Het HondenForum

Gisteravond laat was ik Kyra kwijt.
Het was eindelijk afgekoeld en ik liet de honden uit. Kyra heeft heel erg veel last van de warmte gehad en liep heel langzaam mee. Dus over een stukje van een kilometer ruim een half uur gedaan, haar tussendoor in het koele gras laten liggen en nog even op een bankje gezeten om haar te laten bijkomen.
Enfin, na een uurtje terug naar huis. Ze loopt altijd achter me en ik pas mijn snelheid aan haar tempo aan en kijk regelmatig om te checken of ze er nog is.
Vlak bij huis kijk ik nog eens om... is ze weg. Een halve minuut daarvoor was ze er nog en ineens is ze foetsjie. Ik ben helemaal in paniek de straat heen en weer gerend (Bonnie vond het een lollig spelletje en Lyndie keek me aan of ik gek was geworden).
Helaas ben ik zo nachtblind als de pest, dus ik zag helemaal niks. Kwam ik ineens op het lumineuze idee om Lyndie het commando 'zoek Kyra' te geven. Die duikt zonder te aarzelen een zijstraat in en komt een minuut later met Kyra in haar kielzog teruggelopen. Was Kyra zomaar een andere straat ingelopen, met haar suffe demente kop.


Geweldig toch, zo'n hulphond.
Maar in het vervolg nóg beter opletten, dus.

Oh, schrik!!
Zou het dan toch niet een goed idee zijn om haar aangelijnd mee te nemen? Ik heb voor Guinnie ooit een witte "lijn" laten komen.. weeg niets, voelde ze nauwelijks en het is een meter of 2,5 lang. Wil je die proberen? Laat ff weten, dan stuur ik 'm evt voor je op?

Suzanne

Collies op leeftijd draven niet meer vooruit . Winnie liep ook als oude dame ver achter mij terwijl even oude Bas nog steeds terug geroepen moest worden omdat die vooruit racede. Eveneens met Ringo en Monty. Die waren echt niet meer de motiveren om voor ons te blijven lopen.

Dat is schrikken
Ik heb dat tegenwoordig ook wel eens met Max in het bos, neemt hij ook ineens een ander pad gelukkig werkt het hier ook om Doran te sturen met het commando "zoek Max"

Dat is wel even schrikken ja. Ik ken ook een demente hond die zomaar met vreemde mensen meeloopt, na het snuffelen zonder nadenken keihard de andere kant oploopt en ook niet in de gaten heeft waar de bazin loopt. Dat is behoorlijk lastig en je moet echt continu opletten.

Nou, idd. Kyra en draven...

Ze leeft ook steeds meer in haar eigen wereldje. Gezellig keutelend, snuffelend aan een grassprietje, nog even lekker rollen in het gras. Maar veel contact met mij heeft ze niet meer, ook niet zoveel behoefte aan zo te zien. Ze doet ook dingen die ze nooit deed. Ineens naar een vreemde hond lopen en die vriendelijk besnuffelend. Of als ik met andere mensen met honden loopt, ineens na een half uur beseffend dat er 'vreemde' honden bij zijn en dan helemaal blij worden en ze begroeten of het langverloren gewaande vrienden zijn.
Die blik van die andere honden is dan ook onbeschrijflijk. Zo van .

Ze is overigens niet helemaal 'weg' hoor. Als ik thuis kom, dan staat ze nog steeds te joelen bij de deur. Al weet ik niet of ze het doet omdat de anderen het ook doen. En ze staat nog steeds vooraan als er iets lekkers te halen valt en van een balletje wordt ze nog steeds helemaal blij.

Aan de lijn doen? Ik weet het niet, ze heeft haar hele leven los gelopen, dus ik weet niet of ik dat wel zo'n leuk idee vind. Voor haar dan.

Muk: ja, Kyra loopt ook rustig met anderen mee. Al is het in het donker erger dan overdag (haar ogen zijn overigens nog prima). Gelukkig is zij geen afschrikwekkende hond. De meeste mensen vinden het geweldig om haar dan mee te zien lopen. Gek genoeg vind Kyra het nu heerlijk om door vreemden geknuffeld te worden. Ook al iets wat zij vroeger maar matigjes vond.

Ik snap het wel Lieke, dat probleem had ik bij Guinnie ook. Maar voor mij was het belangrijk haar aan te lijnen. Het gaf haar ook wat rust.. een soort 'connectie' met ons te hebben via dat lijntje. Ze kon niet verloren lopen en ze had toch niet het gevoel aangelijnd te zijn; ze kan het vrijwel niet gemerkt hebben dat er een lus nogal losjes om haar nek hing. Het hoeft dan ook alleen voor het avondrondje he? De rest zie je haar wel denk ik
Tenzij er bij jullie een aanlijnplicht is?

Hier wel en wij zijn er toen op aangesproken, mede daarom kwam die lijn er, maar het bleek uiteindelijk ook gewoon prettig voor ons allebei.

Suzanne

Hihi ja dat deed Winnie ook. Die kon dat ook ineens vanaf een afstandje bedenken en ineens naar iemand toe rennen. Als ik op mijn vinger floot keek ze nog wel eens achterom, maar trok haar eigen plan en ik kon erachter aan. Vooral als mensen weer richting ons huis liepen en het was etenstijd haha. In het donker inderdaad ook meer. Ze kon mijn fluiten dan ook minder goed lokaliseren en keek dan zoekend om zich heen

Ach jee, dat is schrikken ja en zeker als je dan zelf nachtblind bent en geen kip (of Kyra) ziet
Gelukkig had je een echte spoorzoeker erbij die haar weer vond

Zo, dan schrik je je kapot ja! Knappe hulphond hoor!
Ik denk trouwens dat Bonnie helemaal in haar nopjes gaat zijn met de kruimels, die gaat geloof ik helemaal moederen

Oh wat zal je geschrokken zijn.

Hier ook zo'n ouwetje die zo nu en dan zo'n stunt uithaalt. Laatst liep ik in het bos en Penny was een beetje druk en wil dan soms ineens niet meer zo goed luisteren. Ik besloot haar aan te lijnen. Terwijl ik dat doe check ik of ik ze alle 4 nog heb. Ja, iedereen present, we lopen door. Nog geen 20 meter verder kom ik een bekende tegen die met een sip gezicht zegt: "Ahhh, heb je dat ouwetje niet meer?" Dus ik zeg nog lachend: "nou, een minuut geleden nog wel" en kijk vervolgens om. Sacha weg. Nu is Sacha nooit weg, dus ik ging er echt vanuit dat ze ergens in de buurt rondscharrelde. Niet dus. Wij in de slootjes kijken, ben een stuk terug gelopen, echt nergens te vinden. Langzaam maakte toen de paniek zich wel meester van me, want waar zit dat beestje? Zo snel is ze niet meer, het leek wel of ze was opgelost in de lucht. Ik in paniek een vriendin gebeld, die haastte zich in de auto om te komen helpen zoeken, dat andere vrouwtje gevraagd me te bellen als ze Sas verderop nog tegen zou komen en ik ben richting auto gelopen. Het was niet warm, dus ik wilde die andere 3 daar even in doen, zodat ik wat makkelijker en sneller kon zoeken. Zit ze pontificaal bij het bruggetje naar de parkeerplaats te wachten. Echt met een kop van zo ben je daar eindelijk. Andere mensen waren even bij haar blijven staan, ze kende haar en vroegen zich af waar ik en de andere honden gebleven waren. Sindsdien loopt ze met halsband en adrespenning door het bos. Dit wil ik nooit meer meemaken.

Dat is zeker flink schrikken, gelukkig maar dat ze weer snel terecht was.

Helpt een zaklamp misschien? Dat ze licht kan volgen op de donkere stukken?

Ik weet wat het is, vreselijk.
Dat heb ik ook wel eens met een oudje gehad, het kost je 5 jaar van je leven.
Was bij mij voor in het park en wij maar roepen en zoeken, de angst was bij mij dat ze in de sloot lag en er niet meer uit kon komen en verzoop.
Opeens zien we haar aan de overkant van de sloot staan kijken met zo'n bek van zoek je mij?
Was ze waarschijnlijk met iemand anders meegelopen en aan de andere kant van de sloot naar huis gelopen.

.
ik heb het een keer gehad, dat ik mij omdraaide en Bauke niet meer zag , paniek alom !.
totdat
ik naar voren keek, en hem daar zag staan kijken wat ik deed,

ik was net de andere kant omgedraaid , en daarom had ik hem niet gezien toen hij gewoon doorliep

ik dacht dat het net zo'n verhaal zou worden, wat een goede hulphond

Mooi zo'n slim en handig ding!

Dat is schrikken weet ik uit ervaring, gelukkig maar dat je zo een slimme hulp hond hebt.