Dat houdt het hart jong
Geplaatst: 09 aug 2013 18:42
De buurman heeft een jonge Sint Bernard reu welke sinds pup af aan heeft uitgevallen naar mijn hondje als we langslopen. Het zal Dana worst wezen, die reageert er niet op gelukkig. Maar die hond wordt steeds sterker, de buurman moet zich ongeveer aan een lantaarnpaal vasthouden als ik langsloop aan de overkant van de straat. Laatst hadden we elkaar net gepasseerd en hij had moeite met hem mee te krijgen; trekken, grauwen en gescheld (van de buurman dan
) Plotseling hoor ik hem die hond roepen; eerst rustig en toen steeds dwingender/paniekeriger. Ik kijk om en die hond komt in een rechte lijn op me af gestoven, los
Ik heb Daan van de grond gegrist (helpt lekker, hij komt tot mijn borst
) en de hond afgeweerd (rondjes draaiend
) Na een paar seconden realiseerde ik me dat als hij echt kwaad in de zin had gehad hij me waarschijnlijk al lang omver gebulldozerd om Dana te pakken had maar ik durfde toch niet te stoppen met blokkeren en afweren. De baas kwam toen binnen bereik en de hond keek naar hem, stond toen rustig naast me, dus geen blinde agressie gelukkig. De musketon van zijn riem was kapot gesprongen door het trekken.
Achteraf voelde ik me een beetje voor schut staan omdat de hond waarschijnlijk niet echt aangevallen zou hebben maar als ik dan bedenk hoe vreselijk hij uitvalt (en hoe gespannen en paniekerig de baas is als hij honden tegenkomt) ben ik toch blij dat ik geen risico heb genomen; straks had ik Daantje tussen zijn tanden vandaan kunnen peuteren
Ik had gehoopt dat het uitvallen nu minder zou zijn omdat ze (soort van) kennis gemaakt hebben, maar nee, helaas 
Achteraf voelde ik me een beetje voor schut staan omdat de hond waarschijnlijk niet echt aangevallen zou hebben maar als ik dan bedenk hoe vreselijk hij uitvalt (en hoe gespannen en paniekerig de baas is als hij honden tegenkomt) ben ik toch blij dat ik geen risico heb genomen; straks had ik Daantje tussen zijn tanden vandaan kunnen peuteren