Het HondenForum

Ik weet niet zo goed hoe ik moet beginnen, en sommigen zullen misschien wel denken waar ben ik mee bezig...laat het rusten. Snap ik als dat zo is, alleen lukt me dat helaas niet en heb ik daar heel veel moeite mee. Ben zo bang dat er fouten zijn gemaakt. En dat ik te snel heb opgegeven....verdere onderzoeken met haar had moeten laten doen?!

2,5 jaar geleden heb ik m'n allerliefste schat...m'n allesie..moeten laten inslapen. Ze was net 12 jaar.

Zo onverwachts en totaal niet op voorbereid moesten we afscheid nemen van ons lieverd. Ik die altijd alles goed uitzocht, me in verdiepte...zoals toen haar hartruis geconstateerd werd(lekkende hartklep), wat het best voor haar was, ging hier alles zo snel...en met zoveel pijn...

Ik merkte dat m'n hondje de bank niet op kon springen. Ik die altijd overbezorgd was, dacht spiertje verrekt....in verleden weleens eerder gebeurd dus zag er niet zo snel iets ernstig in. Wel oplettend was ik. Volgende ochtend wilde ze haar behoeftes buiten niet doen, boven stond ze te trillen op haar poten en begon te kreunen van de pijn. (2 weken daarvoor waren we nog bij spoedkliniek Hemelvaartsdag omdat ze heel ziek werd, trillen en overgeven. Werd weer op haar overgevoelige darmen gegooid). Wij direct met haar naar onze DA. Zo ziek heeft ze nog nooit op z'n tafel gestaan, maar hij stuurde ons weg met weer de diagnose overgevoelige darmen door haar allergieën. Ik zei nog; is het niet haar rug? Nee was het niet. Ook zei ik dat ik echo wilde, waarop zijn antwoord was; ja als je dat wil dan geef ik haar geen injectie tegen darmen want geeft vertekend beeld. Omdat het weekend eraan kwam, haar toch injectie laten geven in de hoop dat het inderdaad darmen waren.

Volgende dag werden we door haar wakker gemaakt, zoveel pijn had ze...ze kroop in me van de pijn en kreunde heel erg. Kon op haar achterste poot bijna niet meer lopen, behoeftes ook nog steeds niet. Direct andere DA opgebeld, die haar ook geholpen heeft aan haar gebit, en konden gelukkig terecht...
Deze DA zei direct; zijn haar darmen niet maar een acute hernia met al verlamming aan haar achterpoot. Gezien haar leeftijd ben ik bang dat je haar moet laten inslapen. Schrok me kapot, maar ging wel door me heen...thuis uitzoeken naar alle mogelijkheden....geven het niet zomaar op. DA wilde wel nog even foto's maken van haar longen en rug. Foto rug was zo snel geen hernia of andere rare dingen op te zien, maar haar longen zaten uitzaaiingen. Weet niet wat er toen allemaal door me heen ging, snapte het gewoon niet. Kleine kans was longontsteking dus kregen voor zekerheid medicatie daarvoor mee. En pijnstiller middels injectie.

Haar achterpoot was 3e dag helemaal verlamd, totaal geen gevoel in..behoeftes kon ze nog steeds niet doen. En na 4 dagen maakte ze me maandagochtend wakker met zoveel pijn weer, was zo erg en ging door merg en been bij ons. Wij sliepen toen al 2 dagen op de grond bij haar in de woonkamer omdat ze niet meer op bed kon liggen.
Op na DA en deze gaf aan dat ze inderdaad verslechterd was, totaal verlamd. We wilden zeker zijn dat ze echt uitzaaiingen had, dat het waarschijnlijk tumor op rug was en geen acute hernia of ergens anders een tumor, en lieten ons doorverwijzen naar een arts die gespecialiseerd was in echo's maken.

We zijn doorgestuurd naar Noordwijkerhout, Dr. Warmerdam. Haar milt, lever en borst zaten vol uitzaaiingen en lymfeklier was opgezet.
'S avonds hebben we onze lieverd thuis bij ons laten inslapen. Zo onwerkelijk voelt het nog, en nog steeds bang dat we de verkeerde beslissing hebben genomen en ze wellicht wel een hernia had die verholpen had kunnen worden.

Heeft iemand hier ervaring met Dr. Warmerdam? Zijn uitzaaiingen goed te zien op een echo? Of kunnen uitzaaiingen ook verward worden met vocht/lucht of gas?

4 maanden ervoor hadden we nog een bloedtest laten doen waarvan de uitslag echt heel goed was. Begrijp het gewoon niet.
Merkte wel dat ze laatste 3 weken ander gedrag vertoonde, zomaar overdag op bed willen liggen...vaker onder eettafel liggen. Maar ze kon ook zo weer spelen, brokjes liet ze vaker staan maar vlees of andere lekkere dingen ging er zo in.

Sorry voor m'n lange verhaal. Maar lees weinig ervaringen of soortgelijke verhalen zoals wij hebben meegemaakt.

Alvast heel erg bedankt voor eventuele reacties.

Mijn ervaring met Warmerdam is heel positief, heb er diverse keren echo's laten maken en ben altijd heel goed geholpen.
Ik kan me niet voorstellen dat hij uitzaaiingen zou zien als die er niet waren. Hij heeft heel veel ervaring met echo's en röntgenfoto's en de beoordeling ervan, en heel veel verschillende dierenartsen uit de regio sturen naar hem door indien nodig.

LongFields, dank je wel voor je reactie. En je ervaring te delen.

We lieten elk jaar een echo nemen van haar hart door een vaste radioloog, aardig en kundig. Die was die dag helaas niet bereikbaar. Maar de DA gaf aan dat Warmerdam echt heel goed is, en aardig.

Dr Warmerdam is me inderdaad overgekomen als een hele vriendelijke en rustige arts. Hij zei ook; goed dat jullie zijn gekomen, want er was wellicht een kans dat tumor op plek zat wat operatief te verwijderen was en wellicht nog een jaar, of aantal, dan van je hond kan genieten.

Heb er zoveel moeite mee omdat haar klachten/symptomen zo erg hetzelfde zijn als een hernia. En de tumor nooit gevonden is, waarschijnlijk in haar rug. Vandaar m'n twijfels of het echt uitzaaiingen waren. Moet er wel bij vermelden dat 3 verschillende artsen dit bevestigd hebben na beoordeling.
Ze was echt heel ziek, maar keek ook nog zo sterk uit haar ogen.

Tumoren kunnen heel snel groeien, en onze hond die ook aan kanker is gestorven, had drie maanden ervoor ook een prima bloedbeeld. Maar toch was het al een vergevorderd stadia.

Wellicht veroorzaakte een tumor wel een hernia

Ik denk dat je er goed aan hebt gedaan om je hond rust te gunnen en geen pijn meer te hebben. Hoe moeilijk het ook is voor ons mensen.
Houden van is ook loslaten......

LongFields schreef:Mijn ervaring met Warmerdam is heel positief, heb er diverse keren echo's laten maken en ben altijd heel goed geholpen.
Ik kan me niet voorstellen dat hij uitzaaiingen zou zien als die er niet waren. Hij heeft heel veel ervaring met echo's en röntgenfoto's en de beoordeling ervan, en heel veel verschillende dierenartsen uit de regio sturen naar hem door indien nodig.

Ik heb met Warmerdam ook heel positieve ervaringen

Ook mijn hond had een prima bloedbeeld terwijl al z'n organen aangetast waren door kanker.
Dat zegt dus niet alles.

Ik denk dat je de juiste beslissing genomen hebt en je hondje behoed voor meer pijn.

Groetjes Gretha

Houden van is ook loslaten. Jij hebt je hond veel pijn bespaard, ik had hetzelfde gedaan in jouw situatie. Hoe moeilijk het ook is. Sterkte.

Ik heb met Warmerdam goede ervaringen, hij is een kundige arts.

Melanie 74 schreef:Tumoren kunnen heel snel groeien, en onze hond die ook aan kanker is gestorven, had drie maanden ervoor ook een prima bloedbeeld. Maar toch was het al een vergevorderd stadia.

Wellicht veroorzaakte een tumor wel een hernia

Ik denk dat je er goed aan hebt gedaan om je hond rust te gunnen en geen pijn meer te hebben. Hoe moeilijk het ook is voor ons mensen.
Houden van is ook loslaten......

Dank je wel voor je reactie, ben er echt heel dankbaar om. Weet wel dat m'n eigen DA vaak zei als ik een bloedtest voorstelde; zegt niet zoveel...deze kan goed zijn en toch kanker/tumor aanwezig zijn.
Ze was al een tijdje aan het kwakkelen, haar gebitje was aan een behandeling toe maar eigen DA durfde dat niet ivm leeftijd en haar hart. 4 mnd voor haar overleden besloten om dat bij andere gespecialiseerde DA te laten doen in hoop dat daar 't kwakkelen aan lag. Vooraf bloedtest en hartecho of ze gezond was en hart narcose aan kon. Alles was goed.

Wat jij zegt...wellicht veroorzaakt tumor wel een hernia...nooit aan gedacht...maar zou inderdaad best kunnen.

Klopt helemaal betreft loslaten. Als je weet dat het niet meer gaat, geen betere toekomst...moet je kiezen voor je lieverd. Alleen door haar hernia-klachten, en nooit tumor gevonden....zet me soms aan het denken dat ik te snel heb gehandeld.

Canis Sapiens schreef:Ik denk dat je heel goed hebt gedaan door te kiezen voor je maatje en haar te helpen.
Ze had overduidelijk heel erg veel pijn. En als meerdere dierenartsen zeggen dat ze uitzaaiingen had zou ik het geloven.

Toen de hond van mijn vrienden, die ook een beetje mijn hond was geworden, drie dagen nadat ik haar gezien had was ingeslapen kon ik dat niet geloven: ze keek nog zo goed uit haar ogen, zoveel kracht! Maar ze had tumoren bleek 3 dagen nadat ze bij me was; heel erg veel ook. Soms kan je het zien aan je hondje, soms niet. Wat die bloedtesten betreft, die waren bij mij ook goed minder dan een maand voordat een tumor werd ontdenkt; dat is niet alleszeggend.

Maar ik kan me voorstellen dat het, ondanks dat het al zo'n tijd terug is, nog steeds moeilijk is. We hebben allemaal een andere tijd nodig voor rouwen.
Probeer jezelf niet onnodig te kwellen want ik denk echt dat je het gewoon goed hebt overwogen, en ik denk dat je geen tijd had voor het opzoeken en nachecken (iets wat ik ook altijd doe). Als je beste maatje in nood is, pijn heeft, dan kies je wat goed is voor haar en dat is haar de rust gunnen.

Jij ook heel veel dank voor je uitgebreide reactie. Echt heel lief iedereen die de moeite hiervoor neemt om op m'n lange verhaal te reageren!
Ze had echt heel veel pijn. In alle 12 jaar dit nog nooit bij haar gezien, zelf niet naar haar buikoperatie zo erg. We zorgde er wel voor dat we elke keer snel bij DA waren voor nodige pijnstillers hoor.

Bizar he. Minder dan een maand bloedtest en dan alsnog tumor. Bij jezelf?

Het is m'n eerste hondje waar ik afscheid van heb moeten nemen. Hoorde altijd, en later veel over gelezen; je ziet het aan je hond...valt af, gaan minder eten, vacht wordt minder etc...Enige was iets minder eten, maar rest niet. Ondanks dat ik voelde dat het niet goed zat en soms vreemd gedrag zag, wist ik niet welke stappen ik moest ondernemen. MRI scan ging door me hoofd, maar was door verschillende artsen gezond verklaard.

Klopt helemaal, was zo weinig tijd. Kwam zoveel op me af. Moest ook zoveel aangeven bij artsen waar ze niet zelf mee kwamen, zoals katheter en klysma doen. Haar pijn zien lijden, niet haar behoeftes kunnen doen, verlamd etc....was zo heftig om mee te maken. Al had ze ook nog vrolijke momenten haar 2 laatste dagen als de pijn verdoofd was. Maar hoelang mocht ik nog doorgaan met de diagnose die wij kregen. Wilde mooi afscheid van haar nemen, zonder dat ze pijn had en in eigen omgeving. Was bang als ik langer zo wachten haar klachten etc....alleen nog erger zouden worden.

Wat een verhaal, ik heb erg met jullie te doen. Wat ontzettend erg dat jullie niet serieus genomen werden in eerste instantie. Ik snap dat het allemaal heel moeilijk te verwerken is maar één raad wil ik jullie meegeven en dat is: wees assertief. Laat je nooit, maar dan ook nooit, wegsturen met een ontevreden gevoel of het gevoel dat niet alles is onderzocht wat onderzocht had moeten worden. Wees maar eens onaardig of zelfs even onbeschoft. Dat heb je soms nodig om gehoord te worden, een flinke brul. Ik herken namelijk wel dat je de arts ook niet wil beledigen. Maar artsen zijn ook maar mensen he. Dus waak ervoor dat je je geliefde huisdieren weg laat sturen terwijl je weet dat er niks is opgelost.

Ik snap dat je nog steeds moet denken aan die ochtenden dat ze je wakker maakte door de pijn, zoiets zou mij ook jarenlang achtervolgen. Ik heb ook een keer een plotseling overlijden meegemaakt van mijn hond, die was alleen 7 maanden oud. En ik had ook het gevoel dat ze niet goed was onderzocht. Waar ik heel veel aan heb gehad, is de gedachte dat alles wat ik deed, deed ik vanuit de motivatie liefde en zorg. Dat er dingen mis zijn gegaan is heel erg maar ik was tot het eind haar moeder en ik heb haar niet in de steek gelaten. Ik had er alles voor gedaan om haar hier te kunnen houden, echt alles, maar dat kon niet. Blijft over de liefde in je hart, en die gaat nooit weg, gelukkig. Zij heeft er niet veel van mee gekregen dat het anders had kunnen lopen.

De pijn die je hond voelde, is er nu niet meer. Dus denk daaraan he, je hebt alles gedaan wat in je macht lag en op dat moment wist je niet beter of kon je niet beter. Dat is okee, dat maken we allemaal mee. Leg jezelf geen schuldgevoel op want het vreet je op, echt waar. En de herinnering aan je hond wordt erdoor verpest, ik moet toegeven dat ik Ronja's herinnering heb verpest op een bepaalde manier, omdat ik zo vast hou aan de herinneringen van de laatste dag van haar leven. En alle andere dagen dan? Die 12,5 jaar heeft ze heerlijk kunnen leven bij jullie en is ze gelukkig geweest. Dus waarom zou je je richten op die paar laatste dagen. Ik weet zeker dat jullie hond het begrijpt en jullie niks kwalijk neemt. Ik denk zelfs dat ze jullie heel erg dankbaar is.

En die artsen zijn niet zo heilig als wij allemaal aannemen of denken, ze kunnen je wel helpen maar niet in elke situatie. En je mag best wat van ze vragen, als ze dat niet willen doen, neem je je handeltje naar een andere dierenarts en meld dat ook. Niet luisteren naar klanten is voor mij een reden om van dierenarts te veranderen, dat raakt iemand in zijn portemonnee en daar luisteren mensen in Nederland het best naar. Ik zou trouwens een belletje plegen naar de betreffende klinieken, voor je eigen verwerking. En zeggen dat jullie hond heel slecht onderzocht is en dat je daar veel verdriet van hebt gehad. Geef ze maar wat feedback hoor, heb ik ook gedaan na het overlijden van mijn hond. Hoef je helemaal niet boos te worden. Het is alleen wel zo dat zo'n telefoontje zeker weten besproken gaat worden onder het personeel van die kliniek en daar gaat het mij om.

Sterkte, ik weet dat zoiets lang kan blijven hangen. Jullie hebben niks verkeerd gedaan, het was volgens mij haar tijd om te gaan en jullie hebben haar bijgestaan in haar laatste uur, dat is wat telt en wat belangrijk is. Ik denk dat ze niet goed is onderzocht en dat ze pijnstilling had kunnen krijgen als ze beter was onderzocht. Maar hoogstwaarschijnlijk was er geen redden meer aan geweest, dat is meestal zo bij tumoren in de ruggengraat namelijk. Dus koester het feit dat jullie haar hebben geholpen te sterven, dat was het enige en het meest liefdevolle wat je kon doen en dat heb je gedaan, chapeau wat mij betreft. Jullie waren haar helden toen anderen aan het falen waren, dat is wat ik ervan vindt.

Mijn ervaring met Warmerdam is ook heel positief. Ik vind hem een kundig dierenarts.

Overigens begrijp ik je gevoel heel goed. Het ging ineens allemaal zo snel. Zo denk je een gezonde hond te hebben en zo is je alles er niet meer. Toch moet je het proberen een plekje te geven. Jullie hebben gedaan wat in de macht lag, maar je kon haar niet meer redden. Wat ik wel heel erg vind is dat je je niet serieus genomen voelt en dat je daardoor je verdriet niet echt een plekje kan geven nog. Ik zal dit toch bij je dierenarts aankaarten. Ik wil je heel veel sterkte wensen.

Ik heb met Warmerdam ook heel positieve ervaringen [/quote]

Dank je wel voor je reactie, heel fijn om te horen.

GrethavW schreef:Ook mijn hond had een prima bloedbeeld terwijl al z'n organen aangetast waren door kanker.
Dat zegt dus niet alles.

Ik denk dat je de juiste beslissing genomen hebt en je hondje behoed voor meer pijn.

Groetjes Gretha

Vind dat echt bizar, alles aangetast en toch goed bloedbeed. De schrik daarna is dan zo groot en onwerkelijk als je hoort dat je hond kanker heeft.

Ik hoop met heel m'n hart dat ik de juiste beslissing heb genomen, en ooit dat ook zo ga voelen.

Muk schreef:Houden van is ook loslaten. Jij hebt je hond veel pijn bespaard, ik had hetzelfde gedaan in jouw situatie. Hoe moeilijk het ook is. Sterkte.

Ik heb met Warmerdam goede ervaringen, hij is een kundige arts.

Dank je wel Muk voor je lieve woorden!

Houden van is inderdaad ook loslaten. Liefde is je geliefde niet onnodig pijn laten lijden in uitzichtloze situatie. Daarom ben ik niet verder gaan dokteren, stond achter me besluit....veel doorgenomen voordat we tot deze moeilijke beslissing kwamen, maar een week later sloeg de twijfel toe.

Ondanks m'n twijfel, kwam hij ook bij me over als een kundige arts.

Saschesfloor schreef:Mijn ervaring met Warmerdam is ook heel positief. Ik vind hem een kundig dierenarts.

Overigens begrijp ik je gevoel heel goed. Het ging ineens allemaal zo snel. Zo denk je een gezonde hond te hebben en zo is je alles er niet meer. Toch moet je het proberen een plekje te geven. Jullie hebben gedaan wat in de macht lag, maar je kon haar niet meer redden. Wat ik wel heel erg vind is dat je je niet serieus genomen voelt en dat je daardoor je verdriet niet echt een plekje kan geven nog. Ik zal dit toch bij je dierenarts aankaarten. Ik wil je heel veel sterkte wensen.

Dank je wel, en wederom fijn om te horen kundigheid Warmerdam.

Omdat eigen DA ons voor het weekend wegstuurde met de mening...overgevoelige darmen weer..Zonder een noodnummer mee te geven of te zeggen dat we hem kunnen bereiken als het slechter gaat, terwijl hij wist dat we 2 weken daarvoor met zieke hond spoedkliniek zaten, neem ik hem echt kwalijk en boos om. Omdat alles zo onverwachts en snel ging, heb ik m'n hondje door een andere en vertrouwde DA van ons laten inslapen. 2 weken later kon het pas aan onze eigen DA te bellen en alles vertellen. Z'n reactie neem ik nog steeds best kwalijk, ondanks dat ik ook snap dat het voor hem onverwachts aankwam....liet hij naar m'n mening zo erg merken dat ik onjuiste beslissing heb genomen en hoe dat nou kan....waren toch haar darmen! Nooit een rouwkaartje of wat van hem gehad...Doet me best pijn en nooit verwacht na 12 jaar bij hem gelopen te hebben. Hij wist dat m'n hondje alles voor me betekende!

@Figzig, dank je wel voor je lange reactie.

Misschien heb ik me niet goed verwoord, kan nogal chaotisch formulieren. Maar denk niet dat de andere kliniek en Drs. Warmerdam m'n hondje niet serieus hebben genomen of verkeerd onderzocht hebben. Wel zoals ik hierboven als zegt onze eigen DA waar we 12 jaar bij gelopen hebben, heeft toen het echt noodzakelijk was..ernstig...m'n hondje en mij niet juist behandeld.
Om die reden ben ik ook de volgende dag direct naar een andere kliniek gegaan, die gelijk zag dat het ernstig was en foto's heb gemaakt. Ook begreep hij dat we 2 dagen later naar een goede radioloog/specialist wilde mbt uitzaaiingen foto, en hopelijk dat ze alsnog geholpen kon worden. Heeft geregeld dezelfde dag en met spoed bij Drs Warmerdam terecht konden.

Zo komt het misschien niet over, maar ben best een assertief persoon. Is al lang verhaal, maar stukken weggehaald. Toen bij m'n hondje hartruis werd geconstateerd, wilde eigen DA direct medicatie geven zonder te weten oorzaak hartruis. Niet mee eens, vond eerst echo. Na overleg met andere DA die mij gelijk gaf echo laten afnemen. Lekkende hartklep maar medicatie was nog niet nodig, pas 3 later zijn we daarme begonnen na vergrote boezem.

Zoals ik al zei; m'n hondje zag er goed uit en was ook nog een heel sterk hondje. Hoe ziek ze ook was thuis, toen we bij spoedkliniek aankwamen, liep ze daar als of er niks aan de hand was. En wilden we bijna afspraak afzeggen, en op behandeltafel stond ze ook krachtig en gedroeg niet meer als het zieken hondje uurtje daarvoor nog.

Probeer altijd naar m'n gevoel te luisteren, daarom verschillende artsen afgegaan in haar laatste jaar. Hoopte heel erg dat bepaalde klachten zou afkomen van haar gebit, kans was ook heel groot gaf DA aan waar ik second opinie heb gedaan. Eigen DA durfde nooit iets aan te laten doen ivm haar lekkende hartklep, en raadde het af. Vond het heel eng maar beslissing genomen om haar wel te laten behandelen, stel dat zij pijn daarvan had...mocht ik haar niet door laten lopen uit eigen belang omdat ik bang was haar kwijt te raken door bv narcose. Alles is goed gegaan, super blij. Goed bloedbeed en op echo was haar hartje niet achteruit gegaan, vergrote boezem o.a. stabiel gebleven. Wat was ik blij...

Maar snel voelde ik hoe vrolijk ze ook kon zijn en speels, dat ik toch het gevoel had dat ze iets onder haar leden had. Tegelijk ben ik ook altijd een heel bezorgd baasje geweest en heel bang om m'n hondje kwijt te raken. Dus zag ik het wel goed...was het niet m'n bezorgdheid in combi met een hondje wat ouder werd in gedrag.
Overwogen om MRI scan te doen(geld was geen probleem), maar stel dat ze echt gezond was...zoals iedereen me aangaf....en die narcose haar wel teveel zou worden.
Conditie van haar hart maakte het vaak zo moeilijk om keuzes te maken mbt bepaalde onderzoeken.

Stel mezelf regelmatig de vraag of ik het nu anders zou doen. Moeilijk...maar denk en wetend wat er is gebeurd er bij spoedkliniek op zou staam om echo te laten nemen van haar buik. Dit heb ik niet naar gevraagd omdat onze eigen DA altijd zei; op echo of fotos zie je vaak niet alles, terwijl er wel wat is.
Ook zal ik nu, denk ik, voor zekerheid bij diagnose uitzaaiingen alsnog een bloedtest laten afnemen.

Zelfs na deze heftige diagnose hebben we echt overwogen om naar Utrecht te gaan MRI scan.
Door m'n eigen huisarts en eigen DA is m'n vertrouwen in artsen soms niet altijd aanwezig. Plus ben ik control freak...Maar was ook bang dat m'n hondje nog meer zou gaan lijden, alsnog afscheid moesten nemen maar dan echt met heel veel pijn en niet hondwaardig....omdat ik zo nodig kundigheid van 3 verschillende artsen onderschat.

Het is ons helaas allemaal niet makkelijk gemaakt. Vaak is de tumor/kanker goed zichtbaar, milt...melkklier etc...En verwijzen alle klachten daar ook sneller naartoe om deze organen te onderzoeken. Net zo moeilijk en onwerkelijk...en ongelooflijk oneerlijk, maar kan je het denk ik wel sneller een plekje geven dat je juiste beslissing heb genomen.

Canis Sapiens schreef:Ik denk dat je er wel vanuit kan gaan dat de diagnose klopte. Je hebt echt je best gedaan en ieder ander die om zijn hond geeft zou hetzelfde gedaan hebben. Want zulke pijnen gun je je hond niet.
Denk niet dat je het gekund zou hebben om nog meer doorgaan met je hond terwijl ze zó ziek was.

Klopt, verlamde poot, haar behoeftes niet kunnen doen(vond ik ook zo erg, m'n hondje plaste veel op een dag) en die ontzettende pijn terwijl ik weet hoe sterk ze was en dus echt pijn moest hebben. Kon dat niet meer aanzien, soms daardoor ook bang dat ik te snel heb besloten. Uitzaaiingen verkeerd beoordeeld zijn, gas/vocht/of lucht was en Drs Aharon, kreupeldier, haar nog wellicht nog had kunnen helpen.

Misschien vind je het wat, wat de twee schrijvers boven mij schrijven? Dat je contact op neemt met de dierenarts(en)? Of misschien een brief schrijven, die je dan niet eens hoeft te versturen, maar soms lost het al veel op om flink van j af te kunnen schrijven.

Zit er wel vaak aan te denken om Drs Warmerdam mijn twijfels en aantal vragen eens te stellen, wellicht kan hij me gerustellen met z'n antwoorden. Nogmaals hij kwam echt heel vriendelijk over, naar ons toe en ons hondje. Helaas heeft hij geen emailadres, alleen fax zie ik op zijn website.

Ik begrijp dat de laatste dagen van je hond je nog pijn doen, maar ik weet zeker dat je hond op het eind niet dacht aan die laatste paar rotdagen, maar alleen die laatste oase van rust en pijnstilling heeft meegekregen verder en sowieso de hoeveelheid liefde die jij hebt gegeven in haar leven.
Wij hebben haar laatste dag een hoge injectie pijnstilling laten geven, om zo echo aan te kunnen en mocht ze zelfde avond ingeslapen worden..dit vredig en zonder pijn zou zijn. Gelukkig had ze dat niet, iedereen die haar lief was en haar lief had, heeft afscheid kunnen nemen. Toen DA kwam ging ze kwispelen terwijl ze dat nooit deed bij dierenartsen. Tussen ons in is ze vredig ingeslapen, merkte ik dat ze niet bang was en niet probeerde weg te lopen of tegen te werken. Wel deed het even voor dat ze sliep, was extra injectie voor nodig, dat was ook best moeilijk....want zo ziek maar dan nog zo sterk. Moeilijk te snappen allemaal.

Ja, bij mij was het inderdaad. En weet je, heb zelfs 3x een ct scan gehad en hier was niets op te zien. Soms is het gewoon zo, dat iets niet zo 1,2,3 te zien is. Maar het is er dan wel.

ondanks dat ik voelde dat het niet goed zat

Je voelde het dus. En zo'n gevoel, dat klopt vaak.
Wat heftig zeg! Hoop dat alles nu goed met je is. En goed dat je naar je eigen gevoel hebt geluisterd. Menselijk lichaam, en die van een hond, is soms zo moeilijk diagnose bij te achterhalen. Al kunnen wij gelukkig praten en alles aangeven, assertief zijn waarna allerlei onderzoeken volgen of deze eisen.

Je vroeg in het begin of je niet te snel hebt opgegeven, of niet meer onderzoeken had moeten laten doen. Weet je, ik denk echt dat je juist op het goede moment voor haar hebt gekozen voor de rust. Geen kwestie van opgeven, maar juist de moed bij elkaar rapen om jezelf opzij te zetten en je maatje het beste te gunnen.

Lief van je dat je dit zegt! Haar laatste 3 weken ging ze ook anders gedragen. Overdag soms in haar uppie op bed gaan liggen, wat zeeft nooit deed omdat ze altijd ons om haar heen moest hebben. Andere plekjes in huis ging liggen, onder eettafel bv. M'n zusjes hondje die zich laatste paar keer zich zo nerveus gedroeg als ze bij ons logeerde, niet zoals altijd met ons hondje speelde maar zich na iedereen gegroet hebben haar onder bed verstopte. Toen heb ik ook gezegd tegen m'n vriend; ben bang dat ze heel erg ziek is en wij het nog niet weten. Hier heb ik ook allemaal aan gedacht toen we voor de keuze stonden, en ik diagnose voor mezelf doornam.
Hoop van harte dat ik juist op het goede moment voor haar heb gekozen. Heb dit in het verleden wel altijd gedaan, en bij deze moeilijke beslissing weet ik dat soms echt niet. Ene keer denk ik; ja...dan weer "nee".

Als ik jouw verhaal lees, denk ik dat je het enige juiste hebt gedaan .
Hoe moeilijk die beslissing ook was, maar doorbehandelen zou mishandeling zijn geweest, in mijn ogen.

Liesbeth schreef:Als ik jouw verhaal lees, denk ik dat je het enige juiste hebt gedaan .
Hoe moeilijk die beslissing ook was, maar doorbehandelen zou mishandeling zijn geweest, in mijn ogen.

Dank je wel, Liesbeth. Heb later nog een van de dierenartsen opgebeld die ik vrij goed ken. Mijn twijfel uitgelegd en gezegd dat ik zo bang was verkeerde beslissing te hebben genomen. Zijn antwoord hierop was; heb zoveel respect en bewondering voor jullie dat jullie optijd hebben ingegrepen, niet meer onderzoeken etc...maar uit liefde en belang voor jullie lieverd hebben gekozen. Hadden jullie langer gewacht, had het nog erger geworden en waarschijnlijk uitwendige bloedingen gekregen.

Ja, dat was onze gedachten ook hoor, mishandeling...niet hondswaardig....hoe lang willen we nog doorgaan met de informatie die we nu hebben gekregen?!
Maar later lees je verhalen van andere hondenbaasjes, die ook een heel ziek hondje hebben en door zijn gegaan en uiteindelijk en gelukkig hun hondje beter hebben kunnen maken.

Weet je wat het moeilijke was; al haar klachten waren half half...Want waren die heel heftig, dan had ik direct naar gespecialiseerde artsen of ziekenhuis gegaan.
Op haar borst en longen zaten uitzaaiingen, later dacht ik; dan had ze toch heel erg moeten hoesten en benauwd hebben.
Ja, ze smakte's nachts vaak..en schrapte wel regelmatig haar keel alsof er wat dwars zat haar laatste paar weken. Kortademig was ze niet extreem, af en toe hijgen maar ja het was zomer.

Ondanks dat ik voelde dat er wat was,iets ernstig dit keer, had ik tevens verwacht dat wij er haar eraan konden laten helpen. Dat we er op tijd bij waren en nog een aantal jaar fijn van haar konden genieten. Dat alles zo zou lopen, had ik totaal niet ingecalculeerd of bij stil gestaan.

O dat snap ik heel goed, dat je met een hond met een lekkende hartklep liever niet onder narcose brengt, dat kan gevaarlijk zijn. En dan sterft je hond tijdens een onderzoek. Had ik ook niet gedaan, of alleen als het echt moest.

Ronja liet ook helemaal niks merken, terwijl ze waarschijnlijk al weken veel moeite en last moet hebben gehad. Ik zag wel dat ze erg hijgde na inspanning maar het was ook zomer toen. Veel honden zijn keihard, het ligt een beetje aan het soort hond maar bijvoorbeeld een rottweiler of herder zal je nooit laten merken dat ie pijn heeft. En je ziet/hoort het sowieso heel vaak, dat honden pijn moeten hebben gehad en dat dat niet merkbaar was. Ronja had waarschijnlijk een vergroot hart, wat slecht funktioneerde, waardoor er steeds meer vocht achterbleef in haar longen. Ze is uiteindelijk verdronken in haar eigen vocht, helaas. En het enige wat er te merken was, was een kuchje, alsof er een graatje in haar keel vast zat. Wij dachten gewoon aan kennelhoest. Ze had verder geen symptomen, behalve dan het feit dat ze zo achterbleef in groei en stilstond in gewicht.

Dus ik heb ook maandenlang mezelf afgevraagd hoe het in godsnaam kon gebeuren dat ik dat niet had gemerkt, dat ze stervende was. Ik heb wat medische kennis, ik heb een jaar Hbo-v gedaan en de SPH, bijna afgemaakt en ik heb in de zorg gewerkt als woonbegeleider waar ik medische handelingen heb geleerd. En ik wist ook een boel over dieren, alleen was Ronja mijn eerste hond. Al vraag ik me af of iemand met meer ervaring het wel had gemerkt aan haar, goeie kans van niet. Ze had bijvoorbeeld ook helemaal geen koorts en wilde altijd wandelen. Ze liep de kliniek kwispelend in, en stierf op de behandeltafel, verdronken in haar eigen longvocht.

Sindsdien weet ik dat honden hun pijn en ongemak heel goed kunnen verbergen, dat heeft een functie in de natuur en ze reageren instinctief op pijn en ziekte. Dat moet je niet laten merken want dat is zwakte en zwakte kan gevaarlijk zijn. Dus ik denk zelf dat het heel goed zou kunnen dat je hond de eerste symptomen verborgen hield voor jullie. Dat is nu eenmaal wat ze doen. Daarom zeg ik ook altijd, liever een keer teveel naar de dierenarts dan een keer te weinig. Maar ja, ik ben wat neurotisch aangelegd en om voor elk wissewasje bij de dierenarts te staan, dat doe je ze ook niet aan natuurlijk. Twee dagen voor Ronja's dood heb ik de dierenarts gebeld omdat ik me toch zorgen maakte om dat kuchje. Hoefde niet langs te komen want kennelhoest heerste en dat was het toch wel zeker. De volgende dag weer gebeld, weer afgescheept. De dag erna, was ze ineens wat benauwd, dat was de dag dat ze stierf. Zo snel kan het gaan en zo stiekempjes.

Ik snap dat je nu denkt, had ik maar dit en had ik maar dat. Maar uiteindelijk lees ik in je verhaal alleen maar liefde en zorg, en is het dan niet tijd dat je jezelf gaat vergeven? De twijfels die je hebt, hangen samen met een schuldgevoel/spijt en dat hoef je echt niet te hebben. Ik weet maar al te goed dat emotie vaak niet wil luisteren naar ratio hoor, dat heb ik zelf ook maar het is wel zo dat je niks verkeerd hebt gedaan. En ik denk ook niet dat jullie haar leven hadden kunnen rekken. Dr Warmerdam is hier een bekende naam op het forum. Veel mensen verwijzen naar hem door door goede ervaringen. Dat is een uitstekende arts met een goeie naam. Dus als hij het heeft gezegd, ik zou me erbij neerleggen want die had waarschijnlijk gelijk. Diagnostiek is hele lastige materie en niet iedere arts heeft daar een talent voor. Maar dr Warmerdam wel hoor, dat weet ik omdat ik vaker heb gelezen dat ie gewoon goed is.

Maar wat we ook zeggen hier, het is een heel proces, rouwen. Ik vind het wel heel erg voor jullie dat het zo moet lopen, misschien ook wel door hoe je zelf in elkaar steekt, maar daar kun je ook niks aan doen. Niet iedereen reageert op dezelfde manier op zo'n gebeurtenis en ik was bijvoorbeeld een hoopje blubberende ellende voor maanden. Want ik had alles verkeerd gedaan en ik had haar vermoord, volgens mezelf dan. Maar eigenlijk, is 12,5 een hele mooie leeftijd en is kanker nu eenmaal doodsoorzaak nummer 1 onder oudere honden. En eigenlijk is het dus geen verhaal wat weinig voorkomt, zo gaat het meestal.

Het enige verschil is hoe jullie oude, vertrouwde dierenarts reageerde. Ik zou daar ook flink boos over zijn. Ik vertrouw mijn dierenarts ook en zit er ook al een tijdje. Ik krijg wel rouwkaartjes en begrip etc, en ik mag alle onderzoeken laten doen die ik wil (hij zegt er dan wel bij dat hij het niet nodig vindt, maar klant is koning) maar als dit me zou overkomen met mijn dierenarts, dat zou echt mijn hart in duizend stukjes breken. En mijn vertrouwen zou er flink door beschadigd zijn. De dierenarts die Ronja heeft onderzocht een maand voor haar dood, heeft dat niet goed gedaan. Daar kwam ik al meer dan tien jaar en ben er ook weggegaan. De hele manier waarop ze het hebben afgehandeld, beviel me van geen kanten en er kwam natuurlijk ook geen excuus. Wel een rouwkaartje, ondertekend door de medewerkers van de kliniek, niet door de arts zelf, de lafaard.

Maar ja, uiteindelijk is het ook zo dat boosheid, schuldgevoel en spijt, negatieve emoties zijn, en ik vind het geen goed idee om daar heel lang mee bezig te blijven. Ik heb besloten dat er dingen mis zijn gegaan, mensen hebben fouten gemaakt en ik ook, maar dat niemand wilde dat dat zou gebeuren en ik heb alles gedaan om dat te voorkomen. Ik heb het goed gedaan en ik vergeef de mensen die fouten hebben gemaakt. Ze wilden ook niet dat Ronja stierf natuurlijk. Maar dat is misschien nog een stap te ver voor jullie, dat duurde bij mij maanden iig. Ik wil jullie iig heel veel sterkte toewensen, ik hoop dat de wonden met de tijd gaan genezen en dat de herinnering aan jullie lieverd, overeind blijft als een hele mooie.

@Fizgig, wat heb je dit allemaal mooi en goed verwoord. En ook zo waar....je voelt me goed aan hahaha .

Echt heel veel dank daarvoor!!!!

Tot je dienst hoor, ik heb er zelf ook iets aan om mijn verhaal over Ronja te vertellen. Het is volgende week drie jaar geleden maar ik zal het nooit vergeten en haar ook niet natuurlijk. Maar fijn dat je wat dingen herkent die ik vertel, ik weet hoe ontzettend rot ik me toen voelde dus fijn dat je mijn verhaal kunt waarderen. Sterkte iig.