Rex, mijn kleine grote vriend
Geplaatst: 01 mei 2013 10:30
Vandaag 12 jaar geleden werd jij geboren. Ik had samen met een vriendin een aantal verzorgpony’s en op die boerderij werden 8 pups geboren. Mijn zus en ik hadden al vaak om een hond gezeurd en we gingen het nog een keer proberen. En ja hoor, deze keer lukte het! Na een aantal weken mochten we je ophalen. Er waren zwart met witte pups en zwart met bruine. Wij wilden graag een zwart bruine reu en uiteindelijk kozen we de meest mollige pup en dat werd jij dus, Rex. Je moeder was eigenlijk een heel lelijke hond met een enorme onderbeet en we hadden er helemaal niet naar gekeken of jij dat ook zou hebben. Toen je bij ons thuis was keek ik er naar en bleek je dus net zo’n onderbeet te hebben, waar we eigenlijk enorm om moesten lachen. Corina was 16 en ik 13 toen je bij ons kwam en eigenlijk hebben we je zo’n beetje met z’n tweeën opgevoed en alles voor je gedaan. Natuurlijk werd je wel eens uitgelaten door onze moeder of vader, maar de verantwoordelijkheid lag bij ons. Je was echt niet altijd een brave pup, maar al doende leerden wij en ik durf best te zeggen dat wij het goed hebben gedaan met z’n tweeën voor die leeftijd. Oke, de castratie op jonge leeftijd was misschien onnodig, maar goed wij geloofden in die tijd alles nog wat de dierenarts zei. Je groeide de eerste jaren voor een groot deel op met Max, een kruising Rottweiler met Jack Russell. Vele keren gingen we naar het Erkermederstrand om te wandelen en te zwemmen. Water en ballen, voor jou het leukste wat er was! Misschien dat we je daar iets té gek hebben gemaakt met ballen, maar dat was toch ook wel leuk. Waar Rex was, was een bal en andersom.
Na een jaar of drie begon het te kriebelen en begon het zeuren opnieuw. Deze keer ging het makkelijker en mocht er een tweede hond komen. Heel fout via marktplaats vonden we Dana, een kruising Jack Russell. Echt dikke vrienden zijn jullie nooit geworden, maar jullie konden prima met elkaar. Na 1,5 jaar ging Corina het huis uit en we besloten dat Dana met haar mee zou gaan en jij bleef bij ons wonen. Vanaf dat moment werd je echt mijn hond en hebben we ontzettend veel samen gedaan. Onder andere op vakantie naar Limburg, Luxemburg, België en ook met de boot naar Texel. Ondertussen kwam ik in aanraking met het voeren van rauw vlees en ben dat met volle overtuiging gaan voeren, wat jij over het algemeen helemaal niet erg vond. Via deze weg leerde ik Tim ook kennen en tijdens ons eerste afspraakje mocht jij mee naar hem toe. Gelukkig vond Tim niet alleen mij, maar jou ook leuk! Toen je een jaar of 7 was zijn we nog begonnen met behendigheid en hebben zelfs nog een aantal wedstrijden gelopen. Helaas hebben we dit niet heel lang kunnen doen. Bij een controle bij de dierenarts voor een vaccinatie werd er een hartruis geconstateerd. Aangezien ik per se wilde weten waar dat vandaan kwam hebben we een echo laten maken en het bleek dat je lekkende linker hartkleppen had. Vanaf dat moment kreeg je medicijnen en hebben we besloten niet verder te gaan met behendigheid. Na een half jaar hebben we nog eens een echo laten maken en zij gaf aan dat je hart er echt slecht aan toe was voor je leeftijd en dat we blij mochten zijn als je het nog een jaar of drie zou volhouden. Ik het begin durfde ik niets meer en was ik bang dat je elk moment dood neer kon vallen. Toen ik voor mijn studie samen met Tim in Wageningen ben gaan wonen heb ik dat gelukkig langzaam los kunnen laten. Boelit, een Staffordshire Bull Terrier, werd je nieuwe vriendinnetje en we gingen weer meer ondernemen. Van vele lange wandelingen hier in de omgeving hebben we genoten en we hebben ook nog een tijdje Rally-O gedaan. Het was fijn om samen weer te kunnen genieten! Ik wilde liever een paar jaar korter op die manier genieten, dan nooit meer wat leuks kunnen doen.
Iets minder dan een jaar geleden sloeg het noodlot toe. Ik zat lekker op de bank je te aaien en voelde dat de lymfeklieren in je hals opgezet waren. Ik voelde gelijk dat het niet goed was en de volgende dag zaten we bij de dierenarts waar een punctie werd genomen. De volgende dag hadden we de uitslag al en het was inderdaad niet goed, maligne lymfoom. Ondertussen voelde ik het ook al in je liezen zitten en ook op je rug zaten rare plekken. We zijn die week daarna nog naar de Wagenrenk geweest om te kijken wat we nog voor je konden doen. Ik heb serieus nagedacht over chemo, maar was doodsbang dat je er ziek van zou worden. Op dat moment was je nog niet ziek en ik zou het me nooit vergeven als jij de laatste maanden van je leven ziek zou zijn. Uiteindelijk ben je dus op de prednison gezet en heb je nog twee mooie maanden gehad, waarin Jessica jou gelukkig nog als de vrolijke Rex heeft kunnen vastleggen. Van het een op het andere moment was het ook over. De dierenarts had al aangegeven dat dit zou kunnen gebeuren. Op woensdag had ik het idee dat het minder ging en belde Corina of ze alsjeblieft die avond wilde komen. Je staart die je altijd in een krul droeg hing af en toe naar beneden het voelde niet goed. Toen Corina kwam was je super blij en was je nog aan het spelen. We wisten niet zo goed wat we moesten doen, maar Corina, Tim en ik besloten dat we de volgende dag de dierenarts zouden bellen, om te voorkomen dat je zou gaan aftakelen. De volgende ochtend belde ik de dierenarts om je die middag thuis in te laten slapen. Vanaf dat moment ging het ineens toch heel hard en zaten we op 23 augustus in de ochtend met z’n drieën bij de dierenarts om jou te laten gaan.
Lieve Rex, vanaf mijn 13e tot mijn 24e ben je in mijn leven geweest. We hebben veel meegemaakt en jij hebt me ontzettend veel geleerd. Eigenlijk hadden we afgesproken dat je minstens 15 zou worden, en iedereen zei ook altijd dat boerderijhondjes sterke honden zijn en dat moest dus makkelijk kunnen. Vandaag zou je 12 geworden zijn, maar helaas heb je dit niet mogen halen. Dank je wel voor alles kleine grote vriend, ik zal je echt nooit vergeten.
Na een jaar of drie begon het te kriebelen en begon het zeuren opnieuw. Deze keer ging het makkelijker en mocht er een tweede hond komen. Heel fout via marktplaats vonden we Dana, een kruising Jack Russell. Echt dikke vrienden zijn jullie nooit geworden, maar jullie konden prima met elkaar. Na 1,5 jaar ging Corina het huis uit en we besloten dat Dana met haar mee zou gaan en jij bleef bij ons wonen. Vanaf dat moment werd je echt mijn hond en hebben we ontzettend veel samen gedaan. Onder andere op vakantie naar Limburg, Luxemburg, België en ook met de boot naar Texel. Ondertussen kwam ik in aanraking met het voeren van rauw vlees en ben dat met volle overtuiging gaan voeren, wat jij over het algemeen helemaal niet erg vond. Via deze weg leerde ik Tim ook kennen en tijdens ons eerste afspraakje mocht jij mee naar hem toe. Gelukkig vond Tim niet alleen mij, maar jou ook leuk! Toen je een jaar of 7 was zijn we nog begonnen met behendigheid en hebben zelfs nog een aantal wedstrijden gelopen. Helaas hebben we dit niet heel lang kunnen doen. Bij een controle bij de dierenarts voor een vaccinatie werd er een hartruis geconstateerd. Aangezien ik per se wilde weten waar dat vandaan kwam hebben we een echo laten maken en het bleek dat je lekkende linker hartkleppen had. Vanaf dat moment kreeg je medicijnen en hebben we besloten niet verder te gaan met behendigheid. Na een half jaar hebben we nog eens een echo laten maken en zij gaf aan dat je hart er echt slecht aan toe was voor je leeftijd en dat we blij mochten zijn als je het nog een jaar of drie zou volhouden. Ik het begin durfde ik niets meer en was ik bang dat je elk moment dood neer kon vallen. Toen ik voor mijn studie samen met Tim in Wageningen ben gaan wonen heb ik dat gelukkig langzaam los kunnen laten. Boelit, een Staffordshire Bull Terrier, werd je nieuwe vriendinnetje en we gingen weer meer ondernemen. Van vele lange wandelingen hier in de omgeving hebben we genoten en we hebben ook nog een tijdje Rally-O gedaan. Het was fijn om samen weer te kunnen genieten! Ik wilde liever een paar jaar korter op die manier genieten, dan nooit meer wat leuks kunnen doen.
Iets minder dan een jaar geleden sloeg het noodlot toe. Ik zat lekker op de bank je te aaien en voelde dat de lymfeklieren in je hals opgezet waren. Ik voelde gelijk dat het niet goed was en de volgende dag zaten we bij de dierenarts waar een punctie werd genomen. De volgende dag hadden we de uitslag al en het was inderdaad niet goed, maligne lymfoom. Ondertussen voelde ik het ook al in je liezen zitten en ook op je rug zaten rare plekken. We zijn die week daarna nog naar de Wagenrenk geweest om te kijken wat we nog voor je konden doen. Ik heb serieus nagedacht over chemo, maar was doodsbang dat je er ziek van zou worden. Op dat moment was je nog niet ziek en ik zou het me nooit vergeven als jij de laatste maanden van je leven ziek zou zijn. Uiteindelijk ben je dus op de prednison gezet en heb je nog twee mooie maanden gehad, waarin Jessica jou gelukkig nog als de vrolijke Rex heeft kunnen vastleggen. Van het een op het andere moment was het ook over. De dierenarts had al aangegeven dat dit zou kunnen gebeuren. Op woensdag had ik het idee dat het minder ging en belde Corina of ze alsjeblieft die avond wilde komen. Je staart die je altijd in een krul droeg hing af en toe naar beneden het voelde niet goed. Toen Corina kwam was je super blij en was je nog aan het spelen. We wisten niet zo goed wat we moesten doen, maar Corina, Tim en ik besloten dat we de volgende dag de dierenarts zouden bellen, om te voorkomen dat je zou gaan aftakelen. De volgende ochtend belde ik de dierenarts om je die middag thuis in te laten slapen. Vanaf dat moment ging het ineens toch heel hard en zaten we op 23 augustus in de ochtend met z’n drieën bij de dierenarts om jou te laten gaan.
Lieve Rex, vanaf mijn 13e tot mijn 24e ben je in mijn leven geweest. We hebben veel meegemaakt en jij hebt me ontzettend veel geleerd. Eigenlijk hadden we afgesproken dat je minstens 15 zou worden, en iedereen zei ook altijd dat boerderijhondjes sterke honden zijn en dat moest dus makkelijk kunnen. Vandaag zou je 12 geworden zijn, maar helaas heb je dit niet mogen halen. Dank je wel voor alles kleine grote vriend, ik zal je echt nooit vergeten.
Lekker kereltje was het. 
Maar dank je wel 