Het HondenForum

Beste hondenvrienden,

Ik heb mijn hondje kruising dwergkeesje x Papilon (vlinderhondje) vanaf haar 4 de jaar bij andere mensen op mogen halen. Inmiddels is ze 15 jaar geworden dus al echt een oudje maar een hele pittige harde tante. Ik heb in totaal 5 hondjes maar zij is toch echt de hardste van allemaal. Ze heeft ook al veel meegemaakt op medisch gebied:

Eerste kreeg ze toen ze rond de 5 jaar was melkklier tumoren.
Deze hebben we toen laten verwijderen aan een kant.

Toen op haar 13 de kreeg ze een fikse baarmoeder onsteking die stond echt op knappen.
Ze zag er toen ook heel slecht uit..... maar gelukkig waren we net op tijd met het verwijderen ervan.

Maar ze bleeft slecht en werdt alleen maar slechter en kreeg elke keer hoge koorts.....
Uiteindelijk naar een andere DA gestapt want hier konden ze niks meer met haar

De andere DA wist al snel wat er aan de hand was doormiddel van een echo.
Ze had haar buik vol met pus en rotzooi en haar baarmoeder stomp (die ze meestal laten zitten na een sterilisatie) was helemaal ontstoken. diep triest.
En ze bleek uitzaaiingen te hebben in haar lever 3 tumoren.
Maar verder was ze wel aardig sterk nog (los van die baarmoeder mond ontsteking)

Maar haar hart was ook niet goed meer maar ondanks haar leeftijd hebben we haar toch nog laten opereren.
En ze kwam goed uit de operatie en ze knapte al heel snel op! Ik was zo happy geen koorts meer haar vacht werdt beter alleen helaas hebben ze tijdens de operatie ook ontdekt dat ze een maagtumor had van de grote van een walnoot.......En hier schrok ik behoorlijk van.

Maar de DA zei de prognose was slecht maar we zouden kijken hoelang het goed bleef gaan.
Na de operatie kwam ik thuis en verzorgde haar uiteraard goed. tot mijn man me riep in de keuken CINDA BLOED DOOD opschieten riep hij nou uiteraard sprong ik uit de stoel en schrok me rot overal lag bloed echt een plas en het druppelde heel snel uit haar wond.....
Haar tandvlees werdt helemaal wit ik dacht neee toch! Ik vermoedde dat haar hechtingen los waren gegaan. Dus ik haar opgepakt in een deken met een snelvaart richting de DA. En daar bleek dat de hechtingen er netjes inzaten nog ook de onderhechtingen.....maar doordat ze dus kanker heeft was haar bloed zo dun en kon het bijna niet meer stollen en liep het bloed er naast de hechtingen zo naar buiten toe
De DA die red het niet.......ze kreeg spuiten en ik met een doek tegen haar wond aandrukken en nam haar weer mee naar huis op advies van de DA en deed allemaal kruiken om haar heen en ze mocht niet meer lopen.......en dit redde haar leven. De hele nacht ben ik bij haar gebleven. Haar tandvlees trok weer langzaam bij en Cinda kwam weer helemaal tot leven poeh was kantje boord en verder gaf ze geen kik en rende de dag erna lekker weer rond. Ook haar wond genas goed en daarna kon ze ook weer lekker wandelen enz enz en ook at ze goed enz enz.

Inmiddels kreeg ze wel veel medicatie:
1 x Enacard Hart medicatie
1 x Prednison
2 x Onsior (flinke doses pijnstilling)
Zitac Maag beschermer.

Maar nu sinds een tijdje lijkt ze achteruit te gaan.
Niet in haar doen en laten. Want ze geniet nog steeds van de wandelingen.
En inmiddels heeft ze ook de ziekte van Cushing erbij gekregen door prednison gebruik.

Maar het achteruit gaan is vooral te merken aan het trillen van haar en zo ver ik zie is dit pijn....
Ook eet ze geregeld gras en ook zand (zand happen)
Maar ze is nog steeds opgewerkt en vrolijk maar duidelijk trillen van pijn over haar hele lichaam.....
En kwa pijnstilling kunnen we niks meer doen zei mijn DA.
Als ze nou duidelijk weg kroop en weinig nog leuk vond was de beslissing makkelijk maar nu.......

Ik wil heeeel graag jullie mening horen en geen verwijten want ik heb alles voor haar gedaan en met liefde.
Het heeft me totaal meer dan 2000 euro gekost maar ook niks maakte me niks uit.
Maar ik wil een juiste beslissing voor haar aub jullie mening en of ik haar moet laten gaan? (ondanks ze nog plezier heeft... ( of haar laten leven tot haar plezier voorbij is en dan met pijn......) misschien klinkt dat laatste ook wel heel dom.....aub HELP ME! ik voel me zooo in een dubio zitten.....

Groetjes Mij (sorry voor dit lange verhaal) maar moest het even kwijt.

Ik vind het heel knap dat je alles voor haar gedaan hebt, en alle kansen hebt gegeven. Als het mijn hondje was zou ik haar nu rust geven.....dat is denk ik het beste wat je nu voor haar kunt doen...

Probeer eens haldol als pijnstilling, is even sterker dan Onsior.
En dan kijken of het beter gaat, zoniet ben ik toch bang dat het einde in zicht is ...

Ik kan alleen voor mijzelf spreken. Als dit 1 van mijn honden was overkomen had ik hem/ haar al eerder laten gaan.
Knap dat je je hondje er iedere keer weer door gesleept hebt maar genoeg is genoeg denk ik.

Ik zou haar in laten slapen. Als het hondje constant pijn heeft zonder dat daar nog wat aan gedaan kan worden vind ik het tijd om haar te laten gaan. Dan heeft ze in mijn ogen geen prettig leven meer
Veel sterkte met het nemen van je beslissing

Ik denk dat ze heel dapper is geweest en als het mijn hondje was, zou ik haar rust geven... Heel veel sterkte met haar

fes/lou schreef:Ik vind het heel knap dat je alles voor haar gedaan hebt, en alle kansen hebt gegeven. Als het mijn hondje was zou ik haar nu rust geven.....dat is denk ik het beste wat je nu voor haar kunt doen...

Mee eens.
Sterkte met het nemen van een beslissing

Ik denk dat ik haar bij de ontdekking van de maagtumor al niet meer wakker had laten worden...

Ik sluit me bij de meerderheid aan.
Onze vorige hond had ook Cushing. veel dokter bezoek, bloed prikken, medicijnen etc.
Weet niet of je dat je eigenlijk al erg zieke hondje ook nog aan wilt doen. (Sorry)
iig heel veel sterkte met je besluit

Bedankt voor jullie reacties.

Jeannettebo: Ik hoorde dit pas toen ze al gehecht was en bijgekomen uit de narcose.....
Want ik denk dat ik ook inderdaad haar toen niet meer bij had laten komen.
Maar ze heeft toch zeker nog een half jaar geleeft zonder al te veel pijn.....maarja hoe dan ook het is en blijft moeilijk maar jullie reacties zal ik zeker meenemen in mijn beslissing erg veel dank daarvoor.....

Groetjes Mij

Voor mij zou de koek op zijn. Ik zou haar als het kon nog een paar dagen tot in de grond verwennen en er dan een eind aan maken ; na 15 jaar is het mooi geweest.

Soms is houden van laten gaan, heel veel sterkte met je beslissing!!!

Ik denk dat ik haar al veel eerder had laten inslapen.

Nanna schreef:Ik had geloof ik al een tijdje geleden besloten dat de koek op was.

Dit dus, met alle respect voor je keuzes en alles wat je hebt gedaan.

Ik ben het eens met al het bovenstaande, ze heeft al zoveel meegemaakt, de koek is nu echt op.
Veel sterkte gewenst

Als je een eerlijk antwoord wilt, ik had haar bij de mededeling dat ze ook een maagtumor had al laten gaan. Je hond gun je toch een pijnloze dood? Gelukkig hoeven honden niet als mensen totaal het gaatje te gaan. Dikke knuffel, wat lekkers en dan lekker slapen.
Sterkte!

Dank jullie.....jullie hebben gelijk maar het is fijn jullie mening te horen ook al is het een steuntje in mijn rug voor de keuze om haar te laten gaan......
Ik heb lekker even een wandeling met haar gemaakt en uiteraard schieten me de tranen al in de ogen als ik haar zo zie rennen......het zal altijd moeilijk blijven.
Maar ik heb de DA al gebeld en ze belt me zo terug.......poeh pffff

Wat betreft die maagtumor dat hoorde ik ook pas hoor nadat ze al weer bijgekomen was na de narcose.....anders had ik haar toen ook al laten gaan.....maarja pffff wat is het soms toch moeilijk he....

Erg bedankt allemaal.

Groetjes mij

Het is ook heel moeilijk maar ze heeft je veel liefde gegeven en nu moet je haar liefde beantwoorden door het meest barmhartige voor háár te doen en dat staat soms tegenovergesteld van wat je zelf zou willen.
In dit geval zou ik ook zeggen, het is genoeg zo, als een hondenleven niet prettig meer is en geen vooruitzichten meer heeft dan mag je niet egoïstisch zijn en je hond uit liefde laten gaan.
Sterkte er mee.

heel erg veel sterkte.

en twijfel niet aan jezelf, want ik weet zeker dat je in je hart de beslissing al wist toen je dit topic opende.

Heel veel sterkte, ook ik zou haar laten gaan.

Heel veel sterkte, moeilijk blijft het altijd, maar ik denk ook dat het haar tijd is om te gaan.

Sterkte met je besluit

Ik denk wel dat het haar tijd is ....

sterkte met je beslissing. ik denk dat je diep in je hart wel weet welke de juiste is.

Voor mij was de grens, pijn, toen mijn hond pijn kreeg en hier uiteindelijk niets meer tegen kon worden gedaan, heb ik hem laten gaan.

Ik wens je veel sterkte bij dit moeilijke besluit.

Nanna schreef:Ik had geloof ik al een tijdje geleden besloten dat de koek op was.

Met alle respect, maar hier sluit ik me bij aan. Alles bij elkaar.. het is nogal wat.
Sterkte ermee.

Heel veel respect voor alles wat je voor haar over hebt!
Ik denk inderdaad dat het klaar is.

Ik zou een afspraak maken voor over een paar dagen bijvoorbeeld en dan komende dagen haar lekker verwennen.Nog mooie momenten delen,mooie foto`s maken.En dan een volwaardig afscheid nemen.
Nu heb je deze kans nog om dat te doen.Dat was bijna niet het geval.Geniet van die momenten,het zal je helpen met verwerken.

Heel erg veel sterkte,dit soort dingen zijn altijd verschrikkelijk.

jij kent je hondje het best maar als ik dit zo lees zou ik ook zeggen tis goed zo...
soms vind ik het zelfs een beetje egoistisch om nog te rekken.
15 jaar is een mooie leeftijd en waarom het risico lopen dat het wel een vervelend einde wordt.
Ik vind persoonlijk dat je niet moet wachten tot het echt niet meer kan dan ben je naar mijn idee al te veel aan jezelf aan het denken. Natuurlijk is het moeilijk de beslissing te nemen en afscheid te moeten nemen maar je moet naar de hond kijken en jezelf even opzij zetten denk ik.

sterkte met de beslisssing!

Nu 9 maanden later lees ik dit topic nog eens door met nog tranen in de ogen.
Ik was zo blij met jullie steun en dit heeft me zeker geholpen in mijn beslissing nemen.
Diezelfde avond heb ik Cinda nog laten gaan....en heb tijdens het inslapen vreselijk gehuild om mijn vriendinnetje los te moeten laten.. Eerst kreeg ze een slaapspuitje en de tweede moest haar hartje doen stoppen maar dit gebeurde niet....kun je nagaan dat is echt Cinda volhouden....en bij de derde ging ze heen. Ik mis haar nog elke dag maar ik voelde wel vrede over me heen. Rust zacht mijn lieve Cinda.

Groetjes.

Het is mooi om te lezen dat je er inmiddels vrede mee hebt.
Niks zo moeilijk als te moeten beslissen wanneer het 'tijd' is.
Heel veel sterkte met het gemis van je lieverd.

Fijn om nog zo'n update te lezen
Je hondje was 15, een schitterende leeftijd en een wijs besluit.