Het HondenForum

Had ik even. Zo'n liedje. Zo'n liedje dat triggert dan iets en voor ik er erg in heb zit ik tranen met tuiten te blèren om het verlies van een geliefde.

Komt Otto ineens bij me. Liklik, lebberlebber aan m'n gezicht.
Ja hee.
Doe je dat nou echt omdat je ziet dat je vrouwtje even verdrietig is of denk je: Oh, ja, mm, zilt vocht, lekker?
Omdat ik zeer de neiging heb om te vermenselijken, denk ik al of niet wishful het eerste.

Hoe zit dat bij u?

Eetje wil geaaid worden met grote warme handen, en wat mijn gemoedstoestand is interesseert haar minder.
Laatst met wandelen struikelde ik. Ik wist me nog zo half rennend half vallend naar de groenstrook naast het pad te bewegen zodat ik wat zachter zou vallen. Dat lukte. Ik zat beduusd op de grond, wel blij dat er niets kapot was.Eeb zag mij ineens zitten, kwam ff een seconde kijken en rende weer vrolijk weg. Zit je lekker? Oké, dan ga ik weer

Geloof niet dat een hond die emotie herkend als verdriet en waarom je jankt.
Je gedraagd jezelf iets anders dan anders en daar reageerd hij op.

bouvierpoedel schreef:Geloof niet dat een hond die emotie herkend als verdriet en waarom je jankt.
Je gedraagd jezelf iets anders dan anders en daar reageerd hij op.

Dat denk ik ook en dat een hond nerveus wordt van de emoties bij jou.
Tranen weglikken betekent geen troost, want dat zou inhouden dat een hond snapt wat tranen zijn.
zijn rots in de branding staat te schudden en dat is eng.

Ze komen enthousiast gek mee doen. Als we echt gek doen dan komen Sem en Kaz meteen kwispelend aan lopen, Fay ook wel die gaat meteen springen, en daarna vliegt ze Sem aan

Lola snapt het niet, maar wordt wel veel waakser. Is maar 1x gebeurd overigens, dus heel representatief is het eigenlijk niet, haha.

Lola flipt wel op huilende babys/kinderen. Mijn 1maand oude neefje mag best een beetje pruttelen en mekkeren, maar als hij serieus huilt gaat Lola's staart omlaag en wil ze erheen. Om wat te doen? Geen idee...

Ze heeft zich al eens van angst uit haar halsband getrokken toen ik een jengelende peuter wilde passeren en ook een keer met alle haren overeind staan blaffen naar een kind dat ze niet kon zien maar wel hoorde huilen.

Rasta komt bij me zitten, legt zijn grote kop op mijn schoot en drukt zich helemaal in me, vaak ook nog met een grote poot er bij maar ja of dat nou om te troosten is weet ik niet niet want dat doet ie regelmatig, hoe ik me ook voel.

bouvierpoedel schreef:Geloof niet dat een hond die emotie herkend als verdriet en waarom je jankt.
Je gedraagd jezelf iets anders dan anders en daar reageerd hij op.

Dit denk ik ook.

Mowgli is heel lief op een moment van verdriet, het voelt als of ze wil troosten. Maar als ik vrolijk door de kamer dans, doet zij vrolijk mee, ben ik humeurig, dan blijft ze uit mijn buurt, ze reageert duidelijk op mijn gedrag.

Omar zou uit de buurt blijven en heel ongemakkelijke blikken mijn kant op werpen. "Het baasje is stuk..."

ik ben niet zo'n huiler dus ik zit nooit heftig snikkend op de bank Als ik sip ben wil pom best kroelen, maar dat wil ze altijd wel Ik maak me geen illusies haha

Ze worden er wat nerveus van en komen bij me, en ze gaan ook likken inderdaad.
En tegen me aan hangen.

In de tijd dat ik zo slecht zag ben ik een paar keer gevallen en dan gingen ze om me heen staan, Orpa zelfs met haar voorpoten op me. Ze werd helemaal onrustig ook.
Die moest echt opzij gezet worden voor iemand me overeind kon helpen.

Als ik verdrietig ben dan ga ik met Akira lopen dus krijg ze er niet zoveel van mee. Maar toen ik laatst viel kwam ze wel heel dicht bij mij staan en week geen moment van mijn zijde. Ik heb toen niet gehuild of gevloekt of zo dus dat kan het niet zijn.

Mijn vader had vorig zomer een zwaar hartinfarct, op een gegeven moment begon ik hard te huilen, Nelle kwam er aan stormen sprong bovenop mij en begon mijn gezicht af te slebberen, ze deed dat zo intensief dat ik in de lach schoot.

Manu gaat dicht bij me liggen en piepen maar ik denk dat dat meer is omdat hij mijn gedrag dan niet kan plaatsen. Uiteraard praat ik mezelf op zo'n moment gewoon aan dat hij met me mee huilt en me troost

Ik geloof wel dat een hond je gemoed heel goed aanvoelt op zo'n moment. Je hartslag is hoog en de cortisol giert door je lijf op dat moment. Misschien kennen honden geen verdriet, maar wel stress. En je hond heeft genoeg signalen om op te pikken dat je in nood bent op dat moment.
En dat is voor je hond ook slecht nieuws want het verzwakt de roedel. Mijn hond komt jammerend bij me als ik van streek ben, maar ik denk eerder dat het komt doordat ze de stress overneemt en vervolgens steun bij mij komt zoeken, dan dat ze troost komt geven

Doran komt op zo'n moment tegen me aan liggen, koppie bijna in me, hij kijkt dan schuin omhoog met een blik van "het komt allemaal goed" Of hij het troostend bedoeld boeit me niet het helpt me wel om de kalmeren.

Paisley schreef:Ik geloof wel dat een hond je gemoed heel goed aanvoelt op zo'n moment. Je hartslag is hoog en de cortisol giert door je lijf op dat moment. Misschien kennen honden geen verdriet, maar wel stress. En je hond heeft genoeg signalen om op te pikken dat je in nood bent op dat moment.
En dat is voor je hond ook slecht nieuws want het verzwakt de roedel. Mijn hond komt jammerend bij me als ik van streek ben, maar ik denk eerder dat het komt doordat ze de stress overneemt en vervolgens steun bij mij komt zoeken, dan dat ze troost komt geven

Of ze probeert te kalmeren.
Dat denk ik eerder eigenlijk, dat ze proberen de boel te sussen. Dat is wel zo veilig voor henzelf ook.

Marjoleine schreef:

Paisley schreef:Ik geloof wel dat een hond je gemoed heel goed aanvoelt op zo'n moment. Je hartslag is hoog en de cortisol giert door je lijf op dat moment. Misschien kennen honden geen verdriet, maar wel stress. En je hond heeft genoeg signalen om op te pikken dat je in nood bent op dat moment.
En dat is voor je hond ook slecht nieuws want het verzwakt de roedel. Mijn hond komt jammerend bij me als ik van streek ben, maar ik denk eerder dat het komt doordat ze de stress overneemt en vervolgens steun bij mij komt zoeken, dan dat ze troost komt geven

Of ze probeert te kalmeren.
Dat denk ik eerder eigenlijk, dat ze proberen de boel te sussen. Dat is wel zo veilig voor henzelf ook.

Dat denk ik ook, er is onrust en dat moet weg.

Hier weten ze trouwens feiloos dat ik niet getroost wil worden en maken ze zich dan ook uit de voeten

Fix schiet in de stress en Laicka die komt me een beetje dom aankijken van "joh, wat doe je nou"?

Honden reageren wel degelijk op gemoedstoestand. Dat heb ik geleerd, maar ook gezien en mogen ervaren in het aaihondenproject. Aan Kay kon ik meteen zien in welke gemoedtoestand een cliënt was (die hij al langer kende). De honden gaan echt wel degelijk aan het werk, om die gemoedstoestand naar een prettiger niveau te krijgen. Niet alle honden hebben overigens die gave. Kay is wel redelijk om zijn eigen bevrediging gericht en is niet echt een schouder om uit te huilen (voor cliënten). Maar door zijn gevoeligheid is hij wel heel fijn in de omgang met cliënten. Norah is zo erg met haar eigen bezig, dat ze nauwelijks ziet hoe een ander zich voelt. Zij wil gewoon aandacht en heeft geen inlevingsvermogen wat dat betreft (en voor de discussie begint, nee ik vermenselijk niet. In spel is Norah ook nietsontziend en het moet gaan zoals zij dat wil en duld geen tegenspraak. Dat een ander het niet leuk vind, dat de ander pijn ervaart kan haar geen reet schelen. Kop houden en ruw spelen! Terwijl een Kay juist heel voorzichtig is en als hij niet zijn zin krijgt gaat zoeken hoe hij een ander wel mee kan krijgen. Hij past zich aan aan de tegenpartij)

Nozem komt bij me liggen en doet verder niet zo veel. Tapas is een ander verhaal, die gaat me overal likken en wordt zelf ook onrustig, en gaat "meehuilen" met mij. Dat bij Tapas is denk ik ontstaan toen zij een pup was van nog geen 5 maanden oud, en ik het telefoontje kreeg van de eigenaresse van haar nestzus, met het trieste bericht dat zij was overleden aan complicaties van een darminvaginatie. Toen heb ik echt de ogen uit mijn kop gehuild en dat heeft blijkbaar heel veel indruk gemaakt bij Tapas.

rita kijkt me met grote ogen aan en gaat op mijn voeten liggen.

gina indertijd, deed niks en verdween bedrukt in haar mand want vrouwtje huilt en dat is anders dan anders en hoort niet.
jan gaf me in tijden van tranen een heel voorzichtig likje aan mijn hand, werd er onrustig van en het eindigde steeds met zijn kong op mijn schoot.
op de één of andere manier zorgde hij er altijd voor dat ik door mijn tranen heen kon lachen.

Gina slaapt rustig verder als ik verdrietig ben. En als ze wakker is kijkt ze hooguit wat geïrriteerd naar mij omdat ik mij anders gedraag. Lobbes werd onrustig, maar die werd altijd onrustig als er dingen anders gingen dan normaal.

Kita maakte zich uit de voeten, ze kroop dan ergens weg tot de bui over was, Pol interesseert het weinig, als ik wil janken, moet ik dat vooral doen, als ik hem maar niet stoor.

Luna kruipt half op schoot en wordt heel klef. Of het troostend bedoeld is betwijfel ik, maar het werkt kalmerend en ik denk dat dat haar uiteindelijke doel is.

Ik lees dat er best wel veel honden daarop reageren, hier heb ik 2 ijskonijnen die kijken niet op of om als ik verdrietig ben

Skadi probeert me meestal aan het lachen te maken, en dat lukt haar ook vrij aardig.

Met twee uitzonderingen. De eerste keer toen ik echt kapot van verdriet was ergens om. Toen kwam ze gewoon heel stil naast me liggen met haar kop op mijn schoot. Ze was heel zachtjes en teder toen.
Ik greep haar vast en jankte mijn hart uit mijn lijf. Dat vind ze normaal overdag niet leuk, dat ik haar vastpak. Dan gaat ze zich los worstelen. Die keer liet ze het gewoon toe. De tweede keer was toen ik in een periode van grote drukte hevig aan het dromen was. Toen sprong ze bij mij in bed, ging strak naast me liggen met haar kop in mijn hals en zorgde zo dat ik rustig werd. Dat heb ik haar voor of na die tijd nooit meer zien doen.

Samengevat, als er écht iets aan de hand is, komt ze troosten. Als het maar een verdrietje is, maakt ze me aan het lachen.
Cayuga snapt er niet zoveel van, trouwens.

Als ik niet lekker in mijn vel zit of moet huilen dat kruipt Jamie bij me op schoot. Die gaat dan dicht tegen me aan zitten.

Yara komt dan naar me toe en kruipt op mijn voeten en likt mijn handen even af.

Bij allebei is het duidelijk anders dan anders als ze bij me liggen. Jamie ligt heel graag bij me, maar meestal niet zo stijf tegen me aan. Hij is erg gevoelig voor stemmingen. Hij komt echt troosten.
Yara ook wel, maar meer op haar manier, wel bij me liggen, even een lik en klaar...

Macho gaat rustig naast mij liggen en legt zijn kop op schoot, hij IS er gewoon dan.
Jack kruipt op schoot en drukt zich helemaal tegen me aan.

Als ik zit te bleren negeren ze dat totaal (dat zegt wel genoeg denk ik ). Als ik echt zit te huilen is Tadej heel lief, komt me overal likken, maar wel heel zacht. Die voelt zulke dingen feilloos aan. Dushi weet ik niet maar ik verwacht ongeveer hetzelfde.