Gisteren in het bos met de jongens, als er ineens een Jack Russell achtige hond uit de struiken opzij komt rennen. Voordat ik het besefte rende hij in 1 lijn naar Xavi en boorde zijn tanden achter in Xavi's rug.
Xavi brullen en maakt een paar sprongen waardoor de JR op de grond lag.
Op dat moment heeft Focus schijnbaar de situatie door en komt opgeblazen als een beer (en het is maar een sprietje, dus dat zegt wat) op Meneer JR afgelopen. Geen grom, geen tanden, geen blaf, maar zijn houding straalde alles uit, dat ik er zelf een beetje bang van werd.
Gelukkig mistte de JR deze boodschap ook niet en nam de benen. De mannen keken hem na totdat hij de hoek om verdween, schudden zich uit en Focus barst in een zenuwachtige kwispelbui los ("Pfffff, dat was spannend he mama."
)Buiten het feit dat ik trots ben op m'n relaxte mannen, ben ik enorm verbaasd over Focus. De eerste keer in 15 maanden tijd dat hij 100% serieus was en zijn hele houding, blik en uitstraling was nieuw.
Wie weet zit er toch al een klein stukje volwassen reu in 'm.
Xavi heeft er buiten een gaatje en schrammetje op zijn rug gelukkig ook niks aan over gehouden en is het alweer vergeten.
Zelf blijf ik altijd een beetje langer
Gaat zo hard.
