Een half jaar geleden...
Geplaatst: 07 mar 2013 00:11
Moest ik afscheid nemen van Shendor, en kwam Jade in mijn leven.
Een half jaar wat zo kort lijkt, en toch lijkt het alsof het altijd zo geweest is.
En wat is er een hoop gebeurd in een half jaar tijd. Wat is ze ontzettend veranderd, van een onzekere, bangige puber in een (soms iets té) zelfverzekerde volwassen dame. Vreemde mensen zijn nog steeds heel erg spannend, en kinderen vind ze nog steeds niet leuk. Maar buiten, met een groepswandeling etc. is het geen enkel probleem, als ze maar weg kan. Tijdens een wandeling laat ze zich ook door iedereen aaien, iets wat een jaar geleden nog ondenkbaar was, als ik het zo hoor van mensen die haar toen regelmatig zagen.
Mensen die ze vaker dan 2 keer gezien heeft bespringt ze zo ongeveer: Léonie, Antoinette (Asta), de Shiloh-mensen waar we regelmatig mee gaan wandelen. Haar geheugen is super! En zodra ze denkt de auto van Henk en Zwanet te herkennen begint ze al te stuiteren. Zodra ze hen zien ook. Dat is met de auto van Mark ook zo, en Mark zelf ook. Ze is stapelgek op hem. Geweldig om te zien!
Een maand nadat ze hier kwam heeft ze de temperamentstest gedaan, en ondanks dat ze pas net bij mij was is ze wel mooi geslaagd, en met een hele mooie score!
In het half jaar dat ze hier is kregen we te horen dat haar heupen niet goed genoeg zijn voor de fok. Ze zijn absoluut niet slecht, maar wel te slecht om mee te fokken. Een flinke teleurstelling, met name voor Henk en Zwanet. In januari kreeg ze een baarmoederontsteking, en ja, wat doe je dan. Er zou toch niet met haar gefokt gaan worden, dus dan maar de hele boel er uit. Nog geen 24 uur later vond mevrouw dat ze de hele wereld weer aan kon. Eten hoefde niet, dat was stom, maar spelen, rennen en gek doen kon wel gewoon. Helaas voor haar dacht ik daar iets anders over.
Ze heeft er inmiddels 2 hondenvriendinnen bij, allebei niet helemaal gepland, maar wel gewenst. Bleza is haar speelmaatje, en Pippi en zij slapen vaak samen. Lekker tegen elkaar aangekropen op de bank of op bed. Ik weet nog goed hoe spannend ik het vond in het begin, 3 teven in huis. Achteraf allemaal ongegronde angst, maar je weet het natuurlijk nooit. Het gaat zo goed tussen die 3, echt geweldig om te zien. Drie totaal verschillende honden, qua uiterlijk, maar ook zeker qua karakter. Het enige dat ze gemeen hebben is dat ze van aandacht houden.
Jade, af en toe kan ik haar wel achter het behang plakken, maar het grootste deel van de tijd ben ik ontzettend blij met haar!
Zwanet, bedankt voor het vertrouwen in mij en haar!
Een half jaar wat zo kort lijkt, en toch lijkt het alsof het altijd zo geweest is.
En wat is er een hoop gebeurd in een half jaar tijd. Wat is ze ontzettend veranderd, van een onzekere, bangige puber in een (soms iets té) zelfverzekerde volwassen dame. Vreemde mensen zijn nog steeds heel erg spannend, en kinderen vind ze nog steeds niet leuk. Maar buiten, met een groepswandeling etc. is het geen enkel probleem, als ze maar weg kan. Tijdens een wandeling laat ze zich ook door iedereen aaien, iets wat een jaar geleden nog ondenkbaar was, als ik het zo hoor van mensen die haar toen regelmatig zagen.
Mensen die ze vaker dan 2 keer gezien heeft bespringt ze zo ongeveer: Léonie, Antoinette (Asta), de Shiloh-mensen waar we regelmatig mee gaan wandelen. Haar geheugen is super! En zodra ze denkt de auto van Henk en Zwanet te herkennen begint ze al te stuiteren. Zodra ze hen zien ook. Dat is met de auto van Mark ook zo, en Mark zelf ook. Ze is stapelgek op hem. Geweldig om te zien!
Een maand nadat ze hier kwam heeft ze de temperamentstest gedaan, en ondanks dat ze pas net bij mij was is ze wel mooi geslaagd, en met een hele mooie score!
In het half jaar dat ze hier is kregen we te horen dat haar heupen niet goed genoeg zijn voor de fok. Ze zijn absoluut niet slecht, maar wel te slecht om mee te fokken. Een flinke teleurstelling, met name voor Henk en Zwanet. In januari kreeg ze een baarmoederontsteking, en ja, wat doe je dan. Er zou toch niet met haar gefokt gaan worden, dus dan maar de hele boel er uit. Nog geen 24 uur later vond mevrouw dat ze de hele wereld weer aan kon. Eten hoefde niet, dat was stom, maar spelen, rennen en gek doen kon wel gewoon. Helaas voor haar dacht ik daar iets anders over.
Ze heeft er inmiddels 2 hondenvriendinnen bij, allebei niet helemaal gepland, maar wel gewenst. Bleza is haar speelmaatje, en Pippi en zij slapen vaak samen. Lekker tegen elkaar aangekropen op de bank of op bed. Ik weet nog goed hoe spannend ik het vond in het begin, 3 teven in huis. Achteraf allemaal ongegronde angst, maar je weet het natuurlijk nooit. Het gaat zo goed tussen die 3, echt geweldig om te zien. Drie totaal verschillende honden, qua uiterlijk, maar ook zeker qua karakter. Het enige dat ze gemeen hebben is dat ze van aandacht houden.
Jade, af en toe kan ik haar wel achter het behang plakken, maar het grootste deel van de tijd ben ik ontzettend blij met haar!
Zwanet, bedankt voor het vertrouwen in mij en haar!
