Het HondenForum

Marco schreef:Oh ja. Benthor heeft eens een buurtkat 'weggejaagd'. Deze kat vocht in de achtertuin met een van onze katten.

Samen met Benthor rende ik op de herrie af en aanschouwde het gevecht kort door het raam van de achterdeur. Chaos! Tussen vechtende honden zou ik noodgedwongen nog wel springen maar vechtende katten scheiden doe ik niet. Heel naïef dacht ik daarom: weet je wat, ik zet de deur open en Benthor jaagt de buurtkat weg met wat geblaf en gegrom. Probleem opgelost en iedereen blij!

Je raadt het al. In plaats van een einde te maken aan de chaos van een kattengevecht voegde ik met het loslaten van Benthor alleen maar chaos toe. Totaal niet op de hoogte van mijn goede bedoelingen stormde Benthor met een waas voor zijn ogen naar buiten. Hoewel hij onderscheid maakte tussen de buurtkat en die van ons was het probleem nu nog veel groter geworden. Ik had een terriër, op zijn eigen afgesloten erf, achter een prooi aan gestuurd. Maar dat is wijsheid achteraf.

Onze bejaarde kat kon de schutting niet op komen en de buurtkat bleef staan als een hert die gevangen was in de koplampen van een aanstormende auto. Benthor keek kort naar onze kat, die panisch halverwege de schutting hing, keek naar de buurtkat en deed wat een terriër doet met prooien op eigen erf. CHARGE!

Hij beet de buurtkat niet maar nam hem als een stier op de horens. Het arme beestje vloog salto's makend twee meter hoog door de lucht. Dat zou zijn redding kunnen zijn geweest. Onze schutting is namelijk twee meter hoog. Uiteraard zat niets mee en beduusd kwam de buurtkat aan onze kant van de schutting op het grasveld terecht. Ik snapte wel dat commando's roepen hier niet meer zou werken. Om de buurtkat te redden moest ik Benthor uit zijn 'redzone' halen. En toen begon de achtervolging.

Zo snel als ik kon rende ik achter dit tweetal aan. Geen rekening houdend met de paden en borders in de tuin renden we rondjes. Volgens mij hoorde ik Yakety Sax spelen op de achtergrond. Benthor was natuurlijk zeer behendig mij te ontwijken. Er leek geen einde aan te komen. Na een tijdje kreeg gelukkig een van ons de tegenwoordigheid van geest deze dwaasheid te beëindigen: de buurtkat sprong in een ultieme poging te ontsnappen aan alles wat achter hem aan zat door ons kattenluikje naar binnen.

Ik trof hem boven aan op de vensterbank. Ongeschonden maar zeer boos. Toen we waren uitgeblazen en afgekoeld kon ik hem van de vensterbank plukken, onderzoeken en even later weer uitzetten in het wild. Wie er stout was en wie niet, daar laten Benthor en ik ons liever niet over uit. In stilte en overeenstemming hebben we wel besloten dit nooit meer te doen, althans niet meer op mijn initiatief.