Het HondenForum

Hoe staan jullie daar tegenover? En dan bedoel ik geen levensreddende operatie als een BMO ofzo.

Saar heeft een tumor aan haar buitenste teentje, zie viewtopic.php?f=16&t=261006
We zijn ermee naar de DA geweest op het moment dat ze er scheef van ging lopen (ze leek er namelijk totaal geen last van te hebben, alleen likte ze er wel aan). Na 2 AB kuren liep ze weer volkomen normaal en ook de gewone ouderwetse rondes, kilometers vreten dus.
Ze bleef er wel aan likken als ze de kans kreeg. En het groeit. Zit gewoon op de plek waar de nagel zat, zeg maar. Ze loopt er nog volkomen normaal op, lijkt de poot ook in niets te ontzien (met graven in de mand bv gebruikt ze gewoon beide poten). Alleen het is nu wel weer bloederig.

En nu weet ik het niet meer. Dat teentje kan er gewoon af, daar zou ze net zo normaal mee lopen. Maar het moet wel onder volledige narcose natuurlijk. En wil ik dat een hond van 13 (zaterdag wordt ze 13) aan doen?
Heeft iemand ervaring met zo'n operatie, hoe zit het met de revalidatie?

Dat had ik niet meer gedaan denk ik. Sowieso is het wel een pittige operatie en ik heb ook gehoord dat het nut van zo'n teentje wel eens wordt onderschat, het doet heel veel voor het evenwicht. Dat zou ik niet willen uitproberen met zo'n oude hond, plus de narcose en de herstelperiode. Nee, ik had er niks aan gedaan.

Als ze verder in goede gezondheid is zou ik het ook wel laten doen.

ik zou het wel laten doen, hond is verder toch kerngezond? en lopen is een basisbehoefte.

Ik heb er nu ook eentje van dertien en die zou ik niet meer laten opereren.

basil schreef:Zonder twijfel zou ik dat bij een gezonde hond laten doen. Het is geen grote operatie en als je het bij een vertrouwde kliniek laat doen met up to date narcose dan zie ik geen probleem. Spannend blijft het altijd wel, maar dat is het voor je gevoel ook als je je eigen jonge hond voor een operatie weg brengt. Als je ziet wat ze voor kritieke mensen en dieren door langdurige operaties slepen dan is het voor een gezonde hond, ook al is ze op leeftijd, echt geen probleem. Maar ik zou het wel alleen doen als het noodzakelijk is. Dus als ze er last van heeft op welke manier dan ook.

En dat laatste is dus een beetje mijn probleem. Ze loopt er prima op. Geen 20 km meer, maar die halen we al een tijdje niet meer. Vorig jaar voor het laatst geloof ik, en dat was dus echt zielig. Ze wil zo graag, maar die 20 km was echt een eindje te ver weg toen

En lopen, liefst met de hele roedel, vind ze nog steeds geweldig. Maar 5 km is nu ook genoeg. En tempo is ook aangepast. Haar overvragen, dat is pas zielig. En doe ik haar dat ook niet aan als ze, weet ik veel, een week of 6 moet revalideren?
Of is het dan juist ondervragen? Neem ik haar dan niet iets af wat ze nu nog prima, op haar tempo en haar manier, kan?

Ik vind het ook moeilijk.

Mijn hond was vorig jaar 12 , ze had 5 liter pus in haar baarmoeder ( baarmoeder ontsteking) en een melkklier tumor. Ze is onder narcose gegaan en alles is verwijdert..

Op dat moment was het een egoistische keuze eigenlijk.. Mijn moeder, zus en ik konden haar gewoon nog niet laten gaan..

De narcose was heel goed gegaan, operatie ook.. Ze leeft nu alweer een jaar en heeft nog altijd "puber" dagen ertussen zitten.. ze wilt echt nog graag leven en wij zijn blij dat we de keuze gemaakt hebben achteraf..

We hadden zoiets van inslapen.. of eventueel overleven.. Mocht ze het niet overleefd hebben was het voor ons hetzelfde als inslapen.. dus bij ons was de keuze misschien iets makkelijker om het toch nog te proberen.


Ze was alleen 1 week beledigd.. verder is alles heel goed gegaan. (de dierenarts zei destijds wel al dat er 50% kans was dat ze niet meer wakker zou worden, ik weet niet of dat door de leeftijd en narcose was of door de ernst van de operatie etc).


Ik denk , dat als de hond er onder lijdt ik het sowieso zou doen.. maar zoals jij zegt , dat ze er niet echt onder lijdt vind ik ook erg moeilijk. Ik denk dat jij het best aan voelt wat de beste keuze is, eventueel in overleg met de dierenarts.

Wat zegt de da ervan Marion? Zou ze beter kunnen lopen als het teentje eraf is? In dat geval zou ik het wel laten doen. Moet ze lang revalideren?
Als ik Rock er even naast zet die ook 13 is en behalve z'n versleten heup waar prima mee te leven is, nog in puike conditie is zoiets zou hebben en ervan zou opknappen, dus beter zou lopen zou ik beslist kiezen voor het weghalen van het teentje. Een ander verhaal zou het zijn als ie een zwakke gezondheid zou hebben met veel ouderdomskwaaltjes. Maar dat heeft Saar toch niet?

Ik denk dat de keuze voor mij zou afhangen van haar totale lichamelijke en geestelijke gesteldheid, even buiten het teentje om. Als ze nog vrolijk, monter, actief en gelukkig oogt en ook nog prima uit de voeten kan verder, dan zou ik het wel laten doen. De narcose zou ik niet als een te grote hobbel zien dan.

Marion. schreef:

basil schreef:Zonder twijfel zou ik dat bij een gezonde hond laten doen. Het is geen grote operatie en als je het bij een vertrouwde kliniek laat doen met up to date narcose dan zie ik geen probleem. Spannend blijft het altijd wel, maar dat is het voor je gevoel ook als je je eigen jonge hond voor een operatie weg brengt. Als je ziet wat ze voor kritieke mensen en dieren door langdurige operaties slepen dan is het voor een gezonde hond, ook al is ze op leeftijd, echt geen probleem. Maar ik zou het wel alleen doen als het noodzakelijk is. Dus als ze er last van heeft op welke manier dan ook.

En dat laatste is dus een beetje mijn probleem. Ze loopt er prima op. Geen 20 km meer, maar die halen we al een tijdje niet meer. Vorig jaar voor het laatst geloof ik, en dat was dus echt zielig. Ze wil zo graag, maar die 20 km was echt een eindje te ver weg toen

En lopen, liefst met de hele roedel, vind ze nog steeds geweldig. Maar 5 km is nu ook genoeg. En tempo is ook aangepast. Haar overvragen, dat is pas zielig. En doe ik haar dat ook niet aan als ze, weet ik veel, een week of 6 moet revalideren?
Of is het dan juist ondervragen? Neem ik haar dan niet iets af wat ze nu nog prima, op haar tempo en haar manier, kan?

Denk je dat ze meer kan wandelen na de operatie dan ja, denk je dat niet (bv gezien haar leeftijd) dan nee.

LongFields schreef:Ik denk dat de keuze voor mij zou afhangen van haar totale lichamelijke en geestelijke gesteldheid, even buiten het teentje om. Als ze nog vrolijk, monter, actief en gelukkig oogt en ook nog prima uit de voeten kan verder, dan zou ik het wel laten doen. De narcose zou ik niet als een te grote hobbel zien dan.

Precies dat bedoel ik jij verwoordt het beter.

LongFields schreef:Ik denk dat de keuze voor mij zou afhangen van haar totale lichamelijke en geestelijke gesteldheid, even buiten het teentje om. Als ze nog vrolijk, monter, actief en gelukkig oogt en ook nog prima uit de voeten kan verder, dan zou ik het wel laten doen. De narcose zou ik niet als een te grote hobbel zien dan.

en daarnaast zou ik willen weten of een teen eraf consequenties heeft voor haar evenwicht en of dit snel herstelbaar is.

Sucha schreef:

LongFields schreef:Ik denk dat de keuze voor mij zou afhangen van haar totale lichamelijke en geestelijke gesteldheid, even buiten het teentje om. Als ze nog vrolijk, monter, actief en gelukkig oogt en ook nog prima uit de voeten kan verder, dan zou ik het wel laten doen. De narcose zou ik niet als een te grote hobbel zien dan.

en daarnaast zou ik willen weten of een teen eraf consequenties heeft voor haar evenwicht en of dit snel herstelbaar is.

Dat is een hele goede toevoeging, ben het daar inderdaad wel mee eens.

alm@ schreef:

LongFields schreef:Ik denk dat de keuze voor mij zou afhangen van haar totale lichamelijke en geestelijke gesteldheid, even buiten het teentje om. Als ze nog vrolijk, monter, actief en gelukkig oogt en ook nog prima uit de voeten kan verder, dan zou ik het wel laten doen. De narcose zou ik niet als een te grote hobbel zien dan.

Precies dat bedoel ik jij verwoordt het beter.

Dat zou ook mijn overweging zijn. Mijn Kyra zou ik het niet meer aandoen (die zou waarschijnlijk de narcose niet eens meer overleven). Maar als jouw hond fysiek (en geestelijk) nog zo vief is, zou ik het wel doen. Ongeacht de leeftijd.

doen!

Joepie was 13 en een half toen een hele dikke bult op zijn voorborst is verwijdert (zo groot als de handen van de da) zonder problemen heeft hij het doorstaan, ben zo blij dat we het hebben laten doen, hij werd erna een stuk actiever en vrolijker

tekkel schreef:ik zou het wel laten doen, hond is verder toch kerngezond? en lopen is een basisbehoefte.

Zo denk ik er ook over.
Daarbij: een goede dierenarts kan echt wel een 'gepaste' narcose toedienen (middels gas bijv.), hond blijven monitoren tijdens de operatie etc..
Nou ja, ik zou er, in dit geval, zeker voor kiezen.

Als ze verder geen hartproblemen heeft, zou ik het wel doen. Alleen is het wel zo, als ze een hartprobleem heeft, hoeft dat niet tot symptomen te leiden. Je schijnt alleen met een echo van het hart echt goed te kunnen zien of een hond een hartaandoening heeft. Symptomen zijn in het begin vaak licht en bijna niet op te merken. Dus dat is altijd een risico bij een ouder dier.

Ik ging met mijn kat naar de dierenarts omdat ie een schildkliertumor had, dat dacht ik tenminste want hij had een bult in zijn nek, een bolletje en zo begint schildklierkanker meestal. Hij was niet erg braaf met bloed afnemen dus kreeg hij een roesje, kon er meteen een röntgenfoto worden gemaakt van het hart, wat vaak beschadigd raakt bij schildklierkanker. Bijna mijn kat dood, hartstilstand, want het bleek dat de tumor zijn schade al had gedaan aan het hart. Het hart was al vergroot, dat kwam door die schildkliertumor, die er nog maar net zat, voor mijn gevoel dan. Voordat ie een hartstilstand kreeg, hebben ze nog een röntgenfoto gemaakt waarop te zien was dat het hart vergroot was. Maar ja, voordat die ontwikkeld was, stond zijn hart stil. Ze hebben hem gereanimeerd, dat duurde wel even. Hij was toen 13 en heeft nog 2 jaar geleefd in redelijke gezondheid, wel met schildklierkanker en een verzwakt hart (en veel goede zorg natuurlijk). Dus dat kan ook nog.

Maar ik zou het zo zien eigenlijk, als Saar niet lekker kan lopen, is het leven ook niet meer zo geweldig leuk natuurlijk. Dus ik zou wel opereren en bedenken dat het kan gebeuren dat ze er niet meer uit wakker wordt, ook al is de kans niet heel groot. Het revalideren na de operatie zal wel goedkomen, daar zou ik het niet vanaf laten hangen want daar zijn dieren beter in dan mensen, over het algemeen. Sterkte met beslissen iig.

ik zou overleggen met de DA. stel nou dat het zo'n snertoperatie is met een half jaar revalidatie moeizaam moeizaam dan weet ik het niet. is het slapie doen, teentje eraf en 2 dagen later weer hupsen? dan wel denk ik.

lieke schreef:

alm@ schreef:

LongFields schreef:Ik denk dat de keuze voor mij zou afhangen van haar totale lichamelijke en geestelijke gesteldheid, even buiten het teentje om. Als ze nog vrolijk, monter, actief en gelukkig oogt en ook nog prima uit de voeten kan verder, dan zou ik het wel laten doen. De narcose zou ik niet als een te grote hobbel zien dan.

Precies dat bedoel ik jij verwoordt het beter.

Dat zou ook mijn overweging zijn. Mijn Kyra zou ik het niet meer aandoen (die zou waarschijnlijk de narcose niet eens meer overleven). Maar als jouw hond fysiek (en geestelijk) nog zo vief is, zou ik het wel doen. Ongeacht de leeftijd.

Dat is ze. In alle opzichten. Maar wat Kruimel even later verteld.... Twee maanden niet lopen en poepen/piesen in de tuin, dat kan en mag ik haar beslist niet aandoen. Piesen in de tuin doet ze het in uiterste nood. En dan ook alleen maar achter struiken en liefst heeft ze dat niemand het ziet (al probeer ik haar de laatste maanden ervan te overtuigen dat het prima is dat ze het in de tuin doet, maar daar wil ze zelf nog niet aan )

Weet je wat het is? We kunnen allemaal onze mening geven en uiteindelijk zegt de meerderheid A of B. Maar het is iets wat alleen jouw gevoel kan beslissen. En ik zeg expres gevoel want dat weegt vaak toch zwaarder dan verstand.
Sterkte!

Mit schreef:Weet je wat het is? We kunnen allemaal onze mening geven en uiteindelijk zegt de meerderheid A of B. Maar het is iets wat alleen jouw gevoel kan beslissen. En ik zeg expres gevoel want dat weegt vaak toch zwaarder dan verstand.
Sterkte!

Ja, heb je helemaal gelijk in hoor. En niet alleen mijn gevoel, ook Pieters gevoel natuurlijk. En ze is veel en veel te goed om haar te laten gaan, maar haar in coma achterlaten bij de DA (terwijl ze er goed beschouwd gezond binnenwandelt) trek ik ook niet

En de medische vragen/ prognose herstel etc. bespreken met je DA, ik heb wel eens van je gelezen dat je een goeie hebt!
Zeker nu de tumor groeit en bloederig is zou ik er toch naar laten kijken.

Nee dat snap ik. Tsuki heeft wel, ongezond en wel, 2 keer een roesje overleefd. Maarja, die was jonger en wel ongezond maar dat was dus een roesje omdat de DA geen normale narcose aandurfde.
Ik zou het dus zelf niet laten doen, maar nogmaals; dat is écht een eigen beslissing. En die keuzes zijn kut.

2 maanden vind ik te lang, zeker omdat ze het ok doet nu..

Kun je het niet verbinden, met een verband wat aan zichzelf kleeft. En dan wat schuimrubber daartussen doen, zodat er wat demping is? Vindt ze het vervelend als er iets verbonden is? Hier trekken ze alles eraf, tenzij het is vastgetapet.

M@scha schreef:2 maanden vind ik te lang, zeker omdat ze het ok doet nu..

Ja, ik ook. En weet je.... zelfs een week vind ik te lang denk ik. Het is zo enorm beneden haar waardigheid om in de tuin te piesen, laat staan dat ze er in moet poepen. En haar thuis laten terwijl we met Huppel wel op sjouw gaan (tegen Huppel's zin).... oh, ik durf niet eens meer in haar ogen te kijken als we weer thuis komen

Dan moet je het niet doen Marion, als je bij voorbaat al pijn in je buik krijgt.
Ik schrok ook wel van het verhaal van Kruimel, dacht dat zo'n operatie minder ingrijpend en dat het herstel veel korter zou zijn...

LongFields schreef:Dan moet je het niet doen Marion, als je bij voorbaat al pijn in je buik krijgt.
Ik schrok ook wel van het verhaal van Kruimel, dacht dat zo'n operatie minder ingrijpend en dat het herstel veel korter zou zijn...

Ik moet denk ik eerst ook even goed met de DA praten. Maar een Saar die een aantal weken niet mag lopen en moet gaan poepen/piesen in de tuin is geen optie. Gewoon niet.
Maar haar laten gaan om zoiets onbenulligs kan ik ook niet.

Kruimel53 schreef:En voordeel: hij leeft nu, hij ligt niet op z'n bedje na te denken over hoe vervelend het allemaal was.

Maar Saar leeft ook hè? Helemaal. Zij maakt uit welke wandeling we maken. Is het even wat heet, dan beslist ze dat we dat kleine blokje om doen. Of dat we dat stukje langs de 3 vijvers doen. Mag zij allemaal bepalen.

En ik ben bang dat als ze ook maar een weekje thuis moet blijven revalideren, ze de zin verliest. Ze ís natuurlijk ook gewoon wel 13. Bijna.

Als ze verder goed van lijf en leden is...zou ik het doen.