rita (vh sadie) dag 4
Geplaatst: 01 jun 2013 15:07
ik had verwacht dat het drukker in het park zou zijn -zaterdag en stralend weer- en daarom maar geen fototoestel meegenomen.
bij nader inzien jammer, want het was helemaal nog niet druk, nou ja misschien straks nog en anders morgen.
we boeken vooruitgang op een aantal fronten:
ze wachtte niet tot ik wakker was en aanstalten maakte om op te staan, maar ze kwam me zelf wekken met de inmiddels traditionele kus op de neus.
ze is heel voorzichtig en totaal niet opdringerig en ik vind het fijn dat ze dat al zomaar durfde.
buren worden alleen nog aangeblaft als ze zelf in de tuin is en ze -voor haar- onverwacht uit huis of van de andere kant van de tuin komen.
ben vanmorgen met haar achter in de tuin gaan zitten en elke keer als er ook maar een aanzet tot blaffen was heeft ze een 'nee' gekregen en een super enthousiaste stembeloning als ze netjes op die 'nee' reageerde en dat was eigenlijk elke keer dat ze hem kreeg.
na een tijdje konden alle buren in hun eigen tuin heen en weer lopen en roepen en kletsen zoveel ze wilden zonder enige reactie van rita en reageerde ze zelfs niet meer op het geblaf van een of ander buurhondje 5 deuren verder.
blaffen vanuit huis als ze ook maar iets hoort (op straat of achter het huis), wat ze eerder deed, is er helemaal uit.
de ouderwetse aanpak heeft hier ook weer gewerkt: samen gaan kijken, bedanken en klaar!
langslopende mensen worden van huis uit ook niet meer aangeblaft, alleen als er iemand aan het hekje van de voortuin komt laat ze zich wel horen, maar ook dat is makkelijk te stoppen door een klaar.
mensen die aankloppen worden naar het hiernamaals gewenst en op dit moment doe ik daar nog niks aan en zet ik haar even in de keuken achter de dichte deur.
heb namelijk gemerkt dat ze toch wel reageert op mensen.
als we buiten lopen keurt ze ze geen blik waardig, honden en katten ook niet overigens, maar als ze naar haar toe reageren verstijft ze.
gelukkig kan ik haar heel makkelijk met een 'kom maar' meekrijgen, weg van die mensen, en dat doe ik ook, maar als dat niet verandert is het wel een punt van aanpak voor de toekomst en iets dat ik erg goed in de gaten moet houden.
ze eet!: 3 keer per dag kleine porties gaan er met smaak in.
ook dat was vrij gauw geregeld toen ik gister niet de bak liet staan maar weghaalde nadat ze er bij weggelopen was en in de kamer ging liggen.
'da's pech bak weg' toen ze na 5 minuten besloot dat ze misschien toch nog wel een hapje wilde nemen
in het park loopt ze aan het eind van de lijn en leest gezellig de krant.
ze is nog wel heel gauw afgeleid en houdt voortdurend de omgeving in de gaten, heb nog nooit een hond gehad die zo vaak over haar schouder kijkt.
ben vandaag bij haar gaan zitten in het afgeschermde stukje park en heb heerlijk tegen haar aan zitten kletsen over lelijke mensen die voorbij liepen, grote bussen die stinken, mooie auto's en een fietser.
beetje hetzelfde als ik met pupje jan deed en ook bij volwassen honden lijkt het te werken.
ze neemt nog steeds de wereld met grote verbaasde ogen in zich op, maar is tegelijkertijd ook lekker ontspannen.
en last but not least: de naamswisseling was een prima idee.
toen ik haar vanmorgen in het park bij haar nieuwe naam riep, keek ze meteen om en maakte rechtstreeks oogcontact!
ik was helemaal blij en heb haar de hemel in geprezen.
bij nader inzien jammer, want het was helemaal nog niet druk, nou ja misschien straks nog en anders morgen.
we boeken vooruitgang op een aantal fronten:
ze wachtte niet tot ik wakker was en aanstalten maakte om op te staan, maar ze kwam me zelf wekken met de inmiddels traditionele kus op de neus.
ze is heel voorzichtig en totaal niet opdringerig en ik vind het fijn dat ze dat al zomaar durfde.
buren worden alleen nog aangeblaft als ze zelf in de tuin is en ze -voor haar- onverwacht uit huis of van de andere kant van de tuin komen.
ben vanmorgen met haar achter in de tuin gaan zitten en elke keer als er ook maar een aanzet tot blaffen was heeft ze een 'nee' gekregen en een super enthousiaste stembeloning als ze netjes op die 'nee' reageerde en dat was eigenlijk elke keer dat ze hem kreeg.
na een tijdje konden alle buren in hun eigen tuin heen en weer lopen en roepen en kletsen zoveel ze wilden zonder enige reactie van rita en reageerde ze zelfs niet meer op het geblaf van een of ander buurhondje 5 deuren verder.
blaffen vanuit huis als ze ook maar iets hoort (op straat of achter het huis), wat ze eerder deed, is er helemaal uit.
de ouderwetse aanpak heeft hier ook weer gewerkt: samen gaan kijken, bedanken en klaar!
langslopende mensen worden van huis uit ook niet meer aangeblaft, alleen als er iemand aan het hekje van de voortuin komt laat ze zich wel horen, maar ook dat is makkelijk te stoppen door een klaar.
mensen die aankloppen worden naar het hiernamaals gewenst en op dit moment doe ik daar nog niks aan en zet ik haar even in de keuken achter de dichte deur.
heb namelijk gemerkt dat ze toch wel reageert op mensen.
als we buiten lopen keurt ze ze geen blik waardig, honden en katten ook niet overigens, maar als ze naar haar toe reageren verstijft ze.
gelukkig kan ik haar heel makkelijk met een 'kom maar' meekrijgen, weg van die mensen, en dat doe ik ook, maar als dat niet verandert is het wel een punt van aanpak voor de toekomst en iets dat ik erg goed in de gaten moet houden.
ze eet!: 3 keer per dag kleine porties gaan er met smaak in.
ook dat was vrij gauw geregeld toen ik gister niet de bak liet staan maar weghaalde nadat ze er bij weggelopen was en in de kamer ging liggen.
'da's pech bak weg' toen ze na 5 minuten besloot dat ze misschien toch nog wel een hapje wilde nemen
in het park loopt ze aan het eind van de lijn en leest gezellig de krant.
ze is nog wel heel gauw afgeleid en houdt voortdurend de omgeving in de gaten, heb nog nooit een hond gehad die zo vaak over haar schouder kijkt.
ben vandaag bij haar gaan zitten in het afgeschermde stukje park en heb heerlijk tegen haar aan zitten kletsen over lelijke mensen die voorbij liepen, grote bussen die stinken, mooie auto's en een fietser.
beetje hetzelfde als ik met pupje jan deed en ook bij volwassen honden lijkt het te werken.
ze neemt nog steeds de wereld met grote verbaasde ogen in zich op, maar is tegelijkertijd ook lekker ontspannen.
en last but not least: de naamswisseling was een prima idee.
toen ik haar vanmorgen in het park bij haar nieuwe naam riep, keek ze meteen om en maakte rechtstreeks oogcontact!
ik was helemaal blij en heb haar de hemel in geprezen.
