Het HondenForum

Alweer (ruim) een half jaar geleden dat ik mijn lieve Billy heb moeten laten gaan.
Silka is er natuurlijk nog (zo lief, zo betrouwbaar, zo eigen) en Sam is er ook (vrolijke, ongecompliceerde lieverd, die aan me plakt als een sticker) maar ik mis mijn Bill nog steeds.
Vandaag zag ik in het voorbijgaan een oudere Golden Retriever. Hij keek mij aan (ik maak altijd contact met honden, weet niet waarom) en hij had dezelfde blik als mijn lieve Bill.
Ooit, ooit, wil ik weer zo'n gouden vriend aan mijn zijde. Tot die tijd moet ik het doen met de herinneringen.


Onze laatste dag op het strand

begrijp je zo goed

in mijn geval blijft het, het scherpe gaat er af maar ....het blijft


ook al vind ik dat zelf soms oneerlijk tegenover buster

tja, moeilijk. ook een nieuwe golden vriend zal het gemis niet wegnemen want Billy was ook een individu op zich. Sterkte.

Eens krijg je weer zo'n vriend Rami.
Geen Billy natuurlijk want daarvan is er maar eentje.

Maar ooit ..............

fenneke schreef:begrijp je zo goed

in mijn geval blijft het, het scherpe gaat er af maar ....het blijft


ook al vind ik dat zelf soms oneerlijk tegenover buster

Ik snap precies wat je bedoelt. Ik houd enorm veel van Silka. Ze is zo bescheiden, zo lief. Ze heeft zo veel bevestiging nodig, en dat wil ik haar, met alle liefde van de wereld, zo graag allemaal geven.
En Sam die zich zo thuis voelt bij ons. Een hondje naar mijn hart. Trouw, lief, vrolijk.
Maar toen ik die oude golden vanochtend zag. Die blik. Pff...

Corneliana schreef:tja, moeilijk. ook een nieuwe golden vriend zal het gemis niet wegnemen want Billy was ook een individu op zich. Sterkte.

Ja, dat klopt helemaal. Daarom heb ik nu echt andere honden (qua uiterlijk, maar ook qua karakter) maar ik verlang soms zo naar Bill. Juist omdat hij zo'n karakter had.

ranetje schreef:Eens krijg je weer zo'n vriend Rami.
Geen Billy natuurlijk want daarvan is er maar eentje.

Maar ooit ..............

Lief!
En ik hoop het, echt.

Het slijt.
Langzaam, dat wel.
Zat gisteren zomaar om niks weer te huilen om Cas.
Sterkte

Herkenbaar. Ik zou ook zo graag mijn Desi terug willen. Maar dat gaat niet lukken omdat ze uniek was. Ben blij dat ik haar heb meegemaakt, en koester wat ze was. En mis haar, en dat is goed.

Sterkte met het gemis van Billy. Aan de andere kant is het geweldig dat je hem zo mist want dat betekend ook dat je hij je heel veel waard geweest is en dat heb je maar mooi gehad Maar ik kan het gemis heel goed begrijpen.

Ik weet wat je voelt. Zo mis ik Belle ook nog zo, mijn grote witte vriendin. Gisteren nog zag ik op facebook foto's van een Pyreneese berghondenwandeling en een van die honden leek qua houding en kop precies op Belle. Ook hier komt er ooit weer een grote (berg)hond. Geen tweede Belle, maar wel weer een lekkere grote harige lobbes. De andere twee zijn me net zo lief, maar anders.
Wat een prachtige foto trouwens van jullie samen op het strand.

Suske schreef:Het slijt.
Langzaam, dat wel.
Zat gisteren zomaar om niks weer te huilen om Cas.
Sterkte

Ach, dat kan ik me zo goed voorstellen.
Wat is dat toch, dat sommige honden zich zo in je hart nestelen...

Ri@ schreef:Herkenbaar. Ik zou ook zo graag mijn Desi terug willen. Maar dat gaat niet lukken omdat ze uniek was. Ben blij dat ik haar heb meegemaakt, en koester wat ze was. En mis haar, en dat is goed.

Sterkte met het gemis van Billy. Aan de andere kant is het geweldig dat je hem zo mist want dat betekend ook dat je hij je heel veel waard geweest is en dat heb je maar mooi gehad Maar ik kan het gemis heel goed begrijpen.

Ja, dat is ook zo. Ik heb het mogen meemaken, net als jij, hoe het is wanneer een hond je zo diep raakt. Wanneer je zo'n twee-eenheid bent.
En ik ben er ook blij mee, maar soms overvalt het gemis me zo . Zoals nu...

Belle schreef:Ik weet wat je voelt. Zo mis ik Belle ook nog zo, mijn grote witte vriendin. Gisteren nog zag ik op facebook foto's van een Pyreneese berghondenwandeling en een van die honden leek qua houding en kop precies op Belle. Ook hier komt er ooit weer een grote (berg)hond. Geen tweede Belle, maar wel weer een lekkere grote harige lobbes. De andere twee zijn me net zo lief, maar anders.
Wat een prachtige foto trouwens van jullie samen op het strand.

Ja, dat is het precies. Ik hoef ook niet per se een tweede Billy (dat kan ook niet) maar ik verlang - meer dan ooit - naar een 'soort' hond, zoals Bill was. En ik kan niet eens precies beschrijven wat dan dan was. Want inderdaad, ik houd zielsveel van Silka en Sam. Maar zo'n lompe, maar toch gevoelige, zo'n ruwe bolster - blanke pit, hond. Dat past bij mij, denk ik.

Akira heeft veel dingen die mijn kleintjes ook hadden, ze voelt voor mij zo vertrouwd en tevens is ze ook uniek. Ik ben er echt stikgelukkig mee maar het maakt mij ook wel eens verdrietig omdat ik dan weer zo voel wat ik mis. Soms komen ze opeens weer op je pad, en dat gaat bij jou niet anders

Wat een prachtige, intens verdrietige foto. Mijn once-in-a-lifetime hondje is nog bij me en ik hou mijn hart vast voor als ze er straks niet meer is. Ik weet het, het leven gaat door, maar het zal niet helemaal meer hetzelfde zijn.

Tiny schreef:Akira heeft veel dingen die mijn kleintjes ook hadden, ze voelt voor mij zo vertrouwd en tevens is ze ook uniek. Ik ben er echt stikgelukkig mee maar het maakt mij ook wel eens verdrietig omdat ik dan weer zo voel wat ik mis. Soms komen ze opeens weer op je pad, en dat gaat bij jou niet anders

Ik hoop het zo. Voor een deel zijn ze ook weer op mijn pad gekomen, lieve, fijne honden. Silka die er al was natuurlijk, maar ook Sam. Maar toch, toch... is er dat gemis.
Ik begrijp het zelf ook niet helemaal. Want ik houd echt van zoveel honden. Maar Bill... Het is niet uit te leggen. Denk ik.

MirandaH schreef:Wat een prachtige, intens verdrietige foto. Mijn once-in-a-lifetime hondje is nog bij me en ik hou mijn hart vast voor als ze er straks niet meer is. Ik weet het, het leven gaat door, maar het zal niet helemaal meer hetzelfde zijn.

Dat is het ook. Het leven gaat ook door. En er zijn weer andere honden die een hele speciale plek in je hart veroveren. Maar het gemis blijft. En ik wil daar niet sentimenteel over zijn, maar ik loop er toch tegen aan, blijkbaar...

Cleva schreef:Gewoon doen!

Ja. Eigenlijk wel. Of nee, gewoon wel.
Dank.

Jeannettebo schreef:

Toch jammer dat je mijn buurtgenoot niet meer bent.

Ik snap je helemaal. Ik mis mijn Bonhaatje nu al en ze is er nog (heel even..)..
Ik kan het ook nog helemaal niet geloven. Ik kan me een leven zonder haar helemaal niet voorstellen.
Dus ik denk dat dat blijft. Dat gemis.
We zullen het moeten doen met al die mooie ontroerende bijzondere herinneringen.

Ik hoop dat je ooit weer zo'n bijzonder maatje treft. Sterkte voor nu, nu dat gevoel gewoon zo sterk is.

Cleva schreef: Gewoon wel. Gewoon wél. Wel!

Hein is Dapper. Dapper is Hein. Hein is ook Hein, hoor. Heus wel. Maar ook Dapper.

Dat zag ik meteen.
Dus promoveerde hij binnen een seconde van opvanger naar blijver. Omdat hij terwijl hij Hein is Dapper is. Happer. Deiner.

Waar had ik het eigenlijk over?

Oh ja, dat je sommige dingen eigenlijk niet kunt missen maar toch kwijtraakt en als je ze dan kunt vervangen dat je dat dan moet doen want kostbaar.

Ach, Happer, Deiner. Dat begrijp ik, heel goed. En ja, zo kostbaar.
Hij, een Bill (Dill, Mill, Will) komt op mijn pad. Omdat ik het wil. Omdat ik het niet kan missen.

Madelief schreef:Ik snap je helemaal. Ik mis mijn Bonhaatje nu al en ze is er nog (heel even..)..
Ik kan het ook nog helemaal niet geloven. Ik kan me een leven zonder haar helemaal niet voorstellen.
Dus ik denk dat dat blijft. Dat gemis.
We zullen het moeten doen met al die mooie ontroerende bijzondere herinneringen.

Ik hoop dat je ooit weer zo'n bijzonder maatje treft. Sterkte voor nu, nu dat gevoel gewoon zo sterk is.

Dank je wel. Zo'n maatje komt er ook. Plek zat!

Rami schreef:

Jeannettebo schreef:

Toch jammer dat je mijn buurtgenoot niet meer bent.

Dat zeker moet ook zeggen dat het ook even binnenkomt je stukje hoor, het is hier wel tijdelijk natuurlijk maar toch... Ik mis de momentjes met Bo. Het iedere avond even bij me komen zitten, met zn rug naar me toe en tegen me aan, even lekker samen kroelen. Natuurlijk doe ik dat ook met Lay, maar die is altijd bij me in de buurt en de helft van de tijd bezig met contactliggen. Maar met Bo zijn juist die momentjes speciaal. Is moeilijk uit te leggen. Lay zit ook onder m'n huid, maar anders.

Jeannettebo schreef:

Rami schreef:

Jeannettebo schreef:

Toch jammer dat je mijn buurtgenoot niet meer bent.

Dat zeker moet ook zeggen dat het ook even binnenkomt je stukje hoor, het is hier wel tijdelijk natuurlijk maar toch... Ik mis de momentjes met Bo. Het iedere avond even bij me komen zitten, met zn rug naar me toe en tegen me aan, even lekker samen kroelen. Natuurlijk doe ik dat ook met Lay, maar die is altijd bij me in de buurt en de helft van de tijd bezig met contactliggen. Maar met Bo zijn juist die momentjes speciaal. Is moeilijk uit te leggen. Lay zit ook onder m'n huid, maar anders.

Nou, dat begrijp ik heel goed. Het tijdelijk moeten missen van je honden (en dan vooral Bo) leek mij ook een hele moeilijke stap voor jou. (Daar hadden we het ook al over).
Maar het komt goed hoor, Jeannette. Voor je het weet ben je weer verenigd met jouw kanjers.

Ik begrijp precies wat je bedoelt. Ik had dat met Barat, ons Stabijtje. Die hond was zó speciaal voor ons, en zo opeens mocht hij niet meer verder leven.....dat ventje hoorde zó bij ons, het klopte gewoon niet dat hij er niet meer mocht zijn.

We hadden nog andere honden, maar dat was geen Barat, niet ons ventje, ons allesie. Gelukkig heb ik Bo gekregen, die mijn verdriet enorm verzacht heeft. En toen was daar opeens Pebbles, mijn chihuahuameisje. Het was helemaal niet de bedoeling dat ze zou blijven, maar ze deed hetzelfde met me als Barat deed. Ze is wel een compleet ander soort hondje, maar zo helemaal Barat, ik kan dat niet uitleggen. Ik mis Barat nog steeds verschrikkelijk en krijg nog steeds een knoop in mijn maag als ik aan hem denk (zoals nu), maar ik heb weer een soulmate gevonden, gewoon, toen ik er helemaal niet mee bezig was...

Alle 6 de honden zitten diep in me, allemaal kanjers, heel speciaal en niet te vergelijken.
Toch moest ik ze los laten, met heel veel pijn en verdriet, maar in de zekerheid dat ik daarmee
een pijnvrij einde mocht kiezen. Hoop die keus ook te mogen krijgen voor mezelf.
Ben wel zo"n emotie vent dat alle honden gecremeerd zijn en hier thuis in de woonkamer hun plek hebben.
Toen we vorige maand twee crematie's hadden werd de kast te klein waar ze stonden en hebben we een columbarium gemaakt aan de muur. Kan je vertellen dat zeer heftig gezicht is al die urnen, en toch voelt goed en is passend voor ons om op deze manier te handelen en met gemis om te gaan.

Wat bijzonder dat je de blik opvangt van een hond die je weer terug bij Bill zet. Koesteren. Heb ze hier nog, maar wat ik met Finn heb is ook bijzonder. Maar als ik nu soms terug denk en ik zie de herder waar ik veel mee had in mijn jeugdjaren, dan herken ik een Finn, het was anders want niet mijn eigen hond. Maar soms zie ik ineens de blik. En ik hoef hem nog niet te missen, het zit er wel aan te komen. Vandaag knufte ik Bluf en Finn was nabij, en dan flitst het ook door mijn hoofd, straks is er geen aandacht te verdelen. Dan heb ik er nog maar een, en Bluf is ook echt mijn maatje, maar met Finn is de band anders, blikken zeggen al genoeg het zijn is al genoeg voor ons beiden. Het is een hond die ik zo zal gaan missen als hij er niet meer is.

tbeast schreef:Ik mis Barat nog steeds verschrikkelijk en krijg nog steeds een knoop in mijn maag als ik aan hem denk (zoals nu), maar ik heb weer een soulmate gevonden, gewoon, toen ik er helemaal niet mee bezig was...

Ja, dat kan ook nog. Wie weet wat er nog op mijn pad komt.

jan nop schreef:Alle 6 de honden zitten diep in me, allemaal kanjers, heel speciaal en niet te vergelijken.
Toch moest ik ze los laten, met heel veel pijn en verdriet, maar in de zekerheid dat ik daarmee een pijnvrij einde mocht kiezen. Hoop die keus ook te mogen krijgen voor mezelf.

Nou, ik ook.

En Billy heb ik wel losgelaten, hij was 14 jaar, we hebben zo veel fijne jaren gehad, en hij was ziek, op.
Ik ben ook niet op zoek naar een 'Bill' maar wel (een beetje) naar zo'n lekkere grote lomperik. Altijd klaar om iets uit te vreten, een beetje eigenwijs, maar wel met een peperkoeken hartje.

blondie schreef:Wat bijzonder dat je de blik opvangt van een hond die je weer terug bij Bill zet. Koesteren.

Ja, het was een oude Golden die me met ondeugende, levendige ogen onderzoekend aankeek. En ik zei 'Hé hoi'! En hij begon enorm te kwispelen. Toen trok zijn baasje hem mee.

en nou moet ik ook huilen.

Heel herkenbaar allemaal.