Maar goed, je gaat toch door, wordt wat ouder en met de tijd ietwat wijzer en ik ben me wat meer gaan distantiëren, aangezien ik er al snel achter kwam dat werkelijk niemand te vertrouwen is. Op 20 februari 2010 werd toen ons E-nest geboren. Het waren 7 pups. Laecey was kunstmatig geïnsemineerd met bevroren zaad van een reu uit Zuid-Afrika. Er zijn tot op heden geen andere nakomelingen van hem in Europa. Zijn bloedlijn was niet 'nieuw', maar daar ging het me niet om. Ik zoek altijd naar lijnen die hun kwaliteit door de jaren heen bewezen hebben en grijp dus graag terug op wat oudere lijnen.
Uit ons E-nest zouden we alleen een teefje houden, maar Lux wilde ook persé blijven (lees: hij was té leuk om te verkopen
) en zo hielden we zowel Lux als Amy.Lux groeide best leuk uit. Vooral zijn ontzettend leuke karakter maakte dat veel mensen als een blok voor hem vielen. Maar ja, hij was ook nog eens best mooi, met zijn megadikke, lange, spierwitte vacht en supermooie pigment. Ja, zijn staart draagtie te blij, maar dat leek de meeste mensen niet te deren. Lux houdt gewoon van het leven zullen we maar zeggen.
Veel fokkers volgden hem tijdens zijn 'jeugd'. Toen hij eenmaal goedgekeurd was voor de fok ontstond er dan ook een run op hem. Ik overdrijf niet als ik zeg dat ik per week wel 10 aanvragen voor hem kreeg. Maar wij zeiden meteen al: effe rustig an, eerst maar eens zien wat hij geeft.
We wilden ook niet dat er teveel van hem de fok in zou gaan, dus was de afspraak met fokkers die hem gebruikten: zelf wat aanhouden, prima, maar verder niks weg voor de fok. Helaas liep dat vrijwel meteen bijna helemaal in de soep, dus toen besloten we hem alleen bij vrienden te laten dekken. We wisten dan in elk geval zeker dat we eerlijke info zouden krijgen.
Maar ja, na een paar dekkingen begon het op te vallen dat er stippelneusjes in de nesten zaten waar Lux de vader van was. Bij een ZWH is alles nog roze als ze geboren worden en het pigment kleurt er dan met de week verder in. Maar bij die stippelneusjes duurde dat wat langer en begon het met enkele zwarte stipjes die met de week groter werden en uiteindelijk in de meeste gevallen compleet zwart kleurden. In sommige gevallen (waarbij de moeder van het nest zelf minder pigment heeft, of uit een lijn komt met minder pigment) bleef het op de neusrug nog een beetje roze.
Zoiets als dit:
Deze pup is trouwens van Amy, de zus van Lux, die dat dus ook vererft. Jullie kunnen je voorstellen dat de interesse in Lux al gauw minder werd, aangezien het meestal toch om schoonheid gaat.
Maar toen bleek er in een nest van 9 pups een pup te zitten met een slokdarmverlamming. Heel verdrietig, maar ze leeft nog en doet het best wel goed zoals ik het begrijp. In alle andere nesten van Lux was er nooit iets aan de hand op dit vlak, maar ja, Moeder Natuur doet toch soms dingen die we liever niet zouden zien.
De fokker en ik besloten er van begin af aan open en eerlijk over te zijn. Hoe een slokdarmverlamming vererft, weet men niet precies, maar dat het erfelijk is, lijkt wel vast te staan.
Ook over de stippelneusjes ben ik altijd open en eerlijk geweest. Het zal vast meer voorkomen, maar toen ik van een bevriende fokker hoorde dat andere fokkers haar voor gek hadden uitgemaakt dat ze foto's van de stippelneusjes op haar site zette, dacht ik: ah, dat wordt dus ook al onder het tapijt geschoven. Hoe verrassend.
Het leek mensen echt bezig te houden. Nu vind ik die stippelneuzen niet eens de moeite waard om me druk over te maken (ben er behoorlijk zeker van dat het iets fenotypisch is en dat het los staat van de gezondheid), maar een slokdarmprobleem is wel even andere koek natuurlijk. Toch raakte ik niet meteen in paniek, want Lux had al een aantal keren gedekt, zonder problemen en in onze eigen nesten hadden we het ook nooit eerder gehad *even afkloppen*.
Ik zou natuurlijk erg graag willen weten waar het vandaan komt, maar ik denk dat we ermee zullen moeten leren leven dat nu eenmaal niet overal een verklaring voor is.
Het gevolg is nu wel dat die openheid en eerlijkheid ervoor heeft gezorgd dat er nauwelijks nog interesse is in Lux. Dat was te verwachten en ik klaag daar niet over. Wat ik met dit topic echter wel wil zeggen is, dat ik best begrijp dat er fokkers zijn die het hart wel op de juiste plek hebben, maar die niet open en eerlijk durven te zijn omdat andere fokkers informatie gebruiken als stok om mee te slaan. Net als bij Lux nu. Dat hij sublieme karakters vererft en op geen enkel ander vlak problemen tot nu toe *even afkloppen* doet er niet meer toe. Stippelneuzen en slokdarm doen ertoe. Daar kan men iemand namelijk mee pakken. Nu zijn onze honden bepaald niet onze broodwinning en interesseert het me geen zier als hij nooit meer dekt (al zou dat zonde zijn, maar goed), maar wel beschouwd is de fokwereld een knap verziekte wereld en het verbaast mij dus ook niet dat het met veel rassen (óók met de ZWH) steeds minder goed gaat ipv beter.
Ik heb Lux laten testen op HD, ED, MDR1, DM, rug, ogen, doofheid, merle en d-locus en hij is vrij op alle gebieden. Ik ben wel klaar met testen nu. Vind dit al overdreven eigenlijk, maar goed...
Hij is en blijft mijn nummer 1 en ik blijf (waarschijnlijke ijdele) hoop houden dat de mentaliteit binnen de fokkerswereld nog eens gaat veranderen.
Dat men twijfelt dat slokdarmprobleem snap ik nog, al vind ik dat geen reden om een reu uit te sluiten als hij daarnaast meerdere gezonde nakomelingen heeft. Maar pigment, echt?
Ik vind het zo erg dat ik nog een pup van hem en Laska wil 
Zolang het gezeur komt van mensen die jou, jouw honden en de nakomelingen van Lux niet of nauwelijks kennen zou ik het allemaal lekker links laten liggen 
, jij wist ook niet echt zijn stamboom van erfelijkheid ,
