Twee jaar hebben we Lola nu en toen we haar 3 maanden hadden, werd ze flink besprongen door twee honden die dachten dat ze loops was (volle anaalklieren bleek achteraf). In diezelfde tijd maakte ik de fout Lola in contact te laten komen met heel veel honden, ook als ze daar niet zo'n zin in had. Nou is Lola ook geen al te grote held, dus ze is ook vaak bang voor vreemde honden. Waarmee ik haar steeds contact liet maken dus. Ziedaar, een uitvallend kutkeffertje was geboren.
Ongeveer anderhalf jaar loop ik al te hannesen met mevrouw aan de lijn. Van alles geprobeerd: omdraaien bij het zien van een andere hond, Lola compleet negeren bij het voorbijlopen van een andere hond, lekkere koekjes in de aanslag bij een andere hond, de andere hond laten wachten en Lola steeds een stapje dichterbij laten komen. Alle adviezen van mijn trainer en nog wat dingen hier gelezen, heb ik geprobeerd. Maar met proberen kom je er niet.
Vorige week was ik het ZO verschrikkelijk zat, dat er van proberen geen sprake meer was
En nu is mevrouw echt een engeltje. Zie ik iets of iemand waarnaar ze mogelijk uit kan vallen, roep ik 'Lola kijk eens!' terwijl ik een vuist met of zonder worstje een beetje nonchalant toevallig door d'r blikveld laat gaan. Ze passeert alles zonder ook maar een grommetje en is daarna uiteraard de braafste hond van de wereld.
En dat kostte dus een week, Lola normaal laten doen. Had ik nou maar eerder bedacht om iets NOG lekkerders mee te nemen, had anderhalf jaar frustratie gescheeld
Wat een heerlijkheid! Wandelen met een niet-uitvallend kutkeffertje

