Inge O schreef:ik vind oudjes ook zeer aandoenlijk maar dat neemt natuurlijk niet weg dat ik heel vaak een steek in mijn hart krijg als ik mijn ouwetjes zie, wetend dat het afscheid nadert. ook het feit dat hun karakter verandert vind ik aan de ene kant heel lief en aan de andere kant mis ik dan hun 'vroegere zelf'.
Ik moet eigenlijk wel lachen om die karakterverandering. Tenminste zoals het bij Kyra is.
Ze hoort eigenlijk prima, maar kan dus echt zo van pomtidomtidom om zich heen kijken als ik haar roep. Waar ze vroeger gelijk op het minste commando kwam aangescheurd, doet ze nu regelmatig of ze van niks weet.
Of het obligate koekje bij de koffie 's avonds (ik koffie/zij een koekje), normaal staan ze dan al bij het aanrecht onder de koekjespot te dringen. De laatste maanden staan meestal alleen Lyndie en Bonnie er. De prinses blijft lekker liggen want ze weet verdraaid goed dat ik het haar kom brengen en het koekje teder in het geopende smoeltje deponeer.
Ik noem haar trouwens licht dementerend, maar ik verdenk haar er sterk van mij de helft van de tijd te vernachelen omdat ze gewoon geen zin heeft om te luisteren. En ze zet dan haar domste gezicht op (wat overigens niet zo moeilijk is, want al is ze beeldschoon en heel, heel erg lief... ze heeft niet vooraan gestaan toen Onze Lieve Heer de hersens uitdeelde).
Maar oudjes mogen dit doen. Die hebben privileges. En voetvegen. Die hun met liefde verwennen.
Simone is er ook zo eentje, dertien jaar oud maar nog steeds bijna 4 uur meelopen rondom de Noordsvaarder 
