rita is prima met mensen buiten, zolang ze maar niks zeggen en doorlopen, en omdat ik moest tekenen voor mijn pakje ging hem dat niet worden.
blaffende rita in de keuken gezet, pak in ontvangst genomen en ervoor getekend, pakjespostmeneer weer weg en rita uit de keuken gehaald voor de tweede poging.
ik deed de deur open en dacht wat heeft ze nou toch op haar snuit?
had ze haar riem in haar bek genomen en kwam trots haar riem dragend naar me toe.
(dat deed ze met haar oude korte nylon riem ook, maar mijn riemen zijn van leer en dat voelt blijkbaar toch anders en tot nu toe had ze dat hier nog niet gedaan)
we zijn weer naar het coventry canal geweest en deze keer was het heerlijk rustig, we hebben behalve een visser geen mens gezien.
toen we aankwamen kwam er net een kanaalboot langs en hoewel ze wel erg nieuwsgierig en intens keek vond ze het niet eng, ze reageerde zelfs niet toen er ook nog twee honden op de boot bleken te zitten die haar behoorlijk uitscholden.
brave meid is het.
ze herstelt erg snel valt me op, de eerste vijf minuten of zo was het water nog weer vreemd en fascinerend, maar daarna liep ze de rest van de wandeling over het jaagpad alsof ze haar hele leven niet anders gedaan had.
toen we weer bij de trap naar boven aangekomen waren kwam er een man de hoek omzetten die me de weg vroeg.
geweldige gelegenheid om haar reactie op mensen die me aanspreken aan te pakken natuurlijk en een 'nee mag niet, klaar nou' was genoeg.
ze blijft wel attent en wat gespannen maar blaft zo'n man dan niet meer aan.
eenmaal in de straat was de postbode aan zijn ronde bezig en die zei ook iets tegen me, weer geblaf van rita en weer dezelfde reactie toen ik zei dat dat niet mocht.
ik hoop op nog een paar van die ontmoetingen, dan hebben we dat obstakel ook genomen denk ik.
ben vandaag ook begonnen met het eerste commando: wachten.
ze weet het al wel, omdat ik het vanaf het begin bij elke straat die we oversteken zeg en doe, maar tot nu toe was het meer benoemen van wat we doen, vanaf vandaag zeg ik het op een andere toon, korter en zit er wat verbale druk achter.
ze pikt het prima op en is zeker niet geschrokken van de toonsverandering, dus daar gaan we lekker mee door tot het erin zit.
ze had vandaag voor het eerst een echte drol, met nog wel een beetje flubber er achteraan, maar toch..... er zit absoluut verbetering in
maar even kijken hoe het morgen is en eventueel vrijdag een week verlenging van de kuur vragen.
dan zit mijn eigen da weer en ik hoop dat ze me dat kuurtje geeft zonder rita te willen onderzoeken, dat scheelt toch weer een hoop stress.
geen foto's gemaakt vandaag, het was nogal grijzig hier maar ik heb er nog eentje van gister van haar lieve koppie:
Wat een kanjer is het toch 
- en ik heb haar niet meer gehoord.
