Het HondenForum

Het grote verschil tussen Skadi en Cayuga is wellicht het best duidelijk te maken met wat voorbeelden.

Als man en ik eens stoeien op de bank, springt Skadi onmiddellijk op om met een blije bek in man te gaan bijten.
Yay! Kom, mama, we rammen hem eens lekker in elkaar
Dat gaat vergezeld van veel gegrauw, klinkt erg indrukwekkend altijd. Vooral als ik er bij ga krijsen "Pak hem Skadi! Kill and Attack!".
Als ik eens au roep wordt ze helemaal bloedjefanatiek
Ondertussen staat Cayuga dat wringend met zijn pootjes te bekijken. Helemaal zenuwachtig. Als hij zou kunnen praten zou hij met een benepen juffersstemmetje smeken van "oh jongens, doe toch lief tegen elkaar, geen ruzie maken, oooo, ik word zo zenuwachtig hiervan"
Als het hem echt te gek gaat trekt hij een angstig 'here goes nothing-hoofd' en wringt zich ertussen. Overal likjes uitdelend. "Zachtjes nou, lief spelen, pretty please?".

Of zoals in het bos. Skadi dondert met grof geweld op de goorste modderpoelen af, en duikt daar dan eens lekker in met een verzaligde bek. Cayuga bekijkt dat eens misprijzend en trippelt zorgvuldig om alle modderpoelen heen met een nuffige bek.

Heerlijk, dat softe watje en dat stoere wijf. Echt een topcombinatie.
Steeds vaker laat Cayuga zich trouwens lekker gaan op wandelingen. En dan is het beuken, kraag- en broekhappen en achter elkaar aanrennen met veel gegrom en gegrauw. Je zou denken dat ze elkaar aan het vermoorden waren
Cayuga mag de bal voor haar neus weggrissen, en dan geeft ze hem een beuk in de hoop dat hij hem laat vallen.

Soms wil hij beletten dat ze naar een leuke reu toegaat, en dan blokkeert hij haar. Doet ze niks op uit, ze ramt er dwars doorheen
Daar staat tegenover dat ze lelijk kijkt naar reuen die bij Cayuga lopen te patsen. Mag niet
En als ze echt vervelend worden maakt ze daar in ongeveer drie seconden korte metten mee.

Ik had niet gedacht dat het zó goed zou klikken met een reu die eigenlijk een watje is, maar ik had het mis. Het is een topcombinatie, en ze raken steeds meer op elkaar ingespeeld.

Heerlijk stel is het

Prachtige verhalen. Het lijkt mij zo leuk om die band tussen hen te zien groeien. Gevalletje the opposite attract waarschijnlijk?

Miranda schreef: Ik had niet gedacht dat het zó goed zou klikken met een reu die eigenlijk een watje is, maar ik had het mis. Het is een topcombinatie, en ze raken steeds meer op elkaar ingespeeld.

Ik ook niet, maar het werkt tussen Charlie en Pjotr beter dan met mijn stoere Pluisje voorheen.
Die hadden het ook heel leuk, maar dit is echt ontspannen.

Zie nou wel, ze gaan toch een hechte roedel vormen En ik kan beamen dat het een topcombinatie is, takketeef met watjesreu

Zwart-wit is simpel.
De grijstinten maken het echt leuk.
En nee, is geen boekrecensie..

Klinkt machtig mooi Miranda

Maeve schreef:Zie nou wel, ze gaan toch een hechte roedel vormen

Yup, dat zijn ze inderdaad aan het doen

Gisteren hadden ze een 'gesprek' over Skadi's bal. Ze waren allebei buiten met mij, en Skadi legde de bal neer en ging in een heel ander deel van de tuin kijken. Vast niet toevallig, haar kennende.
Cayuga keek waar ze was en pakte de bal op (dat durfde hij eerder echt niet). Liep er even mee rond, ook in haar zicht. Heel ontspannen allemaal. Toen legde hij de bal weer neer.
Ik verwachtte dat ze er op af zou duiken, maar ze ging eerst even vriendelijk snuffen met Cayuga met veel brede lage staartzwaaien. Toen pas pakte ze de bal weer, heel ontspannen en rustig allemaal.
Ik sta echt van haar te kijken, hoe ze zich kan aanpassen.

Machtig mooi, inderdaad, Ranetje

Haha, net Jet en Otto, alleen dan zijn de rollen omgedraaid, dus Otto = Skadi en Jet = Cayuga

Klinkt als een leuk stel

Mooi Miranda! Ik heb het hier andersom, stoere reu en mietjes teef. Hoewel dat veel langzamer gaat, want die kleine moet natuurlijk nog volwassen worden.

Prachtig om te lezen
Hier 3 stoere en 1 watje en dat werkt ook super, Max is het watje

Gisteren nog zo'n mooi gevalletje, Doran had buiten een voetbal gevonden waar hij helemaal blij en trots mee was, binnen ging ik even op de grond zitten en met de bal rollen, Max was bij me komen liggen en ineens pakt hij de voetbal, nou betekend dat bij Max maar één ding en dat is slopen Doran keek hem eens aan, keek mij eens aan en ging toen z'n ikea bal pakken om verder te spelen, heerlijk de manier waarop dat gaat

Wat ontzettend leuk

Biet schreef:Zwart-wit is simpel.
De grijstinten maken het echt leuk.
En nee, is geen boekrecensie..

Ik moest hier even over nadenken.

De reden dat ik verwachtte dat het niet zó goed zou uitpakken, is vrij simpel. Skadi lijkt behoorlijk op mij. Dominant takkewijf met een kort lontje, en een regelteef bovendien (Jaja, en uiterst intelligent en veel gevoel voor humor enzovoorts).
En bij mij past een partner die in alle opzichten aan mij gewaagd is. Want anders - zo leert de ervaring - ga ik straal over iemand heen lopen en bovendien ben ik er binnen de kortste keren op uitgekeken.
Blijkbaar had ik dat voor Skadi ook zo ingevuld. Nou is het grote verschil natuurlijk wel dat ik me er tegenaan loop te bemoeien. Zo mag ze hem niet in elkaar slaan als hij geen correctie verdiend heeft en zo
Beetje jammer vond ze dat wel, in het begin.

Maar goed. Ik zocht dus een stabiele behoorlijk dominante reu. Heel rationeel en doordacht allemaal.
En toen ontmoette ik Cayuga. Ik aaide hem, voelde hoe verschrikkelijk graatmager hij was, mijn hart brak een beetje en ik besloot in een fractie van een seconde dat hij met mij mee zou gaan. Zo loopt het leven wel eens

Dan is het fijn om te zien dat ook dit soort beslissingen goed uitpakken. Veel beter dan verwacht of zelfs gehoopt.

Maar Miranda softies vullen ook ergens wel aan hoor. Mijn vriend is vrij dominant en ik ben zeer meegaand en van de lieve vrede. Hij is echter jaloers op mijn feilloos vermogen de als agressie verpakte angst om te buigen en de kracht om dingen die je eng vindt toch te doen. Mijn kracht zit juist in mijn softheid, gek genoeg.
Mijn dominante krengen van honden gaan met mij ook anders om als met vriend, ze weten dat ik pas handel als ze echt te ver gaan, maar hebben veel minder de neiging de rand op te zoeken bij mij als bij vriend.

Miranda schreef:

Biet schreef:Zwart-wit is simpel.
De grijstinten maken het echt leuk.
En nee, is geen boekrecensie..

Ik moest hier even over nadenken.

De reden dat ik verwachtte dat het niet zó goed zou uitpakken, is vrij simpel. Skadi lijkt behoorlijk op mij. Dominant takkewijf met een kort lontje, en een regelteef bovendien (Jaja, en uiterst intelligent en veel gevoel voor humor enzovoorts).
En bij mij past een partner die in alle opzichten aan mij gewaagd is. Want anders - zo leert de ervaring - ga ik straal over iemand heen lopen en bovendien ben ik er binnen de kortste keren op uitgekeken.
Blijkbaar had ik dat voor Skadi ook zo ingevuld. Nou is het grote verschil natuurlijk wel dat ik me er tegenaan loop te bemoeien. Zo mag ze hem niet in elkaar slaan als hij geen correctie verdiend heeft en zo
Beetje jammer vond ze dat wel, in het begin.

Maar goed. Ik zocht dus een stabiele behoorlijk dominante reu. Heel rationeel en doordacht allemaal.
En toen ontmoette ik Cayuga. Ik aaide hem, voelde hoe verschrikkelijk graatmager hij was, mijn hart brak een beetje en ik besloot in een fractie van een seconde dat hij met mij mee zou gaan. Zo loopt het leven wel eens

Dan is het fijn om te zien dat ook dit soort beslissingen goed uitpakken. Veel beter dan verwacht of zelfs gehoopt.

Weet nog wel dat je hier aankondigde na te denken over een reu.
Had op dat moment Layla hier en haar gezien met Bo en Kiefer en hoe ze haar ei kwijt kon bij die grote, stabiele reuen.
Dat in tegenstelling tot Bobo, wat ook een zelfverzekerde reu is, maar qua formaat eigenlijk geen partij voor d'r.
Die twee deden dan ook niet zoveel samen (behalve partners in crime zijn bij het jatten van eten en achter wild aan willen gaan).

Vind het wel leuk om te lezen hoe die twee van jou elkaar gevonden hebben, al is het dan op een andere manier dan dat jij van te voren aan het bedenken was.

Lief schreef:Maar Miranda softies vullen ook ergens wel aan hoor.

Ja, zeker. Hij lijkt haar zachte en tedere kant (die ze ab-so-luut wel heeft) aan te spreken.

Mijn dominante krengen van honden gaan met mij ook anders om als met vriend, ze weten dat ik pas handel als ze echt te ver gaan, maar hebben veel minder de neiging de rand op te zoeken bij mij als bij vriend.

Grappig dat je dat zegt. Skadi en ik hebben veel meer de neiging om te botsen dan ze met veel zachtaardiger man heeft. Volgens mij juist omdat we zo op elkaar lijken. Maar de rand opzoeken doet ze dan weer veel meer bij man.

Leuk zeg !

Hmm. Vandaag was er veel visite. Druk ook. Een puber die bang is voor honden, twee mannen die wat voorzichtig zijn omdat ze honden gewoon niet kunnen lezen en niet snappen en een vrouw die dol is op honden.

Cayuga leek de tijd van zijn leven te hebben. Aandacht! Aaien! Knuffels!
Hij leunt in tegen iedereen die het maar wil, en laat zich met een blije bek aaien.
Skadi reageert daardoor ook socialer naar vreemden, trouwens.

Mooi toch?

Nou-ou...
Ik heb hem nu het bezoek weg is al drie keer uit een 'brainfreeze' moeten roepen. Hij verstart dan helemaal, opgesloten in zijn eigen wereldje. Dát was de laatste maanden niet meer voorgekomen
Ben ik niet zo blij mee.
En net precies dook hij de mand in om als een dolle te gaan graven, ken ik niet van hem

Ik had het idee dat hij het vandaag echt leuk en gezellig vond, maar het is duidelijk teveel geweest voor hem. Maar wat máf dat hij dat op het moment zelf niet aangeeft, integendeel. Hij vrijt met wie maar wil

Misschien vind hij het ook oprecht leuk, maar raakt hij toch overprikkeld? En op dat moment is hij zo enthousiast dat hij dat moment kan blijven uitstellen maar zodra er rust is zakt dat in, zeg maar? Denk ik hoor, zo aan de hand van je verhaal.

Ja, dat denk ik ook, Maeve. Maar ik vind die brainfreezes zó naar om te zien
Ik vraag me nu af of ik de volgende keer hem tegen zichzelf moet beschermen of juist niet. Want hij lijkt het écht héél leuk te vinden.

dat merk ik bij rita ook hoor
op het moment zelf laat ze niks zien en lijkt ook heel ontspannen, maar daarna moet er toch afgereageerd worden.
blijkbaar is er dan toch spanning opgebouwd die er weer uit moet.

Miranda schreef:Ja, dat denk ik ook, Maeve. Maar ik vind die brainfreezes zó naar om te zien
Ik vraag me nu af of ik de volgende keer hem tegen zichzelf moet beschermen of juist niet. Want hij lijkt het écht héél leuk te vinden.

misschien wat minder bezoek tegelijk en dat opbouwen?

Kan het verwerking van de avond zijn, die brainfreezes? Teveel prikkels en dan is de nodige verwerking nodig. En dat dit dan ook gebeurt op fysiek gebied (het graven). Dat Cayuga graaft om zo even fysiek spanning kwijt te raken en om zo serotonine/endorfine op te doen wat hem zal kalmeren? (mss vergezocht)

Ik zou hem 'time outs' geven. Even geestelijk bijkomen en ook even buiten rennen om zo fysiek die spanning kwijt te raken.

Miranda schreef:Ja, dat denk ik ook, Maeve. Maar ik vind die brainfreezes zó naar om te zien
Ik vraag me nu af of ik de volgende keer hem tegen zichzelf moet beschermen of juist niet. Want hij lijkt het écht héél leuk te vinden.

Ja, lastig. Misschien kun je het een volgende keer doseren? Hem na een uurtje ofzo even naar een andere ruimte doen waar hij kan uitrusten? Of spanning afreageren inderdaad. Zou het helpen om na de visite een wandeling met hem te maken of een balspel doen?

Hij vindt het fantastisch maar tegelijkertijd kost het hem al zijn energie en zuigt het hem leeg. Daar moet hij van herstellen en dan valt hij terug in oud gedrag.

Of je hem daar altijd tegen moet beschermen? Ik denk het niet. De pret weegt misschien wel op tegen het negatieve. Een beetje zoals bij mensen. Ik doe ook wel eens iets waarvan ik weet dat het me al mijn energie gaat kosten en dat ik daar de hele volgende dag van moet herstellen. En toch doe ik het soms als het iets is waar ik echt veel plezier uithaal.

Per gebeurtenis bekijken of het het waard is en niet op voorhand al tegen beschermen, is wat ik zou doen.

Kirry schreef:Kan het verwerking van de avond zijn, die brainfreezes?

Die 'brainfreezes' moet ik misschien even uitleggen. Toen hij hier net was, had hij die héél veel. Hij verstarde al en sloot zichzelf op in zijn eigen kop als ik even mild tegen hem zei dat hij maar even buiten het toilet moest wachten (met de deur open) ipv met mij meegaan en op mijn schoot klimmen.
Het heeft maanden geduurd, maar tegenwoordig heeft hij ze niet meer. Tot vanavond dus.
En dat mij obsessief volgen zoals hij vanavond doet, dat deed hij óók al even niet meer

Ik begrijp het niet zo goed. Want we hebben niet váák visite, maar als we visite hebben (soms ook drukke zoals Sam en Lieke met honden) dan is hij 's avonds wel moe, maar hij valt niet terug in gedrag. Dit is nieuw. En dus maak ik me wat zorgen.

Ik ben trouwens even met ze gaan lopen tijdens de visite, en man toen de visite net weg was.

Tijd.
Patronen veranderen in dagelijks leven, maar zie je terug in uitzonderlijke situaties.
Om daar de link naar dagelijks te kunnen maken (brainfreeze is een manier van verwerken/plaatsen).
Is een manier om uitzonderlijk ook normaal te maken.

Inge O schreef:misschien moet je dat niet als probleemgedrag zien maar gewoon als zijn manier om met de dingen om te gaan?

Ik zie het ook niet echt als probleemgedrag, hoor
Ik vond het terugvallen in gedrag wel raar en opvallend, maar maakte me niet echt zorgen buiten dat ik die brainfreezes gewoon verschrikkelijk naar vind om te zien. Vandaag is hij trouwens weer gewoon zichzelf zo te zien.

Biet schreef:Tijd.
Patronen veranderen in dagelijks leven, maar zie je terug in uitzonderlijke situaties.
Om daar de link naar dagelijks te kunnen maken (brainfreeze is een manier van verwerken/plaatsen).
Is een manier om uitzonderlijk ook normaal te maken.

Denk dat het geleidelijk ook na zulke visites niet meer voor komt.

Miranda schreef:Een puber die bang is voor honden, twee mannen die wat voorzichtig zijn omdat ze honden gewoon niet kunnen lezen en niet snappen en een vrouw die dol is op honden.

Hoe vaak heb je zo'n "combinatie" op bezoek?
Ik denk dat Cayuga heel gevoelig is voor bijzondere stemmingen.
Dat zal een reden hebben, maar hij komt daar wel overheen, kan er gemakkelijker mee omgaan, als je hem de tijd geeft.

Inge O schreef:ben je zeker dat wat jij brainfreezes noemt niet een vorm van 'petit mal' (epilepsie) is?

Nee, niet 100% zeker. Maar ik zie het eigenlijk alleen bij stress. Daarom denk ik dat het gedrag is. Maar terwijl ik dit typ dringt ineens tot me door dat stress natuurlijk ook een trigger kan zijn voor een aanval. Hm. Hoe maak ik het onderscheid?

Ik zal zo nauwkeurig mogelijk beschrijven wat er gebeurt. Cayuga staat ergens, of loopt, en verstijft. Kop laag, staart laag, helemaal bewegingsloos. Ogen zijn afwezig maar wel open. En er is geen contact. Ik kan hem eruit roepen, door een paar keer zijn naam te noemen en hem aan te raken. Dan zie je ineens het bewustzijn terugkeren in zijn ogen. Hij zet dan een klein (stijf) stapje en hij schudt zich daarna bijna altijd uit. Als ik dat niet doe kan het minutenlang aanhouden. Het langst was vier minuten, toen kon ik het echt niet meer aanzien. Ik wou kijken of hij er zelf uit zou komen, maar het duurde me te lang.