Het HondenForum

En ineens gaat het toch hard... zo liep ze nog regelmatig mee in de polder, weliswaar lekker rustig aan en zo redde ze het
eigenlijk niet meer deze week, ook niet het verkorte stuk.

Ze zou meer pijnstilling moeten hebben, ze krijgt al jaren een halve dosis Previcox, maar haar poten worden echt te slecht en ze
zakt er regelmatig doorheen. Maar ook haar maag is niet meer goed, ze stond van de week krom, werd ineens weer bang van een luchtje buiten en ze wil zo af en toe niet eten (meestal is dat een paar uur om daarna alsnog te eten).

Dan dus het dilemma: pijnstilling verhogen én maagmedicatie erbij, wat haar nieren waarschijnlijk een te grote opdonder gaat geven of afwachten wat er gaat gebeuren en zien of ze nog een 8e leven ergens vandaan kan toveren.

We twijfelen enorm en hebben voor nu besloten het even, indien mogelijk, over het weekend heen te tillen zodat we het een paar dagen kunnen bekijken en haar ook niet te snel teveel medicijnen gaan geven.
Vorige keer waren de maagmedicijnen een flinke aanslag op haar nieren, dus het dilemma is groot, maar zoals het nu gaat bevalt me helemaal niet. Ken je dat nare 'onderbuik gevoel'? Je weet eigenlijk diep in je hart dat het de foute kant opgaat, maar je hoopt nog (tegen beter weten in?).
Uiteindelijk zullen we moeten kiezen voor Kaya zelf; als zij het nog een paar maanden goed doet op meer medicatie, dan moet dat maar. Liever een paar maanden zonder al teveel pijn dan haar door laten kabbelen.

Ze is een keiharde en oei, wat is het dan moeilijk te bepalen. Maar haar achterpoot draait steeds meer naar binnen tijdens het lopen en vanmiddag zakte haar ene poot zover door dat ze bijna op haar elleboog liep. Dat kan niet natuurlijk, maar ze geeft geen krimp, nog geen piepje, geen weigering om te lopen of wat dan ook en zo pakt ze ook ineens een speeltje en slingert die vrolijk in de rondte.

En toch worden haar oogjes moe, haar reacties minder en zit ze inmiddels volledig onder de bulten... hè wat een klote onderbuik gevoel en ook wat een angst om het verkeerde te beslissen

Wat een vervelende situatie zeg, ik hoop dat het zich toch weer wat verbeterd. In ieder geval heel veel sterkte en succes met het maken van de keuzes.

ik ken dat onderbuikgevoel maar al te goed en het rotte is dat het er negen van de tien gevallen niet voor niks is.
kijk het gewoon nog even aan caro, geniet van haar zo lang het nog kan en laat haar gaan als het zo ver is.

dikke knuffel want wat is dit toch altijd verschrikkelijk moeilijk

Ach, helaas zo herkenbaar.
Maar je weet het als het zover is, echt.
Dat maakt het niet makkelijker natuurlijk.

Dank jullie wel

Ik merk dat het me steeds zwaarder valt om te beslissen wat wel te doen en wat niet te doen. Twee weken geleden Elmo onze kat en o, wat sloeg ik me voor mijn kop dat ik net die keer niet meteen naar de dierenarts gerend ben. Altijd ga ik als ik het niet vertrouw en net toen besloten we het even aan te kijken.
En nu ook zo met Kaya... moest ik vandaag toch nog gaan of niet? De dierenarts heeft me op het hart gedrukt haar zo weinig mogelijk medicatie te geven, want haar nieren gaan het anders niet redden. Als ik vanmiddag was gegaan, had ze zeer waarschijnlijk wel die maagmedicatie meegekregen, want je kan haar niet laten lopen met pijn en dus besloten we het nog even aan te kijken; Kaya heeft ons vaker versteld doen staan, heel wat keren zelfs.
Maar dan weer het gevoel 'doe ik het goed? had ik niet toch moeten gaan?'. Ze is niet doodziek hoor, ze loopt gewoon in de rondte, ze heeft gegeten, ze loopt de wat kortere rondes gewoon mee... maar ze is een keiharde en ondanks dat ze keihard is, merk ik het aan haar dat het niet goed gaat... buiten het hele gedoe van het lopen, zijn het haar ogen, is het haar vermoeide uitdrukking op haar koppie en o, wat gaat dat dwars door mijn hart

Geen mens kan hier wat mee natuurlijk en dat hoeft ook niet, ik moest het alleen even kwijt.
Ik weet dat ze oud is en dat het een keer ophoudt, maar als die kans er ineens daadwerkelijk inzit, dan schakelt dat hele verstand uit en
is er alleen nog dat gevoel 'nee nog niet, nog even niet alsjeblieft'....

Herkenbaar
Monky was altijd vrolijk ondanks alles en ineens waren de lichtjes uit zijn ogen, als het zover is dan weet je het wel

Hè moeilijk hoor. Ik hoop dat ze nog een tijdje vrolijk mee kan met extra pijnstilling. Of dat ze misschien gewoon een dipje heeft. Dat kan natuurlijk ook nu met dagen warm weer.
Knuffel voor Kaya en en voor jou

Zo moeilijk om te zeggen wat wijsheid is. Ik denk dat je dat zelf het beste kunt beslissen. Jij kent Kaya binnenste buiten en je weet ook, dat je zelf ineens weet wanneer het genoeg is geweest.

Ik hoop dat je nog even van je meissie kunt genieten.

Moeilijk hoor
Ik wens je heel veel wijsheid en sterkte!

Zo herkenbaar en zo verdrietig.
Toch kun alleen jij voor haar beslissen wanneer het klaar is en dat is een groot gevecht tussen gevoel en verstand.
Ik wens je heel veel sterkte toe

Gets wat moeilijk... Eigenlijk weet je diep van binnen dat het einde nadert... maar wanneer en hoe, het is zo moeilijk die keuze te maken. Kun je niet in elk geval de medicatie voor haar poten verhogen? En dan voor de maag nog even aankijken?

Wat Inge zegt lijkt me voor nu een wijze beslissing. Maar wat jullie ook besluiten, je doet het met liefde voor Kaya dus kún je het volgens mij niet verkeerd doen.
Sterkte en wijsheid!

Inge O schreef:ik denk dat wat meer medicatie bijna onafwendbaar is - tenzij je natuurlijk zou merken dat dat weinig verschil maakt. ik denk dat ikzelf dat eens zou proberen : een weekje op een hogere dosering previcox en afhankelijk van of dat wel of niet verbetering geeft dat dan voortzetten of niet.

rottige beslissingen want je doet het natuurlijk nooit echt goed één keer ze zover zijn .

Het is niet alleen de previcox; bij een hogere dosering zal ze echt maag medicatie nodig hebben, ik denk zelfs dat ze dit nu inmiddels op deze lagere dosering ook nodig heeft.
D'r maag gaat er gewoon aan na jaren de Previcox te hebben geslikt. Ze spuugt weer vaker, ze wil vaker niet eten, ze laten boeren waarbij het riool qua lucht niets is vergeleken en de laatste dagen staat ze ook ook wat krom.

Jaren geleden heeft ze ditzelfde gehad en toen had ze een maagvliesontsteking (zeg ik dat goed?) en kreeg ze dus ulcogant en daar gingen d'r nieren.
Dus het is nu de keuze in feite gaat d'r maag eraan of gaan d'r nieren eraan. Dat is niet alleen mijn idee, maar ook van de dierenarts waarmee we hier al vaker over gesproken hebben en de kans is zeer wel aanwezig dat bij meer medicatie haar nieren het niet trekken.
Maar ik kan haar ook niet laten lopen met toch duidelijk meer pijn in haar poten en bovenal met een maag die langzaam maar zeker de vernieling ingaat.
Ik hoop nog op een tijdelijke oppepper voor haar maag, dat ze bv 2 of 4 weken de bescherming nodig heeft en daarna dan weer een tijdje zonder kan.

Edit: maagwandontsteking was het volgens mij.

Is er geen niervriendelijke maagbeschermer dan? Wat een rotkeuzes zeg!!!

SannePP schreef:Is er geen niervriendelijke maagbeschermer dan? Wat een rotkeuzes zeg!!!

Nee, die bestaan niet. Bij maagmedicatie staat altijd dat uiterste voorzichtigheid is geboden bij nieraandoeningen (woorden van die strekking).
Wel weet ik dat toen de dierenarts verder is gaan informeren naar andere medicijnen en volgens mij kwam daar toen ook omeprazol uit, maar
dat weet ik niet meer zeker. De ulcogant deed toen overigens weinig hoor, maar ook bij omeprazol staat die waarschuwing en bij haar laatste controle in het voorjaar hebben we nog weer de medicatie besproken en hij zei toen wederom 'zo lang mogelijk zo laag mogelijk houden'.
Maar goed, wat niet kan dat kan niet en dan moet je kiezen voor de minste ongemak van de hond, maar dan kies ik dus zeer waarschijnlijk wel ervoor dat over een paar maanden haar nieren er definitief aan zijn... of een tijdelijke maagmedicatie moet voorlopig voldoende zijn.

Ik moet het gewoon gaan bespreken maandag met de dierenarts, maar ik weet zo ongeveer wel wat de keuzes zijn omdat dit eerder gespeeld heeft.
Kaya heeft al meerdere malen ons verbaasd doen staan en zodoende hebben we deze keuze altijd uit kunnen stellen. Daar hopen we dus op dit weekend, vandaar dat we het net wat langer nog willen aankijken, ondanks dat we duidelijk zien dat ze niet fijn in d'r vel zit.

Ik snap het... Ik hoop heel heel hard met je mee dat ze toch nog even een opleving krijgt of dat de DA andere opties heeft...

Nanna schreef:Hoe oud is ze nu?

11 jaar en 8 maanden

SannePP schreef:Ik snap het... Ik hoop heel heel hard met je mee dat ze toch nog even een opleving krijgt of dat de DA andere opties heeft...

Ja ik hoop het ook. We gaan met Kaya altijd naar de baas van de kliniek en daar heb ik ontzettend veel vertrouwen in.
Het is een half uur rijden en bij ziekte van honden niet altijd ideaal, maar het is een kei van een vent die ook dol is op Rottweilers en bij
hem laat Kaya ook alles toe, want hij is zo kalm en zelfverzekerd.
Dus wat dat betreft zal ik ook een hoop laten afhangen van zijn oordeel. Hij moet haar maar even helemaal goed bekijken en desnoods nog
even wat bloed afnemen en als er meer medicatie komt, dan om de paar weken voorlopig het bloed checken ofzo.
In de hoop dus dat ze die tijd allemaal nog heeft, ik weet het ook niet, het kan hard gaan soms, maar Kaya kan ook hard opklimmen.

Och wat akelig, al dat getob. Is Tramadol geen optie?

En ik herken die twijfels ook wel een beetje, met ook een oudere en niet al te gezonde hond. Er zijn dagen dat ik echt denk 'het is mooi geweest' zo rot als hij soms loopt, en dan thuis gaat die gek met een speeltje lopen rennen.

Het is moeilijk joh. Heel veel sterkte.

Wat een zorgen kun je toch hebben over die oudjes.
Ik hoop dat ze d.m.v. een iets hogere dosis nog een hele tijd met je mee kan hobbelen.
En als het moment daar is dan weet je dat.
Sterkte Caro!

Dank jullie wel voor het meeleven
Het is toch altijd fijn als net zulke honden idioten ( ) meedenken, meeleven en dat je gewoon even je hart kan luchten, want
wat zit het me afgrijselijk dwars al dagenlang.

Hanneke, ja dat is het ook: vanmiddag liep ze bijna met haar elleboog op de grond en ik wilde acuut naar huis om de dierenarts te bellen en
10 seconde later stond ze met een blij bekkie om een koekje te bietsen (nou ja, eigenlijk of ik het wilde gooien zodat ze het kon zoeken, maar dat leek me even te hoog gegrepen op dit moment ).

Kaya is ook 2 jaar in d'r kop, één en al speelsheid. Dat koppie gaat, die gaat dwars door die poten heen en die verrotte maag en daar moet je dan dwars doorheen kijken en nu zie ik duidelijk dat die momenten van speelsheid afnemen, dat ze wel erg lang achter elkaar ligt te slapen, dat d'r koppie met regelmaat heel veel moeheid uitstraalt... en tja, dat is moeilijk

Wat zijn je gevoelens en gedachten herkenbaar, Caroline Ik leef met jullie mee en duim dat Kaya toch nog een tijdje bij jullie kan blijven.

Wat moeilijk...
Sterkte!

Moeilijk
Sterkte

Moeilijk
Sterkte

Gossie, meis ze heeft een prachtige leeftijd mogen behalen, en dat geleefd op een mooie rotti manier, en vroeg of laat is t op,
en t is heel moeilijk en heel hard en ik wil je hierbij dan ook sterkte en wijsheid wensen

Poeh, wat ontzettend moeilijk en wat een zorgen.
Wil je sterkte wensen en voor jou en Kaya een dikke knuffel.

Moeilijk hoor sterkte

Caro. schreef:Dank jullie wel voor het meeleven
Het is toch altijd fijn als net zulke honden idioten ( ) meedenken, meeleven en dat je gewoon even je hart kan luchten, want
wat zit het me afgrijselijk dwars al dagenlang.

Hanneke, ja dat is het ook: vanmiddag liep ze bijna met haar elleboog op de grond en ik wilde acuut naar huis om de dierenarts te bellen en
10 seconde later stond ze met een blij bekkie om een koekje te bietsen (nou ja, eigenlijk of ik het wilde gooien zodat ze het kon zoeken, maar dat leek me even te hoog gegrepen op dit moment ).

Kaya is ook 2 jaar in d'r kop, één en al speelsheid. Dat koppie gaat, die gaat dwars door die poten heen en die verrotte maag en daar moet je dan dwars doorheen kijken en nu zie ik duidelijk dat die momenten van speelsheid afnemen, dat ze wel erg lang achter elkaar ligt te slapen, dat d'r koppie met regelmaat heel veel moeheid uitstraalt... en tja, dat is moeilijk

Oh wat jij zegt, spijker op z'n kop. In dat hoofdje blijven ze diezelfde jonge hond die alles kon, maar het kan niet meer.

Ik had het me heel anders voorgesteld, een ouwe hond hebben. Ik had gedacht dat er een soort rust en wijsheid zou neerdalen op die hond, en dat het een natuurlijk proces zou zijn met ontspannen langzame wandelingetjes tot het mooi geweest was. Maar zo werkt het dus blijkbaar niet. Die kop wil nog alles wat vroeger makkelijk ging, en dat kutlijf kan het niet meer. Jack raapt af en toe nog alles bij elkaar en rent de poten uit zijn lijf om indruk te maken op een leuke teef. En met het gewenste effect hoor, opa Jack doet het nog prima bij al zijn ouwe en nieuwe vriendinnen, Casanova is er niks bij. Maar het is wel strompelen naar huis als hij een nieuwe vriendin heeft gescoord.

Moeilijk Caro, maar wat je ook beslist, het is nooit fout
Sterkte