Het HondenForum

Mijn zus heeft een labrador, ontzettend lief beest.
Maar hij krijgt last van zijn leeftijd. En dat is heel sneu om te zien.
Hij was altijd al beetje adhd..maar wel heel braaf. Zijn baasje ( zwager heeft ook geen geduld, dus snapte de match wel ).

Nu is hij ..uit m'n blote hoofd ongeveer 11/12.
2 jonge kindertjes thuis van 5 en 3. Dus veel drukte.
Hond is altijd enthousiast en lief, maar nu als het hem te spannend word krijgt ie sowieso moeite met z'n gehijg. Alsof er iets in de keel blijft hangen.
Als hij buiten een hond tegenkomt waar hij enthousiast van word, dan krijgt ie een soort toeval. Valt achterover en schokt.
Dierenarts kan niks vinden. Ik ken haar dierenarts niet. Maar ik heb hond vanavond weer gezien en vroeg me heel eerlijk af wat hond nog heeft om voor te leven. Heb dit ook gezegd.

Mijn zus kan ietsie overdrijven, en heb zo'n toeval niet zelf gezien. Maar het is duidelijk dat het om de spanning gaat.
Kent iemand dat ? Dat ie omvalt van de toenemende spanning?

Klinkt een beetje als een hartprobleem..

Ik ken zoiets wel bij een oudere hond, maar dat kwam (zoals Gollum ook al aangaf) door een hartprobleem. Ik neem aan dat de DA dat ook gecontroleerd heeft?

Beau heeft eens een epileptische aanval gehad van spanning. Alleen dan niet van leuke spanning, maar van angst-spanning (vuurwerk).

Edit: Hij was toen 8 jaar oud.
Edit2: We hebben het tenminste altijd epileptie genoemd, omdat de DA dat toen zei, maar zeker weten doen we het niet. Hij heeft daarna volgens nog eenmaal zoiets gehad maar zeker weten doe ik dar eigenlijk niet. Het was iig niet zo heftig als de eerste aanval.

stembandverlamming misschien?

Exercise Induced Collapse? (EIC)
Komt wel eens voor bij Labradors meende ik.

Maeve schreef:Exercise Induced Collapse? (EIC)
Komt wel eens voor bij Labradors meende ik.

klopt al zou je dan verwachten dat het voor die 11 jaar weleens voor was gekomen

Gollum schreef:Klinkt een beetje als een hartprobleem..

Ik vind t wel zorwekkend.
Dacht zelf soort van epilepsie. Door de toevallen.
Maar hun da kan niks vinden.

Ik zou t daar niet bij laten. Heb ik gezegd en gooi t volgende week weer op.
Liefde is er absoluut, maar hond mag ook bijna niks. Hij kan ook heel irritant zijn. Snap ik, maar twee rondrennende jonge kinderen, om z'n mand.
Dan moet ie plaats. Dat doet ie ook braaf. Hij is ook doof. Dus kan niet altijd luisteren.En toch doet ie nog zo lief met twee jonge kinders.
Maar ik vind het zielig. Heb vanavond gezegd, is het niet genoeg geweest voor hem?
Ja. Zijn ze allebei totaal mee eens. Maar da vind dat geen reden.

Hond stinkt uit bek en achterkant. Bij beetje opwinding, visite of drukke kindjes schiet ie in ademhalingsproblemen. Vacgt ligt bovenop z'n rug.
Ik zie totaal geen maxwaardig bestaan meer. Ik zou door de kids graag aanbieden de hond mee te nemen, zodat ie net wat meer beweging krijgt, maar hij trekt het gewoon niet meer. Andere hond die enthousiast is, is hem teveel. Dan krijgt ie zo'n toeval.


Ik ga nog proberen mijn da aan te raden. Volgens mij heeft beessie er geen lol meer aan.
Ik heb jaren op hem gepast, is een geweldig lieve hond. Doet geen vlieg kwaad. Maar hij heeft nu alleen maar last van zichzelf. Volgens mij is ie gewoon echt op. En word het nu leed. Dat verdient ie niet. Het is zo'n lieve hond. En nu word ie gezien als lastig.

sbientje schreef:

Maeve schreef:Exercise Induced Collapse? (EIC)
Komt wel eens voor bij Labradors meende ik.

klopt al zou je dan verwachten dat het voor die 11 jaar weleens voor was gekomen

Ja, dat is ook weer zo..

Oh ik ken al die termen niet.
Moet even Googlen, maar bedankt voor de reacties.

Als pup had ie problemen met darmen. Maar sindsdien nooit meer iets.
Gewoon ideaal hondje eigenlijk.

Ik vind het ook klinken als een hartprobleem, krijgt hij geen blauwe tong bij zo'n aanval? Bij Nina begon dat ook met veel hijgen.

Dee schreef:

Gollum schreef:Klinkt een beetje als een hartprobleem..

Ik vind t wel zorwekkend.
Dacht zelf soort van epilepsie. Door de toevallen.
Maar hun da kan niks vinden.

Ik zou t daar niet bij laten. Heb ik gezegd en gooi t volgende week weer op.
Liefde is er absoluut, maar hond mag ook bijna niks. Hij kan ook heel irritant zijn. Snap ik, maar twee rondrennende jonge kinderen, om z'n mand.
Dan moet ie plaats. Dat doet ie ook braaf. Hij is ook doof. Dus kan niet altijd luisteren.En toch doet ie nog zo lief met twee jonge kinders.
Maar ik vind het zielig. Heb vanavond gezegd, is het niet genoeg geweest voor hem?
Ja. Zijn ze allebei totaal mee eens. Maar da vind dat geen reden.

Hond stinkt uit bek en achterkant. Bij beetje opwinding, visite of drukke kindjes schiet ie in ademhalingsproblemen. Vacgt ligt bovenop z'n rug.
Ik zie totaal geen maxwaardig bestaan meer. Ik zou door de kids graag aanbieden de hond mee te nemen, zodat ie net wat meer beweging krijgt, maar hij trekt het gewoon niet meer. Andere hond die enthousiast is, is hem teveel. Dan krijgt ie zo'n toeval.


Ik ga nog proberen mijn da aan te raden. Volgens mij heeft beessie er geen lol meer aan.
Ik heb jaren op hem gepast, is een geweldig lieve hond. Doet geen vlieg kwaad. Maar hij heeft nu alleen maar last van zichzelf. Volgens mij is ie gewoon echt op. En word het nu leed. Dat verdient ie niet. Het is zo'n lieve hond. En nu word ie gezien als lastig.

Jay1978 schreef:Ik vind het ook klinken als een hartprobleem, krijgt hij geen blauwe tong bij zo'n aanval? Bij Nina begon dat ook met veel hijgen.

Nee, t word hem gewoon te spannend. Word wel veel gehijgd. En uit voorzorg word hem veel ontzegd.
Maar ik denk heel eerlijk dat t beessie geen lol meer heeft. Vandaar mijn vraag hier. Hij doet het nog netjes met twee van die keuters.
Medisch kan er niks aangetoond worden, ik ga heel ver in voor m'n diertjes. maar ik zou hier da vragen of beessie aub n spuitje mag.
Maar dat doet da niet. Kan niks vinden. Dus Nee. Hond heeft heel mooi leven gehad, baasjes gingen door t vuur. Maar het is op, kan alleen niet aangetoond worden. Ik heb jaren op de lab gepast,en zou hem graag meenemen op wandelingen, omdat ouders druk zijn met kinders.
Maar Max trekt t niet meer..dan krijgt ie zo'n aanval. Beetje epileptisch. Zo sneu..
Ik zie de meerwaarde niet meer van zijn leven. Hij mag niks meer, kan niks meer. omwille van z'n zijn.
Het is zo'n lieverd, maar het is niet meer maxwaardig.

Het klinkt als bij onze teckel vroeger. Die kreeg ook ineens van dit soort toevallen bij opwinding en ook pas op latere leeftijd. Bij onderzoek bleek dat haar hart vergroot was en bij opwinding tegen de luchtpijp drukte.

Ik zou op zoek gaan naar een andere DA, voor andere mening. Ik denk dat een beetje empatische dierenarts ook wel inziet wat jij en de baasjes inzien.
Ik heb ook weleens van pure spanning een epileptisch achtige aanval gehad, maar er was niks te zien in het bloedbeeld enzovoort. Misschien dat de lab ook zoiets ervaart en dan in combinatie met een eventueel zwakker wordende hartfunctie.

Lijkt mij een gevalletje hartfoto of hartecho. Als dit mijn hond was, bleef ik daar niet mee rondlopen en ging voor verder onderzoek bij een praktijk die wel goed doorpakt. Zo sneu. Mijn oudste hond heeft een vergroot hart en vergrote lever. Optisch was er niets te vinden, zelfs geen hartruis. Onder een roes duidelijk wel. Inspanning kost heel veel zuurstof en als dat onvoldoende door het hart via het bloed rondgepomt kan worden, dan kunnen epileptische toevallen een gevolg hiervan zijn. Dit gebeurt o.a. ook bij een slechte longfunctie, waarbij afvalstoffen niet goed worden uitgescheiden. Vaak kan dit goed worden behandeld, al dan niet met conventionele medicatie en acupunctuur. Zo'n hondje kan dan nog een stuk ouder worden, zonder al teveel problemen.

Klinkt inderdaad als een hartprobleem of stembandverlamming. Ik zou zuslief naar een specialist sturen (Kompaan, Utrecht, Wagenrenk om er een paar te noemen)

Och een hond van die leeftijd die dan lastig gevonden wordt. Als ik in de gelegenheid zou zijn dan zou ik hem lekker in huis nemen, goed laten onderzoeken en activiteiten aanbieden die bij zijn leeftijd en conditie passen. Echter ben ik me er ook van bewust dat je dan zowel financieel als emotioneel de mogelijkheid moet hebben dit te doen.

Hoop dat Max nog een fijn leven mag hebben en als zijn conditie te slecht is dat hij dan mag gaan.


Sent from my iPhone using Tapatalk

DA kan niets vinden?

Wat heeft die DA dan onderzocht tot nu toe?

En epilepsie is niet iets dan je kan "vinden"

Goldendelicious schreef:Lijkt mij een gevalletje hartfoto of hartecho. Als dit mijn hond was, bleef ik daar niet mee rondlopen en ging voor verder onderzoek bij een praktijk die wel goed doorpakt. Zo sneu. Mijn oudste hond heeft een vergroot hart en vergrote lever. Optisch was er niets te vinden, zelfs geen hartruis. Onder een roes duidelijk wel. Inspanning kost heel veel zuurstof en als dat onvoldoende door het hart via het bloed rondgepomt kan worden, dan kunnen epileptische toevallen een gevolg hiervan zijn. Dit gebeurt o.a. ook bij een slechte longfunctie, waarbij afvalstoffen niet goed worden uitgescheiden. Vaak kan dit goed worden behandeld, al dan niet met conventionele medicatie en acupunctuur. Zo'n hondje kan dan nog een stuk ouder worden, zonder al teveel problemen.

Fijn dat jullie toch de oorzaak hebben gevonden

@ Ranetje, dat weet ik niet. Was gister niet makkelijk een goed gesprek vol te houden tussen spelende kinderen.
Maar ik vroeg me s'avonds af of mensen van hier er iets van herkennen.

Hond is zeker wel geliefd hoor! Dat lijkt wellicht niet zo uit mijn post.
Bedankt voor de reacties. Ik zal ze doorkaarten.

Als je zus er ook 100% achter staat dat ze de hond wil laten inslapen, waarom dan niet een andere DA zoeken? Ik zou het niet pikken, een DA die beslist dat mijn hond niet ingeslapen mag worden. En er is vast een DA te vinden die dat wel doet.

Aan de andere kant: wil ze dat echt? En is het echt nodig? Omdat hij geen uren meer kan lopen? Nora heeft de laatste paar jaar ook alleen korte rondjes gelopen omdat ze wat kortademig werd van lange afstanden. En toch genoot ze van die korte rondjes, savonds knuffelen op de bank en koekjes jatten Ze is uiteindelijk 14 geworden en ik denk niet dat we te laat waren met haar inslapen, het was precies goed.

Gaan ze nog wel lekkere boswandelingen maken met de hond alleen?
Ik herken het een beetje van een hond van een klant van mij (heb een uitlaatservice en heb
tientallen labradors uitgelaten wekelijks)
Die hond zat hele dagen tussen de drukke kinderen en had niks meer voor zichzelf.
op advies van mij toch regelmatig alleentijd met de lab.
een hond moet z'n energie kwijt, en een blokje om is dan niet voldoende.

Een andere dierenarts is ook geen luxe. een second opinion is nooit weg.
hoe vaak hoor je wel niet dat er bij een andere DA wel wat uitkomt?

Ja bos ziet hij nog wel regelmatig. Uitlaten is meestal met baas alleen sowieso.

En met het ontzien bedoelde ik, zorgen dat de hond zich niet te druk maakt. En dat is best wel een opgaaf voor een hond die zo enthousiast is en met twee jonge kinderen. Toen wij op visite kwamen, was het voor hond ook feest ( kent ons goed ) en dan zorgen dat de hond zich niet te druk maakt. En in z'n gezonde jaren was het al een zenuwpees/ add'er. Dus dan moet ie even op de gang, of in mand. Anders word t te spannend.

Met verjaardagen van de kinderen gaat hond naar het huis van mijn pa nu. Die drukte is hem veel te veel.
Ik ben medisch totaal niet onderlegd, vandaar dat ik uit nieuwsgierigheid de vraag hier opgooide.

Toen ik vorige hond had, hebben we ook lekker samen kunnen wandelen. Figo heeft ie nog nooit ontmoet. Omdat ze denken dat dat teveel voor hem is. Figo is ook uberdruk natuurlijk. Dus dat snap ik wel. Maar om aan te geven dat ze wel het beste voor de hond proberen te doen.
Want zus zou graag samen aan de wandel willen hoor.

Als het mijn hond zou zijn zou ik hem eerlijk gezegd niet allerlei onderzoeken willen laten ondergaan.
In dit geval. Ik kan hier niet laten zien wat ik zie bij een hond die ik al jaren ken. Ik zou ook nog niet nu voor de slaap gaan, maar wel binnenkort.
Ik zie een hondje dat op is. Denk dat mij zus en zwager voor mijn vraag er nog niet eens over gepiekerd hebben.

Als het werkelijk een hartprobleem of stembandverlamming is (en dat is een "ouwe labradorren kwaal") is het toch goed om verder onderzoek te doen. Beide aandoeningen kunnen benauwdheid veroorzaken en benauwd zijn is bijzonder vervelend. In een 2elijnspraktijk (ik noemde eerder al een paar voorbeelden daarvan). Een middagje naar de specialist geeft vaak meer antwoorden dan 10 bezoeken aan je dierenarts
Een hartecho is niet een heel ingrijpend onderzoek en met de juiste medicatie zal de hond van het benauwde gevoel afzijn en zich een stuk lekkerder voelen, weer gewoon hond kunnen zijn.
Ook zou ik het willen weten als mijn hond een stembandverlamming heeft. Het valt operatief goed te behandelen. En als je dat niet zou willen kun je als je merkt dat het erger wordt de hond op tijd laten inslapen. Dat klinkt misschien hard, maar ik zou mijn hond niet willen zien stikken.
Ik snap het ook wel als de eigenaren niet naar een specialist willen. Bijvoorbeeld ivm hoge kosten. Een hond moet zich lekker voelen, en anders was het voor mij ook over. Ik bedoel vooral te zeggen dat de optie van verder onderzoek niet te gauw afgewezen moet worden. Dat hondje wat op is kan misschien nog weer nieuw leven ingeblazen worden. De verdere onderzoeken zijn veel minder dramatisch dan ze klinken. De portemonnee lijdt er meer onder dan de hond

Je hoeft trouwens niet persé een doorverwijzing te vragen( misschien wel voor Utrecht).Gewoon bellen en je verhaal doen. Een benauwde hond laten ze wel komen

cooperv schreef:Als het werkelijk een hartprobleem of stembandverlamming is (en dat is een "ouwe labradorren kwaal") is het toch goed om verder onderzoek te doen. Beide aandoeningen kunnen benauwdheid veroorzaken en benauwd zijn is bijzonder vervelend. In een 2elijnspraktijk (ik noemde eerder al een paar voorbeelden daarvan). Een middagje naar de specialist geeft vaak meer antwoorden dan 10 bezoeken aan je dierenarts
Een hartecho is niet een heel ingrijpend onderzoek en met de juiste medicatie zal de hond van het benauwde gevoel afzijn en zich een stuk lekkerder voelen, weer gewoon hond kunnen zijn.
Ook zou ik het willen weten als mijn hond een stembandverlamming heeft. Het valt operatief goed te behandelen. En als je dat niet zou willen kun je als je merkt dat het erger wordt de hond op tijd laten inslapen. Dat klinkt misschien hard, maar ik zou mijn hond niet willen zien stikken.
Ik snap het ook wel als de eigenaren niet naar een specialist willen. Bijvoorbeeld ivm hoge kosten. Een hond moet zich lekker voelen, en anders was het voor mij ook over. Ik bedoel vooral te zeggen dat de optie van verder onderzoek niet te gauw afgewezen moet worden. Dat hondje wat op is kan misschien nog weer nieuw leven ingeblazen worden. De verdere onderzoeken zijn veel minder dramatisch dan ze klinken. De portemonnee lijdt er meer onder dan de hond

Je hoeft trouwens niet persé een doorverwijzing te vragen( misschien wel voor Utrecht).Gewoon bellen en je verhaal doen. Een benauwde hond laten ze wel komen

Daarom vroeg ik ook naar ervaringen.
Bedankt voor je lap tekst. Stembandverlamming is het niet. Financieel hoeft het geen probleem te zijn, dan help ik wel als dat een rem zou zijn.
Ik waardeer de reacties wel. En ik neem dat ook mee naar zus. Nogmaals, ik ben medisch niet wijs.

Ik wil zus helpen met juiste keus en heb daarom hier gevraagd of er iets herkend word.Het is niet alleen dat ie niet meer uren kan wandelen. Dan zou ik niet met de vraag gekomen zijn of het niet beter was als ie zacht mag inslapen. Het is het hele plaatje.En we hadden het kort daarvoor over onze oma. Beetje rare sprong misschien voor sommigen. Maar die is ook op. Toen kwam ik op dat het toch gek is dat we mensen zo lang mensonwaardig door laten leven, en zo kwam het op de hond.

Ik neem het allemaal mee.

Dee schreef:

cooperv schreef:Als het werkelijk een hartprobleem of stembandverlamming is (en dat is een "ouwe labradorren kwaal") is het toch goed om verder onderzoek te doen. Beide aandoeningen kunnen benauwdheid veroorzaken en benauwd zijn is bijzonder vervelend. In een 2elijnspraktijk (ik noemde eerder al een paar voorbeelden daarvan). Een middagje naar de specialist geeft vaak meer antwoorden dan 10 bezoeken aan je dierenarts
Een hartecho is niet een heel ingrijpend onderzoek en met de juiste medicatie zal de hond van het benauwde gevoel afzijn en zich een stuk lekkerder voelen, weer gewoon hond kunnen zijn.
Ook zou ik het willen weten als mijn hond een stembandverlamming heeft. Het valt operatief goed te behandelen. En als je dat niet zou willen kun je als je merkt dat het erger wordt de hond op tijd laten inslapen. Dat klinkt misschien hard, maar ik zou mijn hond niet willen zien stikken.
Ik snap het ook wel als de eigenaren niet naar een specialist willen. Bijvoorbeeld ivm hoge kosten. Een hond moet zich lekker voelen, en anders was het voor mij ook over. Ik bedoel vooral te zeggen dat de optie van verder onderzoek niet te gauw afgewezen moet worden. Dat hondje wat op is kan misschien nog weer nieuw leven ingeblazen worden. De verdere onderzoeken zijn veel minder dramatisch dan ze klinken. De portemonnee lijdt er meer onder dan de hond

Je hoeft trouwens niet persé een doorverwijzing te vragen( misschien wel voor Utrecht).Gewoon bellen en je verhaal doen. Een benauwde hond laten ze wel komen

Daarom vroeg ik ook naar ervaringen.
Bedankt voor je lap tekst. Stembandverlamming is het niet. Financieel hoeft het geen probleem te zijn, dan help ik wel als dat een rem zou zijn.
Ik waardeer de reacties wel. En ik neem dat ook mee naar zus. Nogmaals, ik ben medisch niet wijs.

Ik wil zus helpen met juiste keus en heb daarom hier gevraagd of er iets herkend word.Het is niet alleen dat ie niet meer uren kan wandelen. Dan zou ik niet met de vraag gekomen zijn of het niet beter was als ie zacht mag inslapen. Het is het hele plaatje.En we hadden het kort daarvoor over onze oma. Beetje rare sprong misschien voor sommigen. Maar die is ook op. Toen kwam ik op dat het toch gek is dat we mensen zo lang mensonwaardig door laten leven, en zo kwam het op de hond.

Ik neem het allemaal mee.

Sneu verhaal Ik zou er wel een echo aan wagen om het ea uit te sluiten hoor. Dat het juist bij opwinding voorkomt moet toch wel iets zeggen lijkt mij.
Sterkte ermee en zeg maar tegen de baasjes dat ze hem niet lastig mogen vinden. Dat heeft een oude dove labbert niet verdiend

Is er anders niet een mogelijkheid dat hij in de tussentijd een eigen ruimte krijgt? Een stuk van de kamer afzetten (puppyren) oid? Dan hoeven zij hem niet buiten te sluiten en houdt hij gewoon zijn eigen rustige plek waar geen kindjes kunnen komen. Dat hij nu regelmatig (zoals ik het lees) in zijn mand of gang moet verblijven vind ik echt zielig

Inge O schreef:

Dee schreef: En met het ontzien bedoelde ik, zorgen dat de hond zich niet te druk maakt. En dat is best wel een opgaaf voor een hond die zo enthousiast is en met twee jonge kinderen. Toen wij op visite kwamen, was het voor hond ook feest

maar hoe kan je dan zeggen dat het genoeg geweest is voor hem, omdat hij niet meer kan wat hij vroeger kon?

Ik had dat iets duidelijker uit kunnen leggen misschien.
Voor die hond is heel veel dingen aanleiding tot feest. Heel enthousiast karakter. Maar dat zit hem nu juist in de weg.
Dus ik had beter kunnen typen, had feest moeten zijn.

Normaal als ik binnen zou komen, zou hij het liefst vol trots tien rondes om de tafel lopen met zijn kapotte voetbal.
Dat kan hij niet meer. Het gaat alleen maar goed, zolang hij rustig blijft. En dat klopt mijn inziens niet bij zo'n ontzettend vrolijke stuiterbal.
Dat hij minder kan, ok. Dat geeft niet. Daar zoek je dan wel weer een weg in. Maar dan heeft ie weer ooronsteking, dan weer z'n anaalklieren.
Z'n vacht ziet er niet uit. Hij is hartstikke doof. Bij enthousiasme, waar deze hond eigenlijk zowat voor in het woordenboek zou moeten komen, krijgt ie last. Wat heeft het beestje dan nog voor een lol? Hij is al eerder door de medische molen gegaan, door z'n darmen. Tot heel ernstig.
Hij kan nu haast geen spanning aan.

Wat ik daarover poste, is mijn mening. Mijn gevoel bij deze hond, deze situatie. Ik zie niet meer dat hij kan genieten. Het gaat de kant op van vooral rust , dan gaat het goed. En dat hoeft niet erg te zijn. Maar het is van karakter echt een heel enthousiaste hond.
Ik zie dat hij zichzelf heel erg in de weg zit. Dat kan ik niet overbrengen via beeldscherm. En ik verwacht ook niet dat andere mensen dat begrijpen. Daar gaat het ook niet om. Was mijn bedoeling van het topic ook niet. Maar wou toch antwoorden.