Samir belde op in paniek (ik zat bij vrienden).
Hij had Rasta uit willen laten net en alvast de deur open maar nog niet de riem om.
Toen hij de riem om wilde doen was meneertje dus al uit de deur gerend en nergens meer te vinden.
Oke ik kom er nú aan, de halve stad doorgefietst, de bekende wandelroutes, nérgens te vinden.
Wel een half uur, drie kwartier lopen zoeken en nergens te vinden.
Toen belde Samir op, ze hebben hem gevonden hij is op dat en dat adres.
Het was nog een aardig eindje uit de buurt maar ik er snel heen geraced en kon me amper voorstellen dat ie zo ver uit de buurt was gelopen.
Godzijdank daar was ie dus....man ik kon wel janken.
Het volgende was gebeurd, de man van het stel was met zijn auto op de rondweg en had Ras zien lopen, heel langzaam gereden om te kijken en te voorkomen dat ie aangereden werd.
En Ras was op het idee gekomen om die auto maar te volgen tot aan hun huis toe.
Ze hadden al in de buurt bij hun nagevraagd of ze de hond kenden maar nee natuurlijk.
Daarna hebben ze de dierenambulance gebeld want, zo zei die vrouw, zo'n mooie lieve hond moet gemist worden.
Gelukkig was Samir ook zo slim geweest om ook de dierenambulance te bellen dus konden die hem vertellen dat Rasta op dat adres was.
Hij was daar goed verwend, hij had een bisquietje gekregen en water.
Rasta was dolblij dat ie me zag en ik natuurlijk ook.
Pfffff heb nóg de bibbers hoor want het is stikkedonker buiten en zo'n zwarte hond zie je dan niet.
Morgen maar even een mooie bos bloemen bezorgen bij die mensen.
Hij is weer thuis
(ja ja ik weet het, teveel fantasie haha)
. 
