Het HondenForum

N.a.v. het Shiba topic, wat ik net heb gelezen, vroeg ik me af... Waarom heb je gekozen voor het ras dat je hebt? Wat waren je criteria voor een hond, en dus de redenen om voor een bepaald ras te gaan? En zijn je verwachtingen/wensen ook uitgekomen?
Ik wilde als eerste graag een jachthond (vanwege de honden uit mijn jeugd, vermoed ik , en omdat ik de jachttraining en de dingen daarom heen leuk vond ), een hond die sociaal is naar mensen, dieren en andere honden. Lief in huis. Actief en niet al te rustig (boy, heb ik dat geweten haha). Vooral ook een hond waar ik mee op pad kon en kon werken en trainen. Verder had ik een sterke voorkeur voor een wat grotere en kortharige hond. Na al het voorwerk en inlezen, waren er een paar kandidaten: de Weimaraner (het ras wat ik altijd het mooist heb gevonden), de Viszla en de Duitse Staande Korthaar.
Uiteindelijk is het dus de DSK geworden; de Weim staat te boek als een wat scherper hond en omdat het onze eerste werd, daarvan afgezien. En de Viszla had me toch over het algemeen ietsje te weinig passie; wordt nu toch vaak vooral gefokt als huishond ipv jachthond.

We hebben Sep nu precies (vandaag ) een jaar, en terugkijkend is het meeste wel uitgekomen:
- Hij is (soms wat té) sociaal naar andere honden ongeacht geslacht, lief tegen de katten (kater Julius is z'n beste vriend) al plaagt ie ze wel, maar daar zit geen greintje 'kwaad' in. En alle mensen, bekend of onbekend, vindt ie leuk.
- Actief... tja, dat is dubbel uitgekomen haha, hij is echt superactief. Wil altijd graag spelen, wandelen, werken, rennen, vliegen, springen, racen haha. En elke activiteit, spelletje of wat dan ook wat ik voor hem verzin, vindt ie geweldig. Als hij alleen al de indruk krijgt dat er wat gaat gebeuren, staat hij al naast me te stuiteren: watgaanwedoenwatgaanwedoenwatgaanwedoennouuuhooouuuu.
- Lief: de andere kant van Sep, als hij genoeg gewerkt, gespeeld, gerend etc heeft, is de bankaardappel. Niets lekkerder dan lekker tegen je aan de hele avond op de bank hangen en beetje kroelen. De baas krijgt regelmatig een knuffelattack (bij mij mag ie dat niet), waarbij de poten op beide schouders worden gedrapeerd en vervolgens de stoppelbaard - en de rest - grondig en in volle overgave wordt afgelebberd. In huis wil hij altijd in je buurt zijn.

De keerzijdes hebben we natuurlijk ook gemerkt:
- zijn overenthousiasme en werklust uit zich vaak in frustratie en ongeduld, wat trainen in een groep nog steeds erg moeilijk maakt. Ook zijn gehoorzaamheid als er wat leukers te doen is - andere honden, rennen, snuffelen - vergt continue aandacht en training.
- het is een staande hond en een zelfstandig ras. Bij het loslopen vindt hij het dan ook absoluut niet nodig om bij je in de buurt te blijven. Zelf heb ik daar niet zo'n moeite mee; ik wist dat van de DSK en hou er rekening mee met waar ik hem zijn gang laat gaan en los laat. Mijn man heeft daar wel wat issues mee gehad: 'waarom blijft ie niet bij ons, gaat hij zo ver weg, grrr' waarop ik steevast antwoord: als je een hond op je hielen had gewild, hadden we een herder moeten nemen

Nu na exact een jaar Sep in ons leven, heb ik terugkijkend echt wel een paar keer met de handen in het haar gezeten (zie mijn oudere topics ). Maar ben ook trots op hoe ver we gekomen zijn. Het was/is veel werk om met hem alles een beetje in goede banen te leiden. Meer dan ik verwacht had, maar ik heb ook veel geleerd over mezelf en ik heb gemerkt dat ik erg gedreven ben om het voor elkaar te krijgen. Ook gemerkt dat ik dat 'werk' wat ik aan hem heb qua training en opvoeding, erg leuk vind. En ben nog steeds in juichstemming als iets wat moeilijk is (terugkomen terwijl hij een rotte vis heeft gevonden bijvoorbeeld) lukt. Het enige wat ik echt jammer vindt - voor hem en voor mij - is dat het zo lastig is om met hem in een groep te trainen... maar we blijven er aan werken.
En al met al denk ik nu zeker dat Sep de juiste keuze was

Zo, nou jullie

Ze zijn allemaal gewoon ergens onderweg op m'n pad gekomen.
Ik heb nooit bewust een hond op verwachtingen of raseigenschappen uitgekozen.
Ik moet er wat mee hebben en een nieuw dier moet passen bij de rest.

Tsuki kwam gewoon op ons pad.
Stellar moest een middelmaat jachthondje zijn met een meegaand karakter maar tegelijkertijd ook wel een eigen willetje, niet té simpel.
We kwamen al vrij snel uit bij de Spaniëls en hebben ook de Engelse overwogen. De Welsh is het geworden omdat die wat kleiner zijn en we ze toch wat mooier vonden.

Ik wilde een hond waarmee ik actief bezig kon zijn die absoluut wel zelfstandig kon werken en die ik mooi vond. Jaren geleden zat er een HH in het asiel en ik ben als een blok gevallen voor het baasgerichte, zelfstandige karakter wat deze honden hadden.
Tevens vond ik het belanglangrijk om een gezond ras te kiezen en dan ook nog een ras wat je niet veel zag dus zo doende paste de HH prima in mijn plaatje.

Ik vind het fantastisch om met haar bij de schapen te werken, de keuzes die ze zelf maakt geheel tegen mijn commando in kan ik waarderen, juist omdat ze eigenlijk dan altijd gelijk heeft. Dit zelfstandige karakter heeft wel zijn keerzijde, ook in het dagelijks leven denkt ze dingen beter te weten en volgt niet altijd mijn commando's op zoals het zou moeten. Ook jaagt ze op katten en klein wild waar ik scherp op moet zijn dus haar niet overal los kan laten. Nog een nadeel van de langhaar is dat ze vrij geluidsgevoelig zijn en gevoelig voor stemmingen op de omgeving.

Al met al, het is niet het meest makkelijke ras maar juist de gebruiksaanwijzing die erbij zit is er één die ik heerlijk vind en zodoende zal er hier altijd een HH langhaar zijn, straks in combinatie met een poedel en ooit nog een ruwhaar (puur omdat die wat meer humor hebben en om mee te helpen aan de fok)

geen idee
ik klikte wat aan en was verliefd.
ik ging kijken en ja hoor... was nog leuker dan op de foto
en toen ik hem had heb ik uitgezocht wat de raskenmerken waren.
toen moest ik wel even twee keer lezen

Niet te groot, zelfstandig, mensgericht, wel graag wat haar en bij voorkeur geen exotisch ras.
Dan ligt de stabij voor de hand.
Via de stabij leerde ik de wetter kennen en viel er voor als een blok. Geen moment spijt gehad.

Ik heb gekozen voor de collie omdat ik van zachtaardige, rustige en baasgerichte honden houd. Ik hou er van om met mijn honden te wandelen, recreatief te sporten zonder fanatiek te zijn en honden die lief en tolerant zijn naar mensen en andere dieren. En verder hou ik ervan om te tutten met honden in de vorm van borstelen en vachtverzorging.
De collie is dus het perfecte ras voor mij.

lieke schreef:Ik heb gekozen voor de collie omdat ik van zachtaardige, rustige en baasgerichte honden houd. Ik hou er van om met mijn honden te wandelen, recreatief te sporten zonder fanatiek te zijn en honden die lief en tolerant zijn naar mensen en andere dieren. En verder hou ik ervan om te tutten met honden in de vorm van borstelen en vachtverzorging.
De collie is dus het perfecte ras voor mij.

ze zien er ook zo lief en zacht uit vind ik.
echt schattig.

Corneliana schreef:

lieke schreef:Ik heb gekozen voor de collie omdat ik van zachtaardige, rustige en baasgerichte honden houd. Ik hou er van om met mijn honden te wandelen, recreatief te sporten zonder fanatiek te zijn en honden die lief en tolerant zijn naar mensen en andere dieren. En verder hou ik ervan om te tutten met honden in de vorm van borstelen en vachtverzorging.
De collie is dus het perfecte ras voor mij.

ze zien er ook zo lief en zacht uit vind ik.
echt schattig.

Thanks. Ze zijn ook schattig en je moet vooral niet te streng voor ze zijn want dan gaan ze in een hoekje zitten pruilen tot jij je excuses aanbied.
Gelukkig heb straatmeid Bonnie die wat leven in de brouwerij brengt.

lieke schreef:

Corneliana schreef:

lieke schreef:Ik heb gekozen voor de collie omdat ik van zachtaardige, rustige en baasgerichte honden houd. Ik hou er van om met mijn honden te wandelen, recreatief te sporten zonder fanatiek te zijn en honden die lief en tolerant zijn naar mensen en andere dieren. En verder hou ik ervan om te tutten met honden in de vorm van borstelen en vachtverzorging.
De collie is dus het perfecte ras voor mij.

ze zien er ook zo lief en zacht uit vind ik.
echt schattig.

Thanks. Ze zijn ook schattig en je moet vooral niet te streng voor ze zijn want dan gaan ze in een hoekje zitten pruilen tot jij je excuses aanbied.
Gelukkig heb straatmeid Bonnie die wat leven in de brouwerij brengt.

moet ook niet.
Alles met beleid, roep ik altijd

Ik wou een rottweiler en mocht niet. Dat waren gevaarlijke bijtende honden.
Dan maar voor een mechel gegaan, die was precies niet zo gekend of berucht

achteraf bekeken ben ik nog nooit zo blij geweest met een verbod op iets, want eerlijk gezegd bevalt de mechel me veel beter als ik de (meeste) rotts van tegenwoordig zie

ik viel op de karaktereigenschappen, de vacht, eigenlijk alles.
en nog steeds heb ik er geen spijt van.

Eigelijk kiezen hun mij en ben ik op slag verlieft dat overkomt je ik heb niet echt een keuze voor een soort ras ik vind honden gewoon geweldig
En als ik een grote boerderij zou hebben gehad had ik van elk ras 1 gekozen
groetjes inge

De Duitse Staande is iets vanuit de historie van mijn familie.
Vroeger hadden mijn jagende voorvaderen nooit geld voor een "echte" jachthond, en toen die er wel kwam moest het een duitse staande zijn, en dat is heel lang zo gebleven. Ze heetten allemaal WarDy (weer je). Het jagen is gestopt bij mijn vader, maar de voorliefde voor typisch (continentaal-)staande honden is altijd gebleven.
Felix (DSK x Drent) had eigenlijk ook WarDy moeten heten, maar ik vond het zo sneu voor hem om z'n naam af te pakken

Gewoon om dat ik ze leuk vind.
Djock heeft mij uitgekozen en Puck is door ons gekozen.
Hier voor hebben we een Bouvier gehad. ( mijn man zijn oom was fokker)
En we hebben een heerlijk mixje gehad.
Ik ben niet rasvast.. Wil nog graag ooit eens een Ruwarige Teckel.
( wel een kleintje)

Ik wil graag een wat zelfstandige, harige, sociale, niet te grote hond en de stabij past helemaal in het plaatje. Ze hoeven niet aan me vastgeplakt te zitten, beetje jagen is toegestaan.
Ben wat aan het lezen over de petit griffon omdat die zo op die kleine lijkt qua uiterlijk en die lijkt me ook wel bij ons passen.
Nu hebben we een vuilnisbakkie, erg lief, erg harig en absoluut niet zelfstandig. Moet zeggen dat dat erg wennen is. Doe mij dan toch maar een stabij of die kleine.

Mowgli hebben we gekozen omdat onze DA ons vertelde dat een ongeplande kruising pup van een boerderij, sterker zou zijn dan Gipsy onze veel te vroeg overleden bordeauxdog.
Nu zal hier waarschijnlijk anders over worden gedacht, de slechte eigenschappen van beide rassen zou je in kruisingpups kunnen aantreffen. Maar met Mowgli hebben we het getroffen, ze is inmiddels 8 jaar en nooit ziek geweest, ze had ook geen gewrichtsproblemen, tot nu. Maar wat kun je anders verwachten bij een kruising Duitse herder/ Berner sennen op leeftijd. Ze heeft al onze verwachtingen waar gemaakt, ze is een heel speciale hond, een kruising waar ik zo weer voor zal gaan. Een leven zonder Mowgli kan en wil ik mij niet voorstellen, ik kan niet onder woorden brengen wat zij voor ons betekend.

Balou heb ik gekozen om dat dit zo uit kwam. Na het overlijden van mijn cairn Gizmo, wilde ik weer een kleine hond erbij. Maar ik was bang dat Mowgli hem niet zou accepteren. Toen kon ik hier in de buurt een kruising pincher/chihuahua kopen. Mijn vriendin wilde met de tijd een pincher, er is toen afgesproken dat als het niet zou gaan tussen Mowgli en Balou, zij hem zou overnemen. Ik wist niets van beide rassen, ja, dat ze klein zijn. Tussen Mowgli en Balou gaat het super.
Maar wat was het een ander hondje dan ik had verwacht, een pinnig en vel ding dat, als hij het niet met mij eens was zijn tandjes gemeen in mijn vingers zette. Ik kan er nu om lachen, maar wanhopig werd ik er van. Ik heb contact met een GT gezocht, een zeer goed besluit. Zij heeft mij doen inzien waar het mis ging en wat ik fout deed, en ook dat Balou een super gestreste bange pup was. Er is een behandelplan opgesteld en ik ben met hem naar de puppycursus gegaan. Hij is nu negen maanden en ik kan wel zeggen, het gaat prima met hem! Hij zal nooit een allemans vriend worden en is nog altijd wat angstig en wantrouwend, maar toch stukken minder als dat het was, en dit schijnt ook een beetje bij de rassen te horen.
Balou is een zeer ondoordachte impulsieve koop geweest, maar ik wil hem intussen niet meer missen, wij zijn dikke maatjes. Ik vind hem nu zo een leuk hondje, dat ik er over zit te denken om ooit in de verre toekomst er een chihuahua of kruising wawa teefje bij te kopen.

Leuk, al die verhalen

Jaap* schreef:De Duitse Staande is iets vanuit de historie van mijn familie.
Vroeger hadden mijn jagende voorvaderen nooit geld voor een "echte" jachthond, en toen die er wel kwam moest het een duitse staande zijn, en dat is heel lang zo gebleven. Ze heetten allemaal WarDy (weer je). Het jagen is gestopt bij mijn vader, maar de voorliefde voor typisch (continentaal-)staande honden is altijd gebleven.
Felix (DSK x Drent) had eigenlijk ook WarDy moeten heten, maar ik vond het zo sneu voor hem om z'n naam af te pakken

Leuke kruising! Wij hadden vroeger thuis altijd Drentse Patrijsen als jachthond... die heetten altijd Cuna (iets van jagers misschien?)

Uhhh, ik zocht een zwarte golden Zo kwamen we bij Luca. Ik wilde een zachte leuke makkelijke hond die wel wat wilde doen. Vervolgens bleek toch dat ik graag meer werk en train met een hond dan Luca leuk vond. Zo kwam Dumas. Dumas is als Puli een totaal andere hond. Vervolgens wilde ik er nog een hond bij om al mijn geleerde fouten niet op los te laten Nee geintje, een middelmaatje van max 10-12 kilo met werklust en bij voorkeur blue merle. Zo kwam Csiva. Als Pumi x Mudi hoef ik me geen tel druk te maken over gebrek aan werklust. Daarbij heeft ze ook verreweg de meeste will to please van alle 3 de honden hier. En zo zijn we compleet. Ik denk dat we hier altijd de combinatie waterhond of retriever met herdershond zullen hebben. Ik vind het een heel fijne combinatie

Jaap* schreef:De Duitse Staande is iets vanuit de historie van mijn familie.
Vroeger hadden mijn jagende voorvaderen nooit geld voor een "echte" jachthond, en toen die er wel kwam moest het een duitse staande zijn, en dat is heel lang zo gebleven. Ze heetten allemaal WarDy (weer je). Het jagen is gestopt bij mijn vader, maar de voorliefde voor typisch (continentaal-)staande honden is altijd gebleven.
Felix (DSK x Drent) had eigenlijk ook WarDy moeten heten, maar ik vond het zo sneu voor hem om z'n naam af te pakken

Mijn opa heeft al een halve eeuw stront chagrijnige border collie kruisingen uit het asiel, die allemaal Karra heten...

Bij ons een beetje hetzelfde als bij Dagmar. De enige eis op dat moment was zo'n beetje dat het een klein hondje moest zijn. Dit omdat dat praktisch was op dat moment.

Nu is Sem (mix van van alles en nog wat) meer dan wij hadden kunnen dromen; Baasgericht, leergierig, vol humor, sociaal en vooral erg lief. Als hij een ras was wist ik het wel, dan had ik mijn hele leven Semmy's!

Labradors omdat ik hou van lieve sociale actieve honden die ook nog eens enorm veel werklust hebben en waar je van alles mee kan doen

Noes schreef:Leuke kruising! Wij hadden vroeger thuis altijd Drentse Patrijsen als jachthond... die heetten altijd Cuna (iets van jagers misschien?)

Ik weet het niet. Misschien ook wel gewoon gemakzucht hoor

Ik was al blij dat vriend een hond wilde, dus hij heeft gekozen.
Ik ben er blij mee vind t karakter super helaas de gezondheid niet. Hierna dus geen fr bull meer.
Wij hebben t absoluut getroffen met de gezondheid van deze, maar zou t niet meer aandurven.
Wat t hierna zou worden weet ik nog niet.

De beardies heb ik gekozen om hun vrolijke, vriendelijke enthousiaste karakter in combinatie met hun harige uiterlijk. Het zijn echte clowns met toch ook wel een tikkeltje eigenwijsheid.
De Zuidrus viel me op omdat hij qua uiterlijk veel weg heeft van de bearded collie ( in reuzenverpakking)
Toen ik een grotere waakse hond zocht, ben ik daar dus naar op zoek gegaan.
Mijn eerste reu was echt een sulletje. Hij was wel waaks maar hij kon prima in de woonwijk waar ik toen woonde en ook toen ik ging studeren, nam ik hem regelmatig mee naar Groningen.
Toen hij dood ging heb ik een hele tijd alleen beardies gehad.
Vanaf het moment dat ik in mijn huidige huis buitenaf ging wonen vond ik toch wel fijn om een erfbewaker te hebben en sindsdien woont er weer een ( en tegenwoordig dus twee) Zuidrus bij me.

Toen wij nog geen hond hadden kwam de hond van mijn schoonouders een week logeren. Max de teckel heeft me in die week echt om zijn pootjes gewonden. In het begin ging het tussen ins wat stroef, maar toen ik een avond alleen met hem thuis was en ik lekker op de bank lag te luieren kwam max ineens bij mij liggen. Dat was de eerste keer en we hebben zo de hele avond samen gelegen. Beetje kroelen, beetje spelen, wat knuffelen en kusjes geven.
En toen kwamen mijn schoonouders terug van vakantie en was max dus weer weg. Wat vond ik dat erg zeg. Niet veel later besloten vriend en ik dat we een eigen hond wilde. En vriend was meteen erg duidelijk, een teckel of geen hond. Dus het werd een teckel. Goof. Een heel andere hond dan Max, max is niet zo van het spelen. Goof komt op de meest vreemde momenten een knuffel in je gezicht, handen of knieholte duwen.
Max geeft niet zoveel om eten, als het aan Goof ligt wordt er de hele dag gegeten.
Max kent geen commando's, Goof doet net alsof hij ze niet kent.
Ik ben zo blij met ons eigenwijsje

Ik wilde graag een actieve hond die met mij mee kan sporten en waarmee ik ook hondensporten kon doen.

Jachthonden heb ik niets mee, die gaan te ver uit mijn buurt en jagen ook nog. Bordercollie, aussie etc had ik allemaal niets mee...
Ik wilde eigenlijk een duitse herder maar i.v.m de gezondheid niet gedaan. Zo ben ik bij een hollandse herder x mechelse herder werklijn uitgekomen.

Geen moment spijt van gehad, ze is lief voor mensen, hondsociaal, actief, wil werken, vind alles wat ik met haar doe leuk en kan ook zonder probleem overal mee naartoe.

Alleen trainen in een groep is wat lastiger dan wil ze nog wel eens gaan regelneven maar we oefenen gewoon stug door en langzaam maar zeker gaan ook wij voorruit.

We wilden een niet te grote hond, makkelijk maatje om overal mee naartoe te nemen maar wel groot genoeg om nog een echte hond te zijn.
Ik ben niet zo van de vachtverzorging dus op dat gebied wat makkelijks, maar toch ook niet heel kortharig want die hele kleine, korte haartjes die overal in je kleren gaan zitten kan mijn man niet tegen. (hele gevoelige huid)
De hond moest baasgericht zijn, makkelijk te trainen qua gehoorzaamheid en goed los kunnen lopen zonder continu zijn/haar neus achterna te gaan.
En ook niet onbelangrijk, de hond moest qua bouw geschikt zijn voor behendigheid en het ook leuk vinden om samen met mij de behendigheidsparcoursen te nemen.

Die hond vond ik in de Kromfohrländer. En ik ben nog altijd zwaar verliefd. Dit ras is voor mij echt perfect.
Aismee kan overal los, loopt nooit ver van mij vandaan. Vind het leuk om met mij bezig te zijn en kan springen als de beste. Behendigheid is dan ook helemaal haar sport.
Qua vacht heb ik er geen omkijken naar, klit niet, verhaart niet buitensporig, vuil valt er vanzelf uit en ze ruikt eigenlijk nooit. Zelfs niet als ze in de sloot gelegen heeft. (nou ja, zodra ze weer droog is dan)
In huis rustig, buitenshuis lekker actief.
Ze is best gehoorzaam en super baasgericht maar toch ook eigenwijs en heeft zeker ook een eigen willetje wat het leven met haar erg leuk maakt. Een heel lief, sociaal karakter met veel temperament.
Voor mij de gouden match.

ik wilde een sociale hond, eentje waarbij je niet met ogen in je rug hoeft te lopen als je een eindje gaat wandelen. Een hond die overal mee naartoe kan en ook wil, betrouwbaar met mensen en andere dieren. De labrador kende ik al en past prima in dat plaatje. Binnen de labrador heb ik wel gezocht naar een bepaald type hond, qua uiterlijk en karakter. Ik wilde graag jachttraining gaan doen, omdat me dat heel leuk leek. Heb dus een hond gezocht die daar zowel qua uiterlijk (niet te log) als qua karakter (werklustig maar niet opgefokt) geschikt voor zou zijn. Dat is natuurlijk altijd afwachten hoe het uitpakt als ze groot zijn, maar tot nu toe ben ik erg tevreden