Onze lieve Border Collie van 11 is al vanaf november aan het tobben met haar gezondheid. Eerst werkte haar lever niet meer, toen viel ze verschrikkelijk veel af. Van 23 kg naar 14 kg in twee weken. Dat heeft een flinke impact gehad op haar, maar ook op ons.
Zonder medicijnen kan ze niet meer, maar het ging wel steeds beter. Ze at weer, zo goed, zo veel en alles wat je haar gaf (vanaf pups af aan is ze al een slechte eter).
Maar vorige week vrijdag, nog even nét voor het weekend had ze opeens wel een hele dikke buik. Ze was steeds meer aan het hijgen, eten deed ze niet meer en om de zoveel meter lopen moest ze toch echt even zitten. Wij naar de dierenarts.
Hij heeft een foto gemaakt van haar abdomen en hoefde het al geeneens meer uit te leggen, we zagen hem zo duidelijk zitten, een veel te grote milt.
Met de dag wordt hij groter, een tikkende tijdbom. Als hij klapt, wat kan gebeuren, want op een of andere manier gaat een groot gedeelte van haar bloed naar haar milt, is het klaar. Haar tandvlees is wit aan het worden en ook haar tong wordt steeds bleker.
Honden en mensen kunnen leven zonder milt, dat weten we, maar Saar heeft zoveel tegenslagen gehad dat we niet zeker weten of ze überhaupt wel uit de operatie komt. De dierenarts vond het afgelopen winter zo slecht gaan dat hij niet dacht dat ze de kerst nog zou halen. Maar het is haar gelukt, beter dan ooit te voren. Totdat dit op ons pad kwam.
Vanochtend ging het slechter dan ooit, haar medicijnen wil ze niet meer innemen en ze ligt als een kleedje op de vloer. Eten wil ze wel, ze knapt er ook heel even van op en dan is ze weer het oude hondje, maar zodra het eten haar darmen bereikt is het voorbij. Haar milt drukt op haar darmen en ze krijgt dan weer acuut buikpijn.
Nu is er dus de keuze. Operatie of niet. De kans is 50/50. Zonder operatie lijdt ze pijn. Dat zien we en dat ziet de dierenarts ook. Als ze geopereerd zou worden is de kans er dat ze niet meer wakker wordt. Maar er is wel nog een kans. Al is het maar een kleintje.
Ik weet zelf als dierenarts assistente hoe gevaarlijk de operatie kan zijn. Maar ik zou niet met de gedachte willen zitten "als". Als we haar nou hadden laten opereren? Had ze dan een kans gehad? Had ze het dan overleefd? Een moeilijke beslissing, maar ó zo belangrijk.
Het zou dan deze week moeten gebeuren, het langer uitstellen is haar langer pijn laten lijden, en dat nooit. We hebben onze beslissing bij de dierenarts neergelegd, en omdat hij al vanaf het begin met Saar is bezig geweest, willen we ook heel graag zijn eerlijke ongezouten mening.
Hij zal het vanmiddag bespreken met een andere dierenarts en ons met zijn antwoord terugbellen.
Maar wat als zijn antwoord nou nee is? "Nee, we raden het af, het is te veel risico". Wat dan? Ik zou zo graag willen dat er nog een andere keuze is, een andere kans.
Ik weet het even niet meer. Misschien zijn er hier mensen die in een zelfde situatie hebben gezeten? Ik zou graag hun mening willen weten. Wat hebben zij gedaan? Is wat wij hier doen voor haar wel het beste, of denken we alleen aan ons zelf?
Het is nu afwachten
en geduld hebben, maar oh daar ben ik zo slecht in.Dankjewel voor het lezen.
Sterkte!