Sinds Duke vorige week zo beroerd was, was alles van de benchtraining wat we tot dat moment bereikt hadden weer vergeten. We wilden natuurlijk voorkomen dat hij door zijn ziek zijn een halve nacht in zijn eigen rommel zou moeten liggen, dus we reageerden (veel te) snel op zijn signalen. Ik weet het, hiermee bevestig je alleen maar het gedrag, maar voor mijn gevoel hadden we op dat moment even echt geen keuze.
Dus vanaf dat ik zeker was dat alles weer was zoals het hoorde met de stofwisseling, ben ik van voor af aan begonnen met de benchtraining. Helaas zonder het gewenste effect, want ik kon nog geen 10 seconden de kamer uit of het gejank begon al.
Vastbesloten echter dit probleem toch de wereld uit te helpen, ben ik stug vol blijven houden.
Afgelopen maandag was er een noodgevalletje in de familie van mijn vriend, die op Duke paste. Resultaat: hij moest even een paar uurtjes alleen thuis zijn. Dit ging verbazingwekkend goed en daarom hebben wij het bewust nogmaals geprobeerd op dinsdag. Ik was aan het werk en vriendlief ging eventjes naar de stad om wat dingetjes te halen voor zijn hobby. Wederom, groot succes, apetrots.
Maar de kamer uitgaan zonder gejank, helaas, ging nog steeds niet goed.
Maar het is dus of meneer opeens het licht heeft gezien, want gisterochtend ging hij na zijn supervroege ochtendrondje weer braaf terug zijn bench in en heeft uitgeslapen tot 11 uur.
Ik dacht nog dat het vermoeidheid was van de training van de avond daarvoor, maar vanmorgen heeft hij dus weer precies hetzelfde geflikt.
En daarnet kon ik ook zonder gejank of geblaf even buiten een sigaretje roken. Verklaar me gek, maar ik begin dan gelijk van alles in mijn kop te halen. Zo van, "hij zal toch niet weer ziek zijn he?"
Hopelijk zet deze trend zich echter voort, dat brengt hem (en ons) zoooooooveel meer rust
nou dat klinkt goed!