Ooit, vijf jaar terug, wilde ik een hondje
Geplaatst: 19 jun 2013 16:45
... en ik heb er zoveel spijt van 
ze is hartstikke druk, kijk maar:
En ze wordt altijd zo vreselijk vies met wandelingen...
En soms ook zo vreselijk agressief
Nee, jullie hebben vast wel door dat ik er totaal geen spijt van heb
Vijf jaar geleden was ik dolblij dat ik een hondje mocht van mijn ouders. Ik was voor de gein eens mijn topics aan het terug lezen, en ik zag dat er nog best wat leden hebben gereageerd die nu ook nog actief zijn. Ik dacht, misschien wel leuk om eens te laten weten hoe het nu gaat 
Ik ben vooral een meelezer in plaats van dat ik berichten post, maar ondanks dat de meesten mij niet zullen kennen wil ik toch dit bericht plaatsen. Dit zijn de topics: http://www.hondenforum.nl/plaza/viewtop ... 1&t=132821. En hier het topic waar ik net Juultje heb opgehaald:
http://www.hondenforum.nl/plaza/viewtop ... 1&t=137465
De situatie was toentertijd nou niet echt ideaal, gescheiden ouders, fulltime werk, ik die 16 jaar was en er nog van alles in mijn leven kon gebeuren... Best begrijpelijk dat er een aantal waren die het niet zagen zitten. Ik denk dat ik een dosis geluk heb gehad, Juultje is echt een geweldige hond. Of, zoals jullie dat noemen, een once in a lifetime hond? Ik denk dat ze dat wel is Het is echt mijn maatje, mijn vriendinnetje en als ik er al aan denk dat er iets met haar is ga ik al huilen.
De allereerste foto van Juultje bij ons thuis
De situatie met mijn gescheiden ouders is hartstikke goed verlopen. Mijn hond gaat mee met mijn jongere zusjes in de co-ouderschap. Ze weet precies wat elk huis te bieden heeft en weet ook heel duidelijk welke regels bij welk huis horen. Bij mijn vader gaat ze absoluut niet op de bank, maar ze weet dat het bij mijn moeder wel mag.
En ja, nu studeer ik en woon ik op kamers: maar ik ben toch zeker 2-3 dagen in de week bij mijn ouders om bij Juul te zijn, ik kan echt niet zonder haar en ik kan dan ook niet wachten tot ik afgestudeerd ben en een groter huisje heb. Dan kan ze eindelijk mee! Tot grote verdriet van mijn ouders en zusjes...
Nouja, om deze reden, ik kan zo lekker met haar knuffelen op de bank. Zo'n heerlijk beertje met een zacht vachtje
Helaas hebben we ook een mindere tijd gehad, Juultje is drie maanden terug geopereerd aan haar knie. De kruisband was gescheurd en de meniscus was kapot. Ze kon daarvoor nog maar net 20 minuten lopen, terwijl we anders wel 1 tot 2 uur door de polder konden wandelen.
Hier is ze net thuis van de operatie. Wat was ze zielig... Na vijf dagen voelde ze zich weer een heel stuk beter.
Gelukkig gaat het nu al een stuk beter met haar, we zijn de wandelingen aan het opbouwen en gisteren is ze naar het strand geweest voor het eerst! Dus hopelijk kunnen we over een paar weken weer lekker lang wandelen, want dat mis ik wel.
Bedankt voor het lezen!
Groetjes Danielle en Juultje
ze is hartstikke druk, kijk maar:En ze wordt altijd zo vreselijk vies met wandelingen...
En soms ook zo vreselijk agressief
Nee, jullie hebben vast wel door dat ik er totaal geen spijt van heb
Vijf jaar geleden was ik dolblij dat ik een hondje mocht van mijn ouders. Ik was voor de gein eens mijn topics aan het terug lezen, en ik zag dat er nog best wat leden hebben gereageerd die nu ook nog actief zijn. Ik dacht, misschien wel leuk om eens te laten weten hoe het nu gaat Ik ben vooral een meelezer in plaats van dat ik berichten post, maar ondanks dat de meesten mij niet zullen kennen wil ik toch dit bericht plaatsen. Dit zijn de topics: http://www.hondenforum.nl/plaza/viewtop ... 1&t=132821. En hier het topic waar ik net Juultje heb opgehaald:http://www.hondenforum.nl/plaza/viewtop ... 1&t=137465
De situatie was toentertijd nou niet echt ideaal, gescheiden ouders, fulltime werk, ik die 16 jaar was en er nog van alles in mijn leven kon gebeuren... Best begrijpelijk dat er een aantal waren die het niet zagen zitten. Ik denk dat ik een dosis geluk heb gehad, Juultje is echt een geweldige hond. Of, zoals jullie dat noemen, een once in a lifetime hond? Ik denk dat ze dat wel is
Het is echt mijn maatje, mijn vriendinnetje en als ik er al aan denk dat er iets met haar is ga ik al huilen. De allereerste foto van Juultje bij ons thuis
De situatie met mijn gescheiden ouders is hartstikke goed verlopen. Mijn hond gaat mee met mijn jongere zusjes in de co-ouderschap. Ze weet precies wat elk huis te bieden heeft en weet ook heel duidelijk welke regels bij welk huis horen. Bij mijn vader gaat ze absoluut niet op de bank, maar ze weet dat het bij mijn moeder wel mag.
En ja, nu studeer ik en woon ik op kamers: maar ik ben toch zeker 2-3 dagen in de week bij mijn ouders om bij Juul te zijn, ik kan echt niet zonder haar en ik kan dan ook niet wachten tot ik afgestudeerd ben en een groter huisje heb. Dan kan ze eindelijk mee! Tot grote verdriet van mijn ouders en zusjes...
Nouja, om deze reden, ik kan zo lekker met haar knuffelen op de bank. Zo'n heerlijk beertje met een zacht vachtje
Helaas hebben we ook een mindere tijd gehad, Juultje is drie maanden terug geopereerd aan haar knie. De kruisband was gescheurd en de meniscus was kapot. Ze kon daarvoor nog maar net 20 minuten lopen, terwijl we anders wel 1 tot 2 uur door de polder konden wandelen.
Hier is ze net thuis van de operatie. Wat was ze zielig... Na vijf dagen voelde ze zich weer een heel stuk beter.
Gelukkig gaat het nu al een stuk beter met haar, we zijn de wandelingen aan het opbouwen en gisteren is ze naar het strand geweest voor het eerst! Dus hopelijk kunnen we over een paar weken weer lekker lang wandelen, want dat mis ik wel.
Bedankt voor het lezen!
Groetjes Danielle en Juultje
met de bijbehorende streken. En alle viezigheid 
Toen vielen ook alle puzzelstukjes in elkaar met haar gedrag, want ze is dus een herdershond. Nooit gedacht dat ik een herdershond zou krijgen. 
