Hop ik naar de kliniek ik dacht dat er wat dwars zat. Daar aangekomen ging het beter met hem. Ze dachten keelontsteking, maagzuurtabletten mee gekregen voor de misselijkheid. Hij had al ruim een uur niks gegeten. Gisteren alles goed gegaan.
Vanavond rond een uur of 11 nog eten gegeven. Weer helemaal mis. Ik dus de dienstdoende DA gebeld zelfde sypthomen maar ook een harde buik. Ik vreesde een maagkanteling.
Inmiddels zijn we thuis met Carlos. Geen maagkanteling maar wel zijn buik opgezet met gassen, weer twee injecties gehad die nog niet echt werken. Zijn buik wel minder hard en weer maagtabletten mee gehad.
Hij moet nog constant boeren, en proberen te braken.
Ik moet hem vanaf morgen ochtend hele kleine beetjes tegelijk eten gaan geven en de tabletten een half uur voor het eten geven.
Dat er iets mis is is duidelijk, ik ga hem niet meer laten onderzoeken, hij is 10 en de DA heeft al aangegeven dat ze hem niet meer wil opereren omdat ze denkt dat ie niet sterk genoeg is. Nu wil ik hem dat ook niet meer aan doen op deze leeftijd.
We wachten morgen even af hoe het met hem gaat en de rest van de week.
Krijgt ie dit nog een keer van de week dan laten we hoe moeilijk ook hem gaan.
Hij is mijn alles en verdiend deze ellende absoluut niet!
Vanavond kon ik hem niet laten gaan en de dienstdoende DA vond het ook nog te vroeg.
Hard duimen voor mijn vriendje maar duurt niet lang meer voor we hem moeten laten inslapen.
Hoe kan ik hem nou missen
