Het HondenForum

Dazzle wordt oud. Afgelopen jaren gedacht dat ik een onverslijtbare hond aan hem had maar het laatste half jaar is het toch anders aan het worden. Hij is pas 11 maar de jonge hond is er nu echt uit. Het begon met bultjes, hier en daar onder z'n huid. Ouderdomsbultjes, vetbultjes.
Nu zag ik laatst een foto van een hond die met achterpoten net zo in de kikkerstand lag zo als Dazzle dat altijd deed. Deed, ineens valt me op dat hij al lange tijd niet meer zo ligt.
Ook verliest hij regelmatig zijn evenwicht als hij, macho als hij is en blijft, tegen een boom plast.
Ik heb heel wat te stellen gehad met Dazzle, die vanaf z'n 2de jaar bij me is. Het is en blijft een moeilijke hond. Maar of ik hem al kan missen?
Ik hoop voorlopig nog niet.

heftig he om dat te zien.. wij hebben het ook bij sam. het heeft veel charme maar is ook moeilijk

Het is vertederend en lief om te zien hoe je hond oud wordt, maar tegelijk werp je een blik in de toekomst en weet je dat hij er geen 10 jaar meer zal zijn Boyke heeft ook van die ouderdomsdingetjes en ik vind hem er des te liever op, maar de gedachte dat hij er over een paar jaar misschien niet meer is... Nu maar genieten van onze ouwetjes dan!!

Ik vind het altijd zo confronterend.. het gaat altijd veel te snel en ineens heb je een oude hond, hopelijk wordt hij dan ook wel heel oud hoor!

Ja, dat is en blijft moeilijk, het ouder wordingsproces bij je hond. Bij Rex, onze Mechelaar, begon dat rond haar tiende jaar, zij is uiteindelijk met steeds meer ouderdomskwaaltjes nog ruim 14 geworden.
Bij Sjefke had het proces nog amper ingezet toen we haar toch moesten afgeven, bijna 13 jaar oud en door die rottige sluipmoordenaar die kanker heet. Haar aftakeling hebben we dus nooit echt meegemaakt.

Sterkte ermee, ik hoop dat Dazzle ondanks zijn ouderdomskwaaltjes gewoon nog een flinke tijd mee kan.

Het is heel confronterend, je wordt vaak opeens met je neus op de feiten gedrukt dat je hondje toch wel oud begint te worden.
Sinds ik weet dat Mitch redelijke Artrose heeft, geniet ik iedere dag nog meer van hem. Het klinkt misschien cliché maar het geeft mij een beter gevoel. Hij is pas 6,5 en zit nu al aan de medicijnen. Het is geen super gezonde hond en dat wist ik jaren geleden ook al.. met zijn huidproblemen en allergieën.. Het enige wat ik mezelf voor blijf houden is dat hij liever een actief en fijn leven heeft in minder jaren dan een pijnlijk en saai leven in meerdere jaren. Dit klinkt stoer maar als ik het typ krijg ik ook een brok in m'n keel hoor

Mowgli is acht en ik zie haar ouder worden, artrose, maag/darm problemen, het gaat erg op en neer met haar, gelukkig gaat het op het ogenblik weer goed. Ze is een kruising d.h./b.s. een grote hond met de bouw van de b.s.

Mijn dochter (van wie Mowgli is) neemt haar los mee, laat haar met takken sleepen, kortom doet alles wat Mowgli prachtig vind, maar wat een overbelasting is voor haar artrose. Mijn dochter vind, liever een korter maar leuk en actief leven, en als ze pijn heeft dan maar wat meer pijnstilling geven.
Ik ga anders met Mowgli om, neem haar aangelijnd mee voor een wandeling, doe denk/verstopspelletjes met haar, ik houd rekening met haar lichamelijke problemen. Ze heeft nu afwisseling, twee keer per week actief lichamelijk bezig zijn samen met mijn dochter, en de rest van de week meer rust met mij. Dit is zeker ook een beetje uit eigenbelang, ik kan haar nog lang niet kwijt.

Moeilijk he als je gaat merken dat ze niet het eeuwige leven hebben. En dat je steeds meer dingetjes gaat zien die ze anders doen of niet meer kunnen
Hoop dat Dazzle nog een tijdje mee gaat!

Hier hebben we ook zo'n oude sok. Soms staat ze me aan te kijken als ze in de achterbak van de auto moeten springen en dan denk ik: "O ja, dat kan jij niet meer zo goed." en dan moet ik haar tillen. Ze is al 13 en ik hoop haar nog lang bij me te kunnen houden, maar je weet gewoon dat het geen jaren meer duurt...

Maar niet te veel over nadenken en vooral erg veel genieten van onze oudjes!

Ik moet er nog niet aan denken. Ik vind 7 al oud voor Tsukert

Ik heb altijd gedacht dat Dazzle met gemak 16 jaar zou halen.

Ik probeer er juist zo min mogelijk bij stil te staan en te genieten van alle momenten die we hebben.
Chanouk die nog rent en springt ook al moet ik haar aan het einde van de wandeling in de auto tillen omdat ze op is, ook al staat ze vaak te trillen op haar pootjes, ook al slaapt ze vele uren meer.
Ik realiseer me al te hard als ik alle dingetjes bij elkaar op tel dat ze 13 is, ook al denkt een ieder die haar ziet dat ze de jongste van het stel is gezien haar gedrag.
Maar dat zijn moment opnamens, de momenten waar ik intens van geniet voor zo lang of kort ik haar nog bij me mag hebben

Ik vind het lastig, dat genieten. Ik maak me heel snel zorgen dus heb de neiging dan alleen het "mindere" te zien. Toch maar proberen inderdaad.

Het is moeilijk als je ziet dat ze ouder worden en gebreken krijgen.
Ik probeer, sinds mijn oudje 1,5 jaar terug een vervelende ziekte kreeg en het toch boven verwachting goed gaat met medicijnen, de moed erin te houden en verder in de toekomst te kijken dan ik toen had kunnen dromen.
Soms maakte ik mij zoveel/teveel zorgen en valt het gelukkig toch weer mee dus pluk ik nu de dag en nog wat meer.

Mijn oudje was doof/blind en had tegen het einde tumoren in zijn bek en kop. Maar zolang hij geen pijn had en ik aan hem kon zien dat hij nog van het leven genoot, genoot ik van hem. Ik heb bij hem niet stil gestaan bij het naderend einde, maar geprobeerd zijn leven leefbaar voor hem te houden, ondanks al zijn beperkingen. Hij is veertien jaar geworden, toen hij pijn kreeg heb ik hem laten gaan, het was goed zo.
Deze foto is van een paar dagen voor zijn dood, zelfs voorzichtige trekspelletjes deed hij nog tot het einde, ondanks vele tanden die hij miste.

Het is alsof je het over mijn Sita hebt, ook bijna 11 en ineens een oude hond. ook ik kan haar nog lang niet missen maar het wordt erg duidelijk dat ook zij het eeuwige leven niet heeft. Ik hoop dat we allebei nog een hele tijd van onze oudjes in wording kunnen genieten.