Vertrek vanaf huis om ongeveer half tien het is een graad of 18, we gaan even naar het park om te wandelen. Dat is 10 minuten lopen en dan gaan met die banaan. Snuffelen, racen, kennis maken met andere honden, nog meer racen, 10000 x heen en weer naar de baas lopen, weer racen en tot slot een onvrijwillige zwempartij omdat je wat water wil drinken en de wallekant wat steil is en jij topzwaar
er wordt gelopen over bospaadjes, grasvelden, schelpen en asfalt. Heuvels (oke wel 1 
) en vlak. Op het laatste stuk komen we nog een groot veld tegen en daar besluit je nog even te racen met een BC die achter een bal aanzit. Met het racen haal je de snelle jongens nooit in maar de afstand tot je voorganger blijft hetzelfde.
Al die tijd blijft je tong prachtig roze en weiger je aan de voet te lopen.
Inmiddels is het 10 over elf en we zijn net thuis. Samen met Sliert slobber je water en gaan jullie slapen. Niet buiten adem en gewoon weer gewoon.
Bovenstaande gaat dus over Bommel die het predikaat 'benauwd' heeft. Ik vraag me dus af of dat wel zo is. Ik moet er wel bij zeggen dat je hem wel hoort hijgen (maar dat doen die langsnuiten ook op een gegeven moment) en soms raspen maar hij heeft altijd zo weer in een normale ademhaling.
Wat ik mij voorstel bij een benauwde hond/platsnuit is dat ze niet/nauwelijks kunnen rennen, aan je voet blijven lopen omdat ze eigenlijk niet verder kunnen.
Steek ik nu mijn kop in het zand en wil ik het niet zien of valt het idd wel mee met de benauwdheid van Bommel?
