Het HondenForum

Ik kom net een mevr.tegen die ik al een tijdje niet had gezien.Ik sprak haar de dag voor Dydo`s verlies en de dag erna.

Nu liep ik met Vlinder en Romy en daar liep ze,ze stak haar duim omhoog en zei"gezellig"...."wat leuk zo samen"
Ik zei,ja we zijn weer compleet...
Maar toen ik verder liep deed het pijn,compleet?..,oh...wat vreselijk,lieve,lieve Dydo....opeens komen alle beelden weer boven.Ben ik even verdrietig

Ben vanmorgen even bij de dierenarts geweest om Romy in te schrijven....Ik was daar al een tijd niet geweest.....Dat was ook al zo`n brrr gevoel.

En dan moet ik even later haar tegen komen....

Het is dubbel,gisteren zat ik op de bank en zag Romy en Vlinder samen.Zo fijn om te zien.
Vandaag is het dubbel want deze middag mis ik Dydo en ben ik bang om een van de hondjes te verliezen.

En Dydo is onvervangbaar....

Dubbel

Voel me gewoon een beetje raar vandaag...

oh wat ken ik dat gevoel goed en ik denk met mij vele, vele anderen hier.
geeft niks hoor, dydo hoort er ook nog bij, ook al is hij niet meer tastbaar aanwezig.
sterkte voor vandaag meissie

Ach......... Dydo zit in je hart en maakt het ook volledig zonder woorden.

Als het zo gemakkellijk was, onze honden gaan en we halen een nieuwe en klaar.
Zo werkt het nu eenmaal niet, ze blijven in onze gedachten en dat valt niet mee, heel veel sterkte!!!

Ik wilde nog graag een mooie foto vergroten en in de woonkamer hangen!
Ik denk dat ik dat maar eens ga doen.Ik kon het niet,maar ik denk dat dat nu wel het moment is...

Inderdaad,Dydo is nog wel aanwezig maar niet tastbaar....in mijn hart,in mijn hoofd,in dit huis en omgeving,ik voel hem vaak nog.

En oh wat zijn mijn 2 meisjes lief,die hebben ook zo`n zacht karakter als Dydo.
En Dydo is er gewoon bij

Bedankt voor jullie lieve berichtjes.

Kan me voorstellen dat dat even dubbel is

Ik ken dit gevoel, een beetje triest door het gemis. Uiteindelijk zal het trieste gevoel steeds meer naar de achtergrond verdwijnen, en zoals een spreuk ongeveer zegt, plaats maken voor een glimlach van herinnering. Een beetje sentimenteel, maar wel waar. Sterkte.

Heel herkenbaar meis, mijn vorige honden zitten er ook nog hoor, stevig in mijn hart.
Zou het eerder verdrietig vinden als het je niks deed want dat zegt veel over je gevoel voor je lievelingen.
Troost je, Dydo is niet vervangen, hij heeft nog steeds zijn plekje een mensenhart qua gevoel is ontzettend rekbaar, er past altijd een nieuw maatje bij zonder de ander te kort te doen.

Ptje schreef:Heel herkenbaar meis, mijn vorige honden zitten er ook nog hoor, stevig in mijn hart.
Zou het eerder verdrietig vinden als het je niks deed want dat zegt veel over je gevoel voor je lievelingen.
Troost je, Dydo is niet vervangen, hij heeft nog steeds zijn plekje een mensenhart qua gevoel is ontzettend rekbaar, er past altijd een nieuw maatje bij zonder de ander te kort te doen.

Dank je wat ontzettend lief!

Heel herkenbaar. Ik heb Chuck perongeluk van de week "mijn ventje" genoemd. Maar dat was Bowie en daarom heb ik dat nooit tegen Chuck gezegt. En toen ik door had dat ik dat zei, begon ik te janken..

renee-uk schreef:oh wat ken ik dat gevoel goed en ik denk met mij vele, vele anderen hier.
geeft niks hoor, dydo hoort er ook nog bij, ook al is hij niet meer tastbaar aanwezig.
sterkte voor vandaag meissie

Ja,dat begrijp ik.....jou "verhaal"staat me ook nog helemaal bij.Dat raakt me....het is dat ik een meisje ben anders had ik gezegd dat ik nou eenmaal soms een emotionele k****z** ben

Zo heb ik dat met wel meer forumers hier,die verhalen zal ik nooit vergeten.Van die aangrijpende dingen,het verlies en enorme gemis.Sommige heftige foto`s....

Ik heb nu 2 meisjes van 2 en 3 jaar en ik hoop echt,dat ze zonder zo veel zorgen de eerst komende 12 jaar(minstens) lekker samen kunnen zijn.

Ik ken het....
Ik zing plots een liedje voor Io, dat ze het mooiste hondje op de wereld is. En dan stop ik want dat hoort Tsuki te zijn.
Ik voel me soms zo schuldig dat ik zo blij ben met de babies terwijl mijn Tsuki bij me had moeten zijn.
Het went niet.

Sterkte!

Je er gewoon aan toegeven hoor! Het mag. Nee, het moet!
Dydo verdient je verdriet, maar Romy verdient ook jouw nieuwe geluk! En daarnaast mag jij ook nog eens mens met gevoelens zijn

Hilly45 schreef:Ach......... Dydo zit in je hart en maakt het ook volledig zonder woorden.

Dit dus... ze is altijd bij je, in je hart. Dus ja, je bent nu met Romy dus completer dan ooit!

O ja, vreselijk herkenbaar...

Ik zei tegen Moritz altijd 'mijn grote kleine vriendje' en toen hij ziek werd 'je ligt hier veilig op de bank'... hoe dubbel dat hij juist
van die bank in de eerste epileptische aanval viel en er niet meer uitkwam.
En soms verspreek ik me tegen Puchu en wil zeggen 'mijn grote kleine vriendje'... en dan stop ik, want die woorden waren speciaal
voor Moritz en voor Puchu zijn andere speciale woorden.

Soms ineens komt het zo boven. Het ene moment is het goed zoals het nu is en ineens komt er zo'n steek, zo'n intens gevoel van gemis.
Het hoort er allemaal bij, je bent niet ineens je ene hond vergeten omdat er een andere hond is gekomen. Allemaal hebben ze hun eigen plekje in je hart.

Zo herkenbaar. Hier loopt er nu ook een ander hondje bij, vaak nog de vraag waar Finn is. Maar ook dus de opmerkingen wat gezellig zo, toch een nieuwe hond erbij. Gelukkig hangt Finn zijn nog levensgroot in de woonkamer, hij is speciaal en geen hond kan hem vervangen. Maar er zijn veel momenten dat ik even later moet slikken of weer even tranen laat als iemand mij weer aanspreekt en hij genoemd wordt of naar hem gevraagd wordt.
Het is toch "anders".

Herkenbaar ja, hier lagen we laatst met de twee honden en de kat op de rugleuning. We zijn net een gezinnetje zo. Hoewel dat moment fijn was, miste er toch mijn katje. Mijn kleine grote vriend, Najim. Die hoorde er ook bij te zijn. Dan was het plaatje compleet.

Ik herken het ook maar al te goed.
Gaston is ook nog niet zo lang geleden overleden, afgelopen zondag nog gewandeld met zijn zus en haar baasje omdat ze afgelopen maandag 2 werd.
Daar had Gaston gewoon nog bij moeten zijn, hij had ook zijn verjaardag nog moeten vieren, maar helaas is dat anders gelopen.
Dat was ook een heel moeilijk moment, en ik heb ook echt lopen janken omdat de kadootjes die ik gekocht hadden gewoon ook voor Gaston hadden moeten zijn en niet alleen voor zijn zus.

Ah..ik ben dus echt niet de enige ....

Mensen zitten raar in elkaar....

Ik zou dus ook geen Maltezer willen....ben veel te bang om Dydo daar in te zien.
Gelukkig lijken Vlinder en Romy niet op Dydo qua uiterlijk.
Maar ze zijn beide wel net zo zachtaardig en dat vond ik zo fijn aan Dydo.

Ach ja,die lieve Finn,dat zal ik ook nooit meer vergeten.
En ja mensen kunnen soms rake dingen tegen je zeggen.
Natuurlijk gaat het nog vaak over Dydo,hij dwaalt hier ook ergens rond.

Sterkte allemaal bij zulke momenten!
Bedankt voor jullie berichtjes.

petra1 schreef:Ik herken het ook maar al te goed.
Gaston is ook nog niet zo lang geleden overleden, afgelopen zondag nog gewandeld met zijn zus en haar baasje omdat ze afgelopen maandag 2 werd.
Daar had Gaston gewoon nog bij moeten zijn, hij had ook zijn verjaardag nog moeten vieren, maar helaas is dat anders gelopen.
Dat was ook een heel moeilijk moment, en ik heb ook echt lopen janken omdat de kadootjes die ik gekocht hadden gewoon ook voor Gaston hadden moeten zijn en niet alleen voor zijn zus.

Slik...

Sterkte....

Marion. schreef:Je er gewoon aan toegeven hoor! Het mag. Nee, het moet!
Dydo verdient je verdriet, maar Romy verdient ook jouw nieuwe geluk! En daarnaast mag jij ook nog eens mens met gevoelens zijn

Ik ken het en het overvalt me nog regelmatig

Vanmorgen nog, toen ik met Kenji bij ons achter de club was.
Is lekker overzichtelijk en ze kan er heerlijk rennen en doen.

Toen kwamen we een Duitse herder tegen, ze werd helemaal blij.

Dan denk ik , dat had Ditch moeten zijn en dan moet ik toch heel ff slikken


Of Ziva die ik dan ineens Elena op Moppie noem.
Maar Moppie was voor Elena , Ziva is Baby


En als we naar ons geheime veldje gaan of gaan fietsen.
Dan kijk ik even omhoog en dan denk ik aan mijn "kleine Ditchtje " die gewoon hier nog had moeten zijn , die had straks met ijzeren poot Moya op moeten voeden. Die had niet met 4 jaar zo ziek moeten worden en dood gaan

Ach,...naar is dat dan hè?

Maar je onderschrift is goed!!!

Zo is het.

Ik herken het gevoel ook maar al te goed.
Onze vorige hond is met 8 jaar oud overleden.
Djiny noem ik mijn maatje en met haar kan ik lezen en schrijven en dan komen mijn schuldgevoelens en verdriet ook weer naar boven want dathd ik met Snowey dus ook. Maar dan denk ik ook het is goed zo, ze is bij me en waakt over ons.

Mijn dochter vond dit de mooiste foto,en deze hebben we uitgezocht.
Staat nu in een mooi lijstje op de (foto-)kast in de woonkamer

Mooie foto , en t zal zeker helpen
Ook voor he dochter


Wij kregen van m'n schoonouders de laatste groepsfoto op heel groot op canvas
Die hangt nu boven de bank , hoewel hij daad toen al zieker was dan wij dachten staat Ditchver op hoe hij was.

De urn van mijn kanjers staat hier op de kast met van elke hond een foto en een gedroogde roos erbij
Vriendlief heeft er niets mee , maar mij helpt het wel heel erg

Het blijft moeilijk, dat soort momenten. En die momenten blijven ook.
Ik heb een heerlijk stel honden nu, ze zijn geweldig leuk samen en dan zie ik Coda reageren zoals Nora dat ook kon, de oppermoeder. Dat is wel even slikken, al is het ook wel weer mooi.