Het HondenForum

Stom wijf!

Io is ziekjes. Mijn moederhart breekt. Stilletjes zit ze met grote glansoogjes op de bank. Het enthousiasme is er even vanaf. Geen kwispelend staartje, geen op-de-rug-val-acties als je naar haar kijkt. Geen geklauter.
Vreeschlijck.

Toch moest er gewandeld worden. Bij aankomst haalde ik het prachtige jasje tevoorschijn. Ideaal voor zieke Io's, zo dacht ik.
Jasje keurig aangetrokken en met intens tevreden spinnend moederhart liep ik door. Dat had ik mooi geregeld, Io-pio lekker comfortabel en warm.
Na enige meters miste ik een hond. Io.
Achterom kijkend stond ze in haar wit/zwarte jasje moedeloos op het pad. Een paar bokkesprongen.
Roepen dan maar. Met tráááge pas volgde ze. Half gehandicapt. Alsof ze al 20 jaar oud was, met stramme pootjes.
Aanmoedigen met brokjes? Nou, nee. Met een blik alsof ze mijn hoofd eraf wilde kauwen en wilde piesen in mijn schedel keek ze me aan.
Vernietigend kreeg een nieuwe betekenis.

Dan toch het jasje maar uit? Mijn lieve zieke Piuus in de kou?
Vooruit. Jasje uit.

Met een noodgang rende ze voorbij, spelend en rollend met U. Eén en al vreugd.
Geloof dat ik maar een topicje moet openen in de rommelmarkt...

Haha, ze hebben je soms straal voor de gek hoor.

Zie het helemaal voor me

Je moet het ook eerst even voordoen! Dan ziet Io dat het helemaal niet zo eng is.
Je kunt het mooi vertellen

Xavi loopt eerst ook alsof we hem net mishandeld hebben. En dan bedoel je het zo goed!

Beterschap voor Io!

Gewoon een kwestie van wennen de witte van mij deed drie jaar terug of ik gek geworden was dat hij met een jas ging lopen. Inmiddels is hij er echt aan gewend met de kou maar ging wel wat weken overheen.

Of een betere jas dat maakt verschil hier!

Ach, tis heel simpel, als ze geen jas aan wil krijgt ze geen jas aan.
Heb nog wel andere trouwens, die bevielen binnen beter. Voor geval t nodig is.

Haha, wat een tutje.

Nee hoor, Jamie snapt Io helemaal.

tsja zwat wit is ook zoooooo 2012.

Haha, lekker ding!

Haha hoezo eigenwijs?
Maar ik moet zeggen: Dax heeft ook een jasje, en zij vind het heerlijk om die aan te hebben met trainen.
Heerlijk warm doet ze haar oefeningen, terwijl ze de eerste les in de kou niks wilde doen.
Dus jasje gekocht, en ja hoor, Dax heeft weer zin in de basiscursus

Wat kan je toch leuk vertellen over die 2 muppets.

thom schreef:Wat kan je toch leuk vertellen over die 2 muppets.

vind ik ook! Ik lees de verhaaltjes met veel plezier, je kan zo beeldend vertellen

Ik zie het helemaal voor me

Leuk verteld weer.
Haha kleine lo houd je straal voor de gek

Lol!! Die van mij ook niet. Ze loopt geen meter

Hoewel ik je verhaal zomaar geloof, zelf ook door schade en schande wijs geworden zeg maar vraagt dit toch om bewijs in de vorm van foto`s van lo in haar wit/zwarte jasje hoor Mit. Dus kom maar op met je foto`s.

Ik heb beeld

Hier ook zo`n lekkere tut.

Er is hier de laatste tijd veel gemaaid en gesnoeid....maar dan liggen er overal takjes,bladeren,gras...van alles blijft er in haar haar plakken.

Vlinder bleef staan.....nou kom Vlinder door lopen...nee hoor stok stijf....nou kom.....nee hoor,mevrouw gaat er bij zitten.
Ik ga naar haar toe,wat is er nou en ze wijst met haar neus naar haar achter poot...

JEEEE wat een ramp,er plakt een herfstblad in haar haar Gauw er uit halen....en mevrouw trekt vrolijk een sprintje

Eigenwijs ding, ik zie het voor mij.
Balou kreeg hem vanmorgen ook weer aan, het is best koud s'morgens. Ook hij zag het eerst niet zitten, maar eenmaal buiten vond hij het prima. Wel heb ik een nieuwe moeten bestellen, hij is uit zijn oude gegroeid, jammer het was een leuk camouflage jasje.

Mit schreef:Stom wijf!

Io is ziekjes. Mijn moederhart breekt. Stilletjes zit ze met grote glansoogjes op de bank. Het enthousiasme is er even vanaf. Geen kwispelend staartje, geen op-de-rug-val-acties als je naar haar kijkt. Geen geklauter.
Vreeschlijck.

Toch moest er gewandeld worden. Bij aankomst haalde ik het prachtige jasje tevoorschijn. Ideaal voor zieke Io's, zo dacht ik.
Jasje keurig aangetrokken en met intens tevreden spinnend moederhart liep ik door. Dat had ik mooi geregeld, Io-pio lekker comfortabel en warm.
Na enige meters miste ik een hond. Io.
Achterom kijkend stond ze in haar wit/zwarte jasje moedeloos op het pad. Een paar bokkesprongen.
Roepen dan maar. Met tráááge pas volgde ze. Half gehandicapt. Alsof ze al 20 jaar oud was, met stramme pootjes.
Aanmoedigen met brokjes? Nou, nee. Met een blik alsof ze mijn hoofd eraf wilde kauwen en wilde piesen in mijn schedel keek ze me aan.
Vernietigend kreeg een nieuwe betekenis.

Dan toch het jasje maar uit? Mijn lieve zieke Piuus in de kou?
Vooruit. Jasje uit.

Met een noodgang rende ze voorbij, spelend en rollend met U. Eén en al vreugd.
Geloof dat ik maar een topicje moet openen in de rommelmarkt...

Dat geloof ik ook, weg ermee!
Toen mijn vorige pei kanker had kon hij soms zo rillerig zijn, dus had ik een functioneel niets aan de hand kwaliteitsjasje voor hem geleend en aangedaan. Ik dacht lekker die stakkerd hoeft het niet koud te hebben in de winter. Geen stap! Nog niet de voordeur door met met het ding aan. Boodschap kon niet duidelijker toch?

Mijn huidige draak vind het prima, dus bij ernstig regenweer (een echte pei gaat dan niet eens naar buiten) trek ik haar een jas aan en zit ik later niet met een natte stinkende hond. Het boeit haar van geen kant, maar ik voel me wel ietwat voor lul lopen ernaast