Het 'enkele jaren van mijn leven'-verhaal
Geplaatst: 13 okt 2013 18:51
Jaaa, vandaag was het dus mijn beurt... zo'n gebeurtenis waarvan je zegt: "dat kost me enkele jaren van mijn leven". 
We zitten na de training gezellig samen op de hondenschool te eten, wanneer mijn man belt met de mededeling dat er één van de honden uit ons P-nest vermist is.
Voor degenen die 'm in de fotohoek zijn tegengekomen, Porto van de Maanwacht:
Meteen vertrokken, samen met een andere 'P-eigenaar', om te gaan helpen zoeken.
Jeee, wat een scenario's er dan door je hoofd gaan
.
Onderweg naar de politie gebeld, met de vraag dat wanneer er een melding binnenkwam, ze mij zouden contacteren (kende nummer van de eigenaar uiteraard niet zomaar vanbuiten). We zijn beginnen zoeken, en plots belde mijn man dat de hondenvanger (die voor de stad werkt, ook werkgever van mijn man) een mechelaar heeft opgepikt daar in de buurt.
Ik moest maar snel naar de politie bellen om het nummer van de hondenvanger te vragen, want normaal kan je je hond dan pas op de openingsuren van het asiel gaan halen (morgen dus). Ikke al: "Ehhhh, we zullen nog wel eens zien of ik mijn pupke niet meekrijg
"
Gelukkig kreeg de eigenaar enkele minuten later telefoon van het asiel, om te zeggen dat zijn hond er veilig zat. En gelijktijdig kreeg ik van de politie dezelfde info. En...We mochten hem nog komen ophalen
, dus we zijn snel samen in de auto gesprongen.
Goh, en dan ga je naar het asiel, en als die kennel dan open gaat, is het plots toch écht weer een pupje hoor, ondanks zijn ruim 40 kilo...
Eigenaar en ik zijn met krop in de keel weer naar huis gereden
...
Wat zijn we blij... Morgen gaat er een bedankje richting de mevrouw die de hond van straat heeft gehaald, en die er geen probleem van maakte dat hij in haar arm geknepen heeft . En de hondenvanger krijgt via mijn man ook een welgemeende 'merci'.
En de verkeersovertredingen die ik begaan heb, pfoe, dat wil ik niet weten.
We zitten na de training gezellig samen op de hondenschool te eten, wanneer mijn man belt met de mededeling dat er één van de honden uit ons P-nest vermist is.
Voor degenen die 'm in de fotohoek zijn tegengekomen, Porto van de Maanwacht:
Meteen vertrokken, samen met een andere 'P-eigenaar', om te gaan helpen zoeken.
Jeee, wat een scenario's er dan door je hoofd gaan
. Onderweg naar de politie gebeld, met de vraag dat wanneer er een melding binnenkwam, ze mij zouden contacteren (kende nummer van de eigenaar uiteraard niet zomaar vanbuiten). We zijn beginnen zoeken, en plots belde mijn man dat de hondenvanger (die voor de stad werkt, ook werkgever van mijn man) een mechelaar heeft opgepikt daar in de buurt.
Ik moest maar snel naar de politie bellen om het nummer van de hondenvanger te vragen, want normaal kan je je hond dan pas op de openingsuren van het asiel gaan halen (morgen dus). Ikke al: "Ehhhh, we zullen nog wel eens zien of ik mijn pupke niet meekrijg
"Gelukkig kreeg de eigenaar enkele minuten later telefoon van het asiel, om te zeggen dat zijn hond er veilig zat. En gelijktijdig kreeg ik van de politie dezelfde info. En...We mochten hem nog komen ophalen
, dus we zijn snel samen in de auto gesprongen. Goh, en dan ga je naar het asiel, en als die kennel dan open gaat, is het plots toch écht weer een pupje hoor, ondanks zijn ruim 40 kilo...
Eigenaar en ik zijn met krop in de keel weer naar huis gereden
... Wat zijn we blij... Morgen gaat er een bedankje richting de mevrouw die de hond van straat heeft gehaald, en die er geen probleem van maakte dat hij in haar arm geknepen heeft
. En de hondenvanger krijgt via mijn man ook een welgemeende 'merci'. En de verkeersovertredingen die ik begaan heb, pfoe, dat wil ik niet weten.
