zoiets niet doen, die heeft genoeg stress en paniek, die ga ik niet pesten omdat ik wil weten waar hij geen last van heeft.

Natuurlijk vraag ik mezelf nu af waarom ik het zou willen weten als ik er naar alle waarschijnlijkheid niets aan ga laten doen. Wat voegt 'het weten' dan toe?
Weet ik veel, dan weet ik het gewoon en vraag ik het mezelf niet meer af. Ik weet ook dat wanneer een vraag beantwoord is er meestal weer een andere actueel wordt. Want wat als er wèl iets aan te doen is?
Krijg je dat weer.

Je geeft precies mijn gedachtes weer

Denk dat Bas overigens geen stress van de DA zal hebben. Die heeft niet snel stress. Die ondergaat alles gelaten en zonder gedoe.

laeken schreef:

JML schreef:Ik zou heel lang denken "het is gewoon zo 'n ze heeft er geen last van" maar uiteindelijk zou ik het toch willen weten.
Dat betekent niet meteen dat ik haar de mallemolen door zou sturen, maar ik zou een arts zoeken waar ik vertrouwen in heb. De primaire vraag zou zijn 'wat is er aan de hand' en niet 'wat gaan we er aan doen'.
Maar wanneer het 'weten' veel stress op zou leveren dan zou het me niet waard zijn als hij er geen last van heeft. Bij mijn Maddox zou ik zoiets niet doen, die heeft genoeg stress en paniek, die ga ik niet pesten omdat ik wil weten waar hij geen last van heeft.

Natuurlijk vraag ik mezelf nu af waarom ik het zou willen weten als ik er naar alle waarschijnlijkheid niets aan ga laten doen. Wat voegt 'het weten' dan toe?
Weet ik veel, dan weet ik het gewoon en vraag ik het mezelf niet meer af. Ik weet ook dat wanneer een vraag beantwoord is er meestal weer een andere actueel wordt. Want wat als er wèl iets aan te doen is?
Krijg je dat weer.

Je geeft precies mijn gedachtes weer

Nou dat is fijn, maar daar heb je dan ook weer niks aan haha!
Mijn advies aan jou zou zijn om er een keer als het uitkomt naar te laten kijken. Waarom? Omdat ik al vaker heb gelezen dat je je afvraagt hoe het er van binnen uit ziet, dus houd het je bezig.
Geeft misschien ook een stukje zekerheid, bevestiging wat toch ook wel prettig is. Wat daarna komt, zie je dan wel weer.

Als het mijn hond zou zijn, zou ik willen weten wat er aan de hand is en het laten onderzoeken. Aan de hand daarvan beslissen wat te doen.
Als ze geen pijn heeft of er hinder van heeft en uit de oorzaak blijkt dat ze dat in de toekomst ook niet gaat krijgen, zou ik het, denk ik, zo laten.

Voor mij zou het niet voldoende zijn dat ze zo op het zicht er geen last van heeft.

In de weken dat ze hier was heb ik het eens bekeken allemaal. Ik heb je natuurlijk aangegeven dat het zo was en dat we ernaar konden laten kijken maar dat ik dat zelf niet snel nodig zou vinden.
Nou ben ik geen DA maar ik durf inderdaad wel te beweren dat ze geen pijn heeft. Ik zou er dus niet snel iets aan laten doen.
Ik merk wel bij je dat dat pootje een terugkerend onderwerp van peinzen en gesprek is en daarom zou ik wel een foto laten maken. Ze hoeft heel niet onder narcose daarvoor, die blijft wel liggen. Kleine moeite dus maar dan weet je wel waar je aan toe bent.
Schat de DA in dat het wél pijn doet, dan zou ik verder kijken. Maar ik gok zelf van niet.

laeken schreef:Denk dat Bas overigens geen stress van de DA zal hebben. Die heeft niet snel stress. Die ondergaat alles gelaten en zonder gedoe.

Dan zou ik wel een keer naar laten kijken ,inderdaad gewoon om het te weten en met het oog op de toekomst wat je misschien nog kunt verwachten.

Tja, moeilijk hoor.
Ik denk dat ik het ook zou willen weten en afhankelijk van de uitslag (en evt. ingreep) er dan wel of niet iets aan laten doen. Als ze geen pijn heeft, zou
ik er vanuit gaan om er niets aan te laten doen, maar er kan natuurlijk een uitslag komen waarmee je wel iets zou 'moeten'.
Ik zou dat willen weten, maar ik zou er alleen iets aan laten doen als het voordeel daarvan zeer duidelijk opweegt tegen alle nadelen. Dat kan je
pas weten als je exact weet wat er aan de hand is.
Een röntgenfoto is niet belastend, zeker niet bij een hondje wat geen roesje ervoor hoeft te hebben, dus ja ik zou dat dan wel doen.

Ik ga met een aantal bovenstaande mee. Ik zou een foto laten maken, al was het alleen al om te kijken hoe het nou precies zit daar indat pootje. Vervolgens zou ik het, denk ik, laten voor wat het is zeker omdat Bas geen pijn heeft. Als de schade al zo goed voelbaar is vraag ik me ook af of het pootje weer normaal zou kunnen functioneren. Als ik op jouw bevindingen af ga dan is er heel wat kapot (geweest) daar van binnen.

Gaat Bas pijn krijgen dan is het heel wat anders natuurlijk.

Ik zou een foto laten maken om te kijken wat er precies aan de hand is. En op basis daar van kijken wat de mogelijkheden zijn. Een foto wil niet zeggen dat de dierenarts maar vanalles aan operaties in kan plannen.. Daar ga je nog altijd zelf over

Hier een roemeense opvanger. Ik ontdekte dat ze mankt met haar voorpoot en dat hij scheef staat . Bij haar zijn foto's gemaakt en het blijkt dat er oude fractuur zit waardoor elleboog is vergroeid en poot scheef staat.Advies was ; niets doen voorlopig omdat er nog geen artrose zit en zij er alles mee doet, of poot vast zetten maar dan wordt haar beweging wel erg belemmerd of poot amputeren .
Het weten geeft duidelijkheid waarom ze mankt maar maakt het beslissen wat er moet gaan gebeuren niet makkelijker.
Ze rent, speelt, graaft doet alles , ze ontziet hem soms wel maar tijdens onderzoek bij dierenarts gaf ze ook geen pijn aan, ik heb haar nog nooit horen piepen, ze tilt hem ook nooit op etc dus het is lastig om te besluit te nemen wat er moet gebeuren.

Mit schreef:In de weken dat ze hier was heb ik het eens bekeken allemaal. Ik heb je natuurlijk aangegeven dat het zo was en dat we ernaar konden laten kijken maar dat ik dat zelf niet snel nodig zou vinden.
Nou ben ik geen DA maar ik durf inderdaad wel te beweren dat ze geen pijn heeft. Ik zou er dus niet snel iets aan laten doen.
Ik merk wel bij je dat dat pootje een terugkerend onderwerp van peinzen en gesprek is en daarom zou ik wel een foto laten maken. Ze hoeft heel niet onder narcose daarvoor, die blijft wel liggen. Kleine moeite dus maar dan weet je wel waar je aan toe bent.
Schat de DA in dat het wél pijn doet, dan zou ik verder kijken. Maar ik gok zelf van niet.

Haha, dat pootje houdt me inderdaad bezig . Soms merk ik dat ik echt nieuwsgierig ben naar wat er precies aan de hand is in dat pootje. Er is duidelijk iets misvormd als ik voel. Tenminste, het is niet symetrisch. Ik vind het helemaal niet erg dat ze het heeft maar het houdt me dus wel bezig omdat ik denk dat als er iets aan te doen is ik haar misschien beperk. Dat wil ik niet. Aan de andere kant zie ik net als jullie een vrolijk hondje dat echt geen pijn heeft en duidelijk al lang leeft met dit pootje. Dus ik zie ook geen noodzaak. En ik ben bang dat als ik naar een DA ga die me gaat zeggen dat ze geopereerd moet worden. Dierenartsen zien natuurlijk liever een operatie dan iemand die dank je wel en tot ziens zegt na een foto. En dan weet ik niet wat ik moet doen hoewel ik wel zelf kan bepalen wat ik doe natuurlijk.

Bas is verder een heerlijk hondje dat fantastisch wandelt en functioneert. Dat geeft me dan weer de Nanna gedachte. Het gaat prima met haar, waarom rotzooien aan een goed lichaam. Nu is een foto geen rotzooien natuurlijk. Dat ondergaat ze vast en zeker zonder enig probleem. Basje, blijf maar even stil liggen, klik en klaar. Dat zal echt in een poep en een scheet gebeurd zijn bij haar. Roesje is inderdaad nergens voor nodig schat ik zo in

Ik ga er eens ernstig over nadenken of ik mijn nieuwsgierigheid laat bevestigen met een foto. Ben zo benieuwd wat er nu in dat pootje zit. En waarom ze zo'n vreemd heupje heeft aan 1 kant. Hoop niet dat ze een ongeluk heeft gehad en veel geleden heeft. Kan best zijn dat ze daarom op straat gezet is. Geen geld, hondje stuk dus weg ermee.....

ik heb bij rita foto's laten nemen van heupen, rug en een voorpoot waar ze zo nu en dan doorzakt, niet omdat ik daar zo nodig iets aan wilde laten doen maar gewoon omdat ik wilde weten hoe de zaken ervoor staan.
ik weet graag waar ik aan toe ben, hoef ik me ook niet meer af te vragen wat er aan de hand is en kan ik me indien nodig aan de situatie aanpassen.

ik zou dus wel een foto van dat pootje willen, gewoon om te weten wat er aan mankeert.

Ik zou wel een keer een foto laten maken van haar achterhand/achterpootje, dat kan volgens mij prima zonder narcose en je zegt zelf al dat ze heel gemakkelijk en niet gestrest is bij de dierenarts, dus daarvoor hoef je het ook niet te laten.
Jou een heel klein beetje kennende, blijft het pootje toch steeds in je gedachten als je geen duidelijkheid hebt over hoe het er binnen uitziet en wat er exact aan de hand is. Je kunt veel voelen natuurlijk, en met jouw biologische achtergrond kun je best wát conclusies trekken misschien, maar je weet niets zeker. Een foto geeft die zekerheid wel.
En na het maken van de foto is het natuurlijk altijd aan jezelf om er al dan niet verder iets mee of aan te doen. De medische mallemolen gaat Bas alleen maar in met jouw toestemming.
Het kan misschien best wel een optie zijn om haar een aantal keren te laten behandelen door een goede dierenfysio of osteopaat. Wie weet kan die er wel voor zorgen dat haar pootje net wat beter kan gaan functioneren.

Ik zou een foto maken voor jezelf... dan weet je t iig en kun je er event rekening mee houden. Zou dat ook vooraf tegen de da zeggen dat je er toch niks mee doet maar puur om te weten.

Laat gewoon lekker 2 röntgenfoto's maken, kleine moeite . Beestje heeft er geen stress van en blijft rustig, dus dan is het totaal niet invasief en hoeft ze niet eens een sedatie.
Dat je nieuwsgierig bent is één ding, maar het is ook gewoon handig om te weten waar je aan toe bent met het pootje.

Bij een pootje wat functioneert gaan ze echt niet een ooit vreemd geheelde fractuur opnieuw breken en zetten hoor, dus die overweging hoef je al helemaal niet te gaan maken. Het gaat nu goed, dus hele moeilijke beslissingen komen er uit die 2 foto'tjes echt niet voort. Tenzij er wel echt iets ernstigs in dat pootje aan de hand is (wat gezien de gegevens niet waarschijnlijk is), maar dan is het ook belangrijk om te weten.

Het is gewoon verstandig om te weten waar je op moet letten/rekening mee moet houden voor Bas. Daarnaast is het echt fijn om een uitgangssituatie te hebben met die foto's: als ze dan later wel last krijgt van het pootje dan kun je nieuwe foto's maken en vergelijken met de oude om te beoordelen wat er veranderd is.

Inge O schreef:

laeken schreef:Ik merk dat ik zelf nieuwsgierig ben naar wat er precies aan de hand is. Maar daar wil ik de hond niet de dupe van laten zijn.

om je nieuwsgierigheid te bevredigen moet ze niet de medische mallemolen in, een specialist kan makkelijk op basis van één of hoogstens een paar foto's nagaan hoe de vork aan de steel zit.

als het dijbeen echt uit de kom is (en dat al zo lang) kan je het vergeten om daar nog een functionerend gewricht van te maken, ik zie dus niet meteen een oplossing om haar weer 'normaal' te krijgen.

het zou wel kunnen dat je op basis van de foto's nu al kan inschatten wat er eventueel nog qua ingreep mogelijk zou zijn op het moment dat ze wél last gaat krijgen en dat te weten kan ook geruststellend zijn .

Dat dus. En een paar röntgenfoto's bij je eigen DA en die laten bekijken door een orthopeed is geen mallemolen. Ik zou me zorgen maken over of ze misschien op de lange termijn wel pijn gaat krijgen. En als dat risico er is, dan is dat misschien wel te voorkomen met een hele simpele ingreep.

Ik kan me voorstellen dat je wilt wetenwat er aan de hand is. Ik zou er alleen niks aan laten doen als ze nu geen last heeft. Het hondje functioneert nu goed, het lijfje heeft balans gevonden, en als je laat opereren verstoor je die balans weer, en het zou mij niet verbazen als ze er uiteindelijk slechter uitkomt als dat ze er in gaat...

Foto laten maken, alleen voor je eigen gevoel. Je blijft daar toch mee bezig omdat je dan nu eenmaal geconstateerd hebt.
Voor Bas zo te lezen totaal geen stress, voor jou wel dus gaan met die banaan.
En van te voren al duidelijk maken dat je niet kiest voor de medische mallemolen.

En wat voor mij ook zou tellen is de zekerheid of er ooit wel klachten van kunnen. Dan zou ik daar beter op kunnen letten.