Het HondenForum

geen idee of het hier goed staat of niet, maar kan er iemand mij fatsoenlijk en in leken taal (als dat mogelijk is) uitleggen of epilepsie erfelijk is of niet en hoe je er tegen selecteert?

Er is bij mijn weten niet bewezen dat (primaire) epilepsie erfelijk is, maar die aanwijzingen zijn er wel. Hoe het vererfd is dus ook een raadsel.
Wel heb je primaire en secundaire epilepsie. Secundair is wanneer er een onderliggende oorzaak is die epileptische aanvallen veroorzaakt, een hersentumor bijvoorbeeld. Primair zegt eigenlijk dat er geen onderliggende oorzaak is gevonden, dan kun je er vanuit gaan dat het erfelijk is maar hoe het vererfd is onbekend.

Dus eigenlijk kan je niet heel veel uitsluiten voor de fok, buiten de honden die het effectief hebben?
Ook al komt het pas na een aantal jaren eruit?

ik ben een vriendin aan het helpen met de groenendaeler, maar het valt me op, dat er toch enorm veel honden zijn die epileptie doorgegeven hebben, maar waar verder geen in de lijnen voorkomt (of het niet in de database staat )

Het is wel een lastig iets ja. Binnen ons ras komt het niet heel veel voor maar toch zie je van enkele honden dat ze het doorgeven. Die noteer ik voor mezelf dan als drager, een verhoogd risico zeg maar.

Ik zelf zou uiteraard de lijder uitsluiten, bij de ouderdieren zou ik goed kijken naar wat ze nog meer hebben vererfd en alleen nog mee fokken als je een partner kan vinden waarvan je weet dat er geen verhoogd risico op epilepsie is, dan moet je de lijnen echt goed kennen dus. Voor nestgenoten in principe hetzelfde.

ik vind het iets enorm moeilijk 1) omdat de groenendaeler niet echt "mijn" ras is en 2) bij de DC komt epilepsie niet voor

als er in een nest 1 of 2 pups zijn die naderhand epilepsie krijgen, zijn dat de andere nestgenoten zowiezo dragers?

Wanneer kan je eigenlijk zeggen dat het "in de lijn" zit?
ik zie bv een reu, waarvan 11 van de 59 pups epilepsie hebben, alle nesten hebben verschillende moeders.
2004 - 3 nesten - 9 pups - 4 Epilepsie
2005 - 2 nesten - 9 pups - 1 Epilepsie
2006 - 2 nesten - 7 pups - 0 epilepsie
2007 - 3 nesten - 8 pups - 2 epilepsie
2010 - 1 nest - 8 pups - 0 epilepsie

vania schreef:ik vind het iets enorm moeilijk 1) omdat de groenendaeler niet echt "mijn" ras is en 2) bij de DC komt epilepsie niet voor

als er in een nest 1 of 2 pups zijn die naderhand epilepsie krijgen, zijn dat de andere nestgenoten zowiezo dragers?

Wanneer kan je eigenlijk zeggen dat het "in de lijn" zit?
ik zie bv een reu, waarvan 11 van de 59 pups epilepsie hebben, alle nesten hebben verschillende moeders.
2004 - 3 nesten - 9 pups - 4 Epilepsie
2005 - 2 nesten - 9 pups - 1 Epilepsie
2006 - 2 nesten - 7 pups - 0 epilepsie
2007 - 3 nesten - 8 pups - 2 epilepsie
2010 - 1 nest - 8 pups - 0 epilepsie

Er is alleen maar sprake van een lijn als er ook echt lijnteelt ofzo is gedaan of dat er sprake is van gerelateerde honden waar je een soort patroon in kan ontdekken. Als een kennelnaam bv vaker opduikt en er is ook nog sprake van verwante honden dan kun je zeggen dat iets in een lijn zit. Of bv kennel x die dan wel geen gerelateerde honden heeft gebruikt maar wel allemaal dezelfde honden en soort combi's. Als daar dan iets in zit kun je natuurlijk wel zeggen dat het bij honden van kennel x in de lijn zit.
In dit geval vraag ik me af op welke leeftijd de honden hun eerste aanvallen kregen. De leeftijd van een eerste aanval zegt vaak iets over de erfelijkheid (bij primaire epilepsie krijgen honden meestal rond dezelfde leeftijd binnen een ras hun eerste aanval).
Dat die uit 2010 nog niets hebben wil niet zeggen dat er niet 8 pups met epi op de wereld zijn gezet. Ik mag toch hopen dat van die honden uit 2004 en 2005 het pas heel laat bekend was ? Of is dit wishful thinking ?
Ik zie niet in waarom je een reu nog in zou zetten nadat er al 5 nakomelingen met epi rond lopen.

vania schreef:ik vind het iets enorm moeilijk 1) omdat de groenendaeler niet echt "mijn" ras is en 2) bij de DC komt epilepsie niet voor

als er in een nest 1 of 2 pups zijn die naderhand epilepsie krijgen, zijn dat de andere nestgenoten zowiezo dragers?

Wanneer kan je eigenlijk zeggen dat het "in de lijn" zit?
ik zie bv een reu, waarvan 11 van de 59 pups epilepsie hebben, alle nesten hebben verschillende moeders.
2004 - 3 nesten - 9 pups - 4 Epilepsie
2005 - 2 nesten - 9 pups - 1 Epilepsie
2006 - 2 nesten - 7 pups - 0 epilepsie
2007 - 3 nesten - 8 pups - 2 epilepsie
2010 - 1 nest - 8 pups - 0 epilepsie

Dan vind ik het onbegrijpelijk dat zo'n reu nog zo vaak gebruikt is.
Na het 1e nest kun je het nog van tafel vegen maar na 2 nesten kun je er toch aardig van overtuigd zijn dat de reu het doorgeeft.

Bij de Zuidrus komt het helaas ook voor (ik heb zelf 2 honden met epilepsie gehad).
Er is geen test waarmee je het aan kunt tonen en dus kun je ook niet met zekerheid zeggen of een hond drager is of niet.
Mijn teef heeft dus een pup met epilepsie gegeven (die ik gelukkig zelf had gehouden) maar voor mij stond meteen vast dat ze geen nest
meer zou krijgen of het nu bewezen is dat ze drager is of niet.

Nawosh schreef:

vania schreef:ik vind het iets enorm moeilijk 1) omdat de groenendaeler niet echt "mijn" ras is en 2) bij de DC komt epilepsie niet voor

als er in een nest 1 of 2 pups zijn die naderhand epilepsie krijgen, zijn dat de andere nestgenoten zowiezo dragers?

Wanneer kan je eigenlijk zeggen dat het "in de lijn" zit?
ik zie bv een reu, waarvan 11 van de 59 pups epilepsie hebben, alle nesten hebben verschillende moeders.
2004 - 3 nesten - 9 pups - 4 Epilepsie
2005 - 2 nesten - 9 pups - 1 Epilepsie
2006 - 2 nesten - 7 pups - 0 epilepsie
2007 - 3 nesten - 8 pups - 2 epilepsie
2010 - 1 nest - 8 pups - 0 epilepsie

Dan vind ik het onbegrijpelijk dat zo'n reu nog zo vaak gebruikt is.
Na het 1e nest kun je het nog van tafel vegen maar na 2 nesten kun je er toch aardig van overtuigd zijn dat de reu het doorgeeft.

Bij de Zuidrus komt het helaas ook voor (ik heb zelf 2 honden met epilepsie gehad).
Er is geen test waarmee je het aan kunt tonen en dus kun je ook niet met zekerheid zeggen of een hond drager is of niet.
Mijn teef heeft dus een pup met epilepsie gegeven (die ik gelukkig zelf had gehouden) maar voor mij stond meteen vast dat ze geen nest
meer zou krijgen of het nu bewezen is dat ze drager is of niet.

Eens. Zodra de reu een afwijking vererfd bij verschillende teven zou ik hem zien als drager. Je kan eigenlijk niet zeggen dat hij drager is want je weet niet hoe het vererfd, maar ik zou zo'n reu dus noteren als zijnde hoog risico op epilepsie. Na dat tweede nest had ik hem uit de fok gehaald.

Ik heb dus zelf een hond gefokt met epilepsie (mijn eigen reu, met 5,5 jr eerste aanval) en ook een hond gebruikt die later aanvallen kreeg (7,5 jr!).
Beide honden worden niet meer gebruikt. Nesstzus van mijn reu wilde ik dolgraag een nestje mee doen maar durf ik ook niet meer.
Van het nest (7 honden) is mijn reu de enige met aanvallen.
Je kunt niet alles uitsluiten maar ik zou er zelf niet meer mee willen fokken.
Van de oudere reu liepen al nakomelingen rond waarvan 2 op dat moment ook al een nest hadden gehad. Die mensen met honden daarvan zijn allemaal ingelicht. Ik ga niemand vertellen dat ze deze hondjes moeten uitsluiten, onze populatie is echt heel klein en de fokkers houden alles geheim. Dat er niks van een "lijn" bekend is wil dus niet zeggen dat er niets voorkomt.
Ik zou nog eerder een nakomeling van die hondjes willen (waarvan mijn gebruikte reu dan dus overgrootopa is) dan van honden waar zogenaamd helemaal nooit iets is voorgekomen. Dat bestaat gewoon niet.

Maeve schreef:

Nawosh schreef:

vania schreef:ik vind het iets enorm moeilijk 1) omdat de groenendaeler niet echt "mijn" ras is en 2) bij de DC komt epilepsie niet voor

als er in een nest 1 of 2 pups zijn die naderhand epilepsie krijgen, zijn dat de andere nestgenoten zowiezo dragers?

Wanneer kan je eigenlijk zeggen dat het "in de lijn" zit?
ik zie bv een reu, waarvan 11 van de 59 pups epilepsie hebben, alle nesten hebben verschillende moeders.
2004 - 3 nesten - 9 pups - 4 Epilepsie
2005 - 2 nesten - 9 pups - 1 Epilepsie
2006 - 2 nesten - 7 pups - 0 epilepsie
2007 - 3 nesten - 8 pups - 2 epilepsie
2010 - 1 nest - 8 pups - 0 epilepsie

Dan vind ik het onbegrijpelijk dat zo'n reu nog zo vaak gebruikt is.
Na het 1e nest kun je het nog van tafel vegen maar na 2 nesten kun je er toch aardig van overtuigd zijn dat de reu het doorgeeft.

Bij de Zuidrus komt het helaas ook voor (ik heb zelf 2 honden met epilepsie gehad).
Er is geen test waarmee je het aan kunt tonen en dus kun je ook niet met zekerheid zeggen of een hond drager is of niet.
Mijn teef heeft dus een pup met epilepsie gegeven (die ik gelukkig zelf had gehouden) maar voor mij stond meteen vast dat ze geen nest
meer zou krijgen of het nu bewezen is dat ze drager is of niet.

Eens. Zodra de reu een afwijking vererfd bij verschillende teven zou ik hem zien als drager. Je kan eigenlijk niet zeggen dat hij drager is want je weet niet hoe het vererfd, maar ik zou zo'n reu dus noteren als zijnde hoog risico op epilepsie. Na dat tweede nest had ik hem uit de fok gehaald.

Ik ook, maar het zou dus zo kunnen zijn dat het nog niet bekend was.
Zie mijn dekreu. Eerste aanval met 7,5 jr.

Die 4 pups van dat eerste nest, zaten die verspreid over de 3 nesten ?

Ik heb ook eens een lijstje gemaakt met honden waar ik bij uit de buurt wil blijven qua stamboom (vanwege epilepsie), verdacht honden dus. Er is geen beginnen aan ik kreeg er zo'n buikpijn van dat ik dacht "laat maar".

sirene schreef:Ik heb dus zelf een hond gefokt met epilepsie (mijn eigen reu, met 5,5 jr eerste aanval) en ook een hond gebruikt die later aanvallen kreeg (7,5 jr!).
Beide honden worden niet meer gebruikt. Nesstzus van mijn reu wilde ik dolgraag een nestje mee doen maar durf ik ook niet meer.
Van het nest (7 honden) is mijn reu de enige met aanvallen.
Je kunt niet alles uitsluiten maar ik zou er zelf niet meer mee willen fokken.
Van de oudere reu liepen al nakomelingen rond waarvan 2 op dat moment ook al een nest hadden gehad. Die mensen met honden daarvan zijn allemaal ingelicht. Ik ga niemand vertellen dat ze deze hondjes moeten uitsluiten, onze populatie is echt heel klein en de fokkers houden alles geheim. Dat er niks van een "lijn" bekend is wil dus niet zeggen dat er niets voorkomt.
Ik zou nog eerder een nakomeling van die hondjes willen (waarvan mijn gebruikte reu dan dus overgrootopa is) dan van honden waar zogenaamd helemaal nooit iets is voorgekomen. Dat bestaat gewoon niet.

Dat probleem heb je bij de Zuidrus ook, een erg kleine populatie en alle ziektes en aandoeningen worden verzwegen.
Honden worden wel getroffen door de bliksem of vallen uit het raam.....

sirene schreef:

Maeve schreef:

Nawosh schreef:

vania schreef:ik vind het iets enorm moeilijk 1) omdat de groenendaeler niet echt "mijn" ras is en 2) bij de DC komt epilepsie niet voor

als er in een nest 1 of 2 pups zijn die naderhand epilepsie krijgen, zijn dat de andere nestgenoten zowiezo dragers?

Wanneer kan je eigenlijk zeggen dat het "in de lijn" zit?
ik zie bv een reu, waarvan 11 van de 59 pups epilepsie hebben, alle nesten hebben verschillende moeders.
2004 - 3 nesten - 9 pups - 4 Epilepsie
2005 - 2 nesten - 9 pups - 1 Epilepsie
2006 - 2 nesten - 7 pups - 0 epilepsie
2007 - 3 nesten - 8 pups - 2 epilepsie
2010 - 1 nest - 8 pups - 0 epilepsie

Dan vind ik het onbegrijpelijk dat zo'n reu nog zo vaak gebruikt is.
Na het 1e nest kun je het nog van tafel vegen maar na 2 nesten kun je er toch aardig van overtuigd zijn dat de reu het doorgeeft.

Bij de Zuidrus komt het helaas ook voor (ik heb zelf 2 honden met epilepsie gehad).
Er is geen test waarmee je het aan kunt tonen en dus kun je ook niet met zekerheid zeggen of een hond drager is of niet.
Mijn teef heeft dus een pup met epilepsie gegeven (die ik gelukkig zelf had gehouden) maar voor mij stond meteen vast dat ze geen nest
meer zou krijgen of het nu bewezen is dat ze drager is of niet.

Eens. Zodra de reu een afwijking vererfd bij verschillende teven zou ik hem zien als drager. Je kan eigenlijk niet zeggen dat hij drager is want je weet niet hoe het vererfd, maar ik zou zo'n reu dus noteren als zijnde hoog risico op epilepsie. Na dat tweede nest had ik hem uit de fok gehaald.

Ik ook, maar het zou dus zo kunnen zijn dat het nog niet bekend was.
Zie mijn dekreu. Eerste aanval met 7,5 jr.

Dat is het vervelende van dit soort aandoeningen, je weet niet wanneer ze zich uiten Niemand kan het jou ook kwalijk nemen dat hij voor die tijd al nesten heeft gehad, toen leek hij gezond. Datzelfde hebben wij wel eens gehad met reuen die een aantal nesten op hun naam hadden en toen zelf de ziekte van Addison ontwikkelden. Daar doe je niks aan, helaas.

Heb hier 2 amerikaanse cockers zitten beide met epileptie.
De reu met bijna 3 jaar de eerste aanval, meteen gecastreerd. Achteraf hoor je dat een nestbroer ook epileptie had.Terwijl men wist dat ik plannen had. Met een nest zus(van mijn reu) is 4 jaar gewacht en toen alsnog een nest mee gefokt. Hoe dom kun je wezen.
Het teefje hier, ook epileptie. Haar broer (een nest later zelfde ouders) kreeg dit ook, is inmiddels overleden. (niet aan de epileptie)
Als ik dan de lijnen naga en info inwin komt er via via uit dat een opa dit vererft.
Als je eenmaal gezien hebt wat dit met een hond doet, moet je uiterst voorzichtig zijn en naar mijn mening niet fokken met het volledige nest.
Maar zie dat maar eens duidelijk te maken.

Rea schreef:Heb hier 2 amerikaanse cockers zitten beide met epileptie.
De reu met bijna 3 jaar de eerste aanval, meteen gecastreerd. Achteraf hoor je dat een nestbroer ook epileptie had.Terwijl men wist dat ik plannen had. Met een nest zus(van mijn reu) is 4 jaar gewacht en toen alsnog een nest mee gefokt. Hoe dom kun je wezen.
Het teefje hier, ook epileptie. Haar broer (een nest later zelfde ouders) kreeg dit ook, is inmiddels overleden. (niet aan de epileptie)
Als ik dan de lijnen naga en info inwin komt er via via uit dat een opa dit vererft.
Als je eenmaal gezien hebt wat dit met een hond doet, moet je uiterst voorzichtig zijn en naar mijn mening niet fokken met het volledige nest.
Maar zie dat maar eens duidelijk te maken.

Je hoort zoveel mensen die er zo gemakkelijk over denken, och daar heb je toch medicijnen voor....
Zulke mensen zou je bijna toewensen zelf eens een hond met epilepsie te krijgen, te ervaren wat het niet
alleen met de hond doet maar ook met je eigen leven. Steeds wachten op de volgende aanval, wanneer komt die
en waardoor werd hij getriggerd.
Om nog maar niet te spreken over het kiezen van de juiste medicijnen, in welke dosering en evt. welke combinatie,
wel of geen valium geven bij een aanval en de gevolgen hier weer van....
Als je dit hebt meegemaakt, is de beslissing wel of niet fokken met honden met de kans op epilepsie (al dan niet bewezen) heel eenvoudig, niet doen!

sirene schreef:

vania schreef:ik vind het iets enorm moeilijk 1) omdat de groenendaeler niet echt "mijn" ras is en 2) bij de DC komt epilepsie niet voor

als er in een nest 1 of 2 pups zijn die naderhand epilepsie krijgen, zijn dat de andere nestgenoten zowiezo dragers?

Wanneer kan je eigenlijk zeggen dat het "in de lijn" zit?
ik zie bv een reu, waarvan 11 van de 59 pups epilepsie hebben, alle nesten hebben verschillende moeders.
2004 - 3 nesten - 9 pups - 4 Epilepsie
2005 - 2 nesten - 9 pups - 1 Epilepsie
2006 - 2 nesten - 7 pups - 0 epilepsie
2007 - 3 nesten - 8 pups - 2 epilepsie
2010 - 1 nest - 8 pups - 0 epilepsie

Er is alleen maar sprake van een lijn als er ook echt lijnteelt ofzo is gedaan of dat er sprake is van gerelateerde honden waar je een soort patroon in kan ontdekken. Als een kennelnaam bv vaker opduikt en er is ook nog sprake van verwante honden dan kun je zeggen dat iets in een lijn zit. Of bv kennel x die dan wel geen gerelateerde honden heeft gebruikt maar wel allemaal dezelfde honden en soort combi's. Als daar dan iets in zit kun je natuurlijk wel zeggen dat het bij honden van kennel x in de lijn zit.
In dit geval vraag ik me af op welke leeftijd de honden hun eerste aanvallen kregen. De leeftijd van een eerste aanval zegt vaak iets over de erfelijkheid (bij primaire epilepsie krijgen honden meestal rond dezelfde leeftijd binnen een ras hun eerste aanval).
Dat die uit 2010 nog niets hebben wil niet zeggen dat er niet 8 pups met epi op de wereld zijn gezet. Ik mag toch hopen dat van die honden uit 2004 en 2005 het pas heel laat bekend was ? Of is dit wishful thinking ?
Ik zie niet in waarom je een reu nog in zou zetten nadat er al 5 nakomelingen met epi rond lopen.

dat zal ik dan eens moeten uitzoeken of ze ergens verwant zijn aan elkaar
de 1ste 2 nesten in 2004 waren alle pups vrij, het 3e nest, waren 5 pups, alle 5 epilepsie (ff gecorrigeerd, hij heeft 4 zussen/broers, dus zijn 5 pups ipv 4)
zal de honden van het epi-nest ff nummeren
1) 1ste aanval net voor zijn 1ste jaar, heeft +/- 3 aanvallen per jaar
2) was 5 bij zijn 1ste aanval en dat was het tot juli 2012
3) bijna 1 jaar, krijgt medicatie tegen de aanvallen (staat niet bij hoeveel ze er gekregen heeft of nog krijgt)
4) bijan 1 jaar, krijgt medicatie tegen de aanvallen
5) 3 jaar 1ste aanval, heeft 3 aanvallen gehad tot juli 2012

nest in 2005 met epi
8 pups, waarvan 7 vrij zijn, 1 heeft zijn eerste aanval gehad in februari 2012

nest 2007 met epi
2 pups beide epi
1) 1ste aanval januari/februari 2008 ( had a lot of very short fitts a year, but now he is getting dog food without gluten for about three months and he didn't have a fitt again untill now (July 2012). They come when he has been excited.))
2) 1ste aanval januari/februari 2008 (has about two a year, but he has longer ones. They come when he has been excited.)

Maeve schreef:

Nawosh schreef:

vania schreef:ik vind het iets enorm moeilijk 1) omdat de groenendaeler niet echt "mijn" ras is en 2) bij de DC komt epilepsie niet voor

als er in een nest 1 of 2 pups zijn die naderhand epilepsie krijgen, zijn dat de andere nestgenoten zowiezo dragers?

Wanneer kan je eigenlijk zeggen dat het "in de lijn" zit?
ik zie bv een reu, waarvan 11 van de 59 pups epilepsie hebben, alle nesten hebben verschillende moeders.
2004 - 3 nesten - 9 pups - 4 Epilepsie
2005 - 2 nesten - 9 pups - 1 Epilepsie
2006 - 2 nesten - 7 pups - 0 epilepsie
2007 - 3 nesten - 8 pups - 2 epilepsie
2010 - 1 nest - 8 pups - 0 epilepsie

Dan vind ik het onbegrijpelijk dat zo'n reu nog zo vaak gebruikt is.
Na het 1e nest kun je het nog van tafel vegen maar na 2 nesten kun je er toch aardig van overtuigd zijn dat de reu het doorgeeft.

Bij de Zuidrus komt het helaas ook voor (ik heb zelf 2 honden met epilepsie gehad).
Er is geen test waarmee je het aan kunt tonen en dus kun je ook niet met zekerheid zeggen of een hond drager is of niet.
Mijn teef heeft dus een pup met epilepsie gegeven (die ik gelukkig zelf had gehouden) maar voor mij stond meteen vast dat ze geen nest
meer zou krijgen of het nu bewezen is dat ze drager is of niet.

Eens. Zodra de reu een afwijking vererfd bij verschillende teven zou ik hem zien als drager. Je kan eigenlijk niet zeggen dat hij drager is want je weet niet hoe het vererfd, maar ik zou zo'n reu dus noteren als zijnde hoog risico op epilepsie. Na dat tweede nest had ik hem uit de fok gehaald.

ik ben het helemaal met jullie eens hoor, na zijn 3e nest (1ste nest vol epilepsie) hadden ze hem gewoon uit de fok moeten halen.
Ik schrok er eerlijk gezegd wel wat van hoor, ik had neit verwacht dat het bij de GRD zo erg zou zijn

Rea schreef:Heb hier 2 amerikaanse cockers zitten beide met epileptie.
De reu met bijna 3 jaar de eerste aanval, meteen gecastreerd. Achteraf hoor je dat een nestbroer ook epileptie had.Terwijl men wist dat ik plannen had. Met een nest zus(van mijn reu) is 4 jaar gewacht en toen alsnog een nest mee gefokt. Hoe dom kun je wezen.
Het teefje hier, ook epileptie. Haar broer (een nest later zelfde ouders) kreeg dit ook, is inmiddels overleden. (niet aan de epileptie)
Als ik dan de lijnen naga en info inwin komt er via via uit dat een opa dit vererft.
Als je eenmaal gezien hebt wat dit met een hond doet, moet je uiterst voorzichtig zijn en naar mijn mening niet fokken met het volledige nest.
Maar zie dat maar eens duidelijk te maken.

Dat is ook het geen ik niet echt snap
zo weet ik bv een fokker (bij toeval via vriendin) die wist dat een zoon van de reu waar ik eht over had, epilepsie heeft, maar zijn vrije broer toch inzet voor de fok
ook bleek daar straks na samen (via de telefoon ) verder zoeken, blijkt dat vriendin eigenlijk op de lijst stond van een teef, waarvan de zus ook epilepsie heeft, ergens blij dat de teef leeg gebleven is en ondanks dat ze zelf nog geen nakomelingen met epi heeft door gegeven, zou ik haar alsnog uit de fok halen, maar zij gaan haar volgende loopsheid wel gewoon weer laten dekken

Nawosh schreef:

Rea schreef:Heb hier 2 amerikaanse cockers zitten beide met epileptie.
De reu met bijna 3 jaar de eerste aanval, meteen gecastreerd. Achteraf hoor je dat een nestbroer ook epileptie had.Terwijl men wist dat ik plannen had. Met een nest zus(van mijn reu) is 4 jaar gewacht en toen alsnog een nest mee gefokt. Hoe dom kun je wezen.
Het teefje hier, ook epileptie. Haar broer (een nest later zelfde ouders) kreeg dit ook, is inmiddels overleden. (niet aan de epileptie)
Als ik dan de lijnen naga en info inwin komt er via via uit dat een opa dit vererft.
Als je eenmaal gezien hebt wat dit met een hond doet, moet je uiterst voorzichtig zijn en naar mijn mening niet fokken met het volledige nest.
Maar zie dat maar eens duidelijk te maken.

Je hoort zoveel mensen die er zo gemakkelijk over denken, och daar heb je toch medicijnen voor....
Zulke mensen zou je bijna toewensen zelf eens een hond met epilepsie te krijgen, te ervaren wat het niet
alleen met de hond doet maar ook met je eigen leven. Steeds wachten op de volgende aanval, wanneer komt die
en waardoor werd hij getriggerd.
Om nog maar niet te spreken over het kiezen van de juiste medicijnen, in welke dosering en evt. welke combinatie,
wel of geen valium geven bij een aanval en de gevolgen hier weer van....
Als je dit hebt meegemaakt, is de beslissing wel of niet fokken met honden met de kans op epilepsie (al dan niet bewezen) heel eenvoudig, niet doen!

ik heb precies wel de indruk dat er fokkers zijn die er bij de groenendaeler redelijk licht over gaan, oh hij heeft maar 1 aanval per jaar, zo erg is dat niet
oh het is niet bewezen dat het erfelijk is, fok er toch maar mee
ik zou dat zelf niet doen, ik snap ook wel dat je de basis alleen maar kleiner maakt, door effectief alles uit te sluiten, maar ik vind zoiets als epilepsie wel geheel iets anders als hd of zo, maar dat is eigenlijk puur gebaseerd omdat ik denk dat je aan hd meer kan doen qua operaties, dan bij epilepsie.
begrijp me neit verkeerd, ik vind beide ontzettend erg en zou er alles aan doen om het uit een ras te krijgen hoor.

Maeve schreef:Er is bij mijn weten niet bewezen dat (primaire) epilepsie erfelijk is, maar die aanwijzingen zijn er wel. Hoe het vererfd is dus ook een raadsel.
Wel heb je primaire en secundaire epilepsie. Secundair is wanneer er een onderliggende oorzaak is die epileptische aanvallen veroorzaakt, een hersentumor bijvoorbeeld. Primair zegt eigenlijk dat er geen onderliggende oorzaak is gevonden, dan kun je er vanuit gaan dat het erfelijk is maar hoe het vererfd is onbekend.

Daarbij komt dat secundaire epilepsie (ook) op veel latere leeftijd kan optreden.
Dat in tegenstelling tot primaire epilepsie die normaal gesproken tussen 1 jaar en 6 jaar voor het eerst optreedt.
Een hond van 7,5 jaar die dan pas zijn eerste aanval krijgt, heeft naar alle waarschijnlijkheid geen primaire epilepsie.
Waarbij ook weer een kans bestaat dat de kwaal op zich waardoor hij die aanvallen krijgt erfelijk kan zijn
Alle epileptische toevallen waarvoor geen oorzaak gevonden kan worden worden voor de behandeling beschouwd als primaire epilepsie.
Maar of het dat altijd is, is dus weer de vraag.

Neem daarbij dat bijna geen enkele reguliere DA het hele panel aan bloed prikt dat nodig zou zijn om onderliggende oorzaken uit te sluiten en je hebt geen idee meer wat er precies aan de hand is.
Eigenlijk zou het verstandig zijn als ieder met een hond met toevallen tenminste een keer naar een deskundig specialist gaat om na te gaan of er een onderliggende oorzaak kan worden gevonden.

Het is een erg ingewikkelde materie, omdat je primaire (en naar alle waarschijnlijkhied erfelijke) epilepsie nog niet kunt bewijzen door onderzoek.
www.epilepsiebijhonden.nl

primaire epilepsie begint meestal tussen de 1 en 3 jaar.
secundaire epilepsie meestal op oudere leeftijd en meestal is er dan wat aan de hand.

Snap niet dat er nog mee gefokt wordt, klinkt gewoon als erfelijke epilepsie!
Bij ons ras de welsh springer komt het ook voor, vaak voor de leeftijd van 3 jaar en als een pup/nakomeling epilepsie krijgt worden beide ouders uitgesloten voor de fok, want het komt van niet alleen van de reu of de teef maar de combinatie..