Het HondenForum

Wanneer moet je stoppen?
Waar ligt de grens, de hond van mijn dochter is een bijna 12 jaar oude golden retriever, hij is vorig jaar geopereerd aan een tumor in zijn nek, daarna enorm opgeleefd vrolijk en weer heerlijk actief.
Maar nu is het niet goed met hem, komt nauwelijks meer overeind, mager, en wat wij het ergste vinden hij is om de haverklap de weg kwijt, de hele nacht jankt hij, dus radio aan, lampje aan.
Niet meer zindelijk, maar begrijp me niet verkeerd dit alles is voor hun geen echt probleem, Joris is en blijft een gouden hond.
Veel dingen snapt hij niet meer, durft niet meer over de drempel te stappen, dus wordt hij getild, dus wanneer moet je de beslissing nemen nu is het genoeg.

bij mij is die grens al gepaseerd in deze toestand
maar dat is voor iedereen anders.
sterkte ermee

het antwoord wat mij betreft is al gegeven. Het moet "hondwaardig"zijn. Beperkingen zijn niet erg daar kan een hond mee leven maar geen hond meer zijn is wat mij betreft de limiet. Iedereen bepaalt dat voor zichzelf. De een grijpt snel in, de ander heeft meer tijd nodig

voor mij zou de grens hier zijn (of zelfs al gepasseerd zijn) maar ik ken de hond en de situatie verder niet.
Ik denk altijd dat we op moeten passen dat we niet uit egoisme de hond zo lang mogelijk bij ons proberen te houden.

Maar over het algemeen kennen de baasjes de hond het best en weten ze best wel of het nog en hondwaardig bestaan is.

Uiteindelijk is dat een beslissing van de eigenaar(s).
Termen als (hond)waardig kan ik zelf zoveel niet mee.
Voor mij is de norm : als het leven overwegend lijden wordt en er voor de hond amper nog prettige momenten zijn, dan is het voor mij genoeg.

Ik vind het belangrijk dat Laicka kan blijven doen waar ze lol in heeft, aangepast mss aan het gestel maar zolang ze haar plezier nog kan hebben en fysiek kan het dan niet. Gaat dat niet meer dan is het einde verhaal. Ik vind het belangrijk dat ze gewoon lekker hond blijft en geen zielig hoopje wat vanuit mijn eigen egoïsme bij me moet blijven

yodi schreef:Wanneer moet je stoppen?
Waar ligt de grens, de hond van mijn dochter is een bijna 12 jaar oude golden retiever, hij is vorig jaar geopereerd aan een tumor in zijn nek, daarna enorm opgeleefd vrolijk en weer heerlijk actief.
Maar nu is het niet goed met hem, komt nauwelijks meer overeind, mager, en wat wij het ergste vinden hij is om de haverklap de weg kwijt, de hele nacht jankt hij, dus radio aan, lampje aan.
Niet meer zindelijk, maar begrijp me niet verkeerd dit alles is voor hun geen echt probleem, Joris is en blijft een gouden hond.
Veel dingen snapt hij niet meer, durft niet meer over de drempel te stappen, dus wordt hij getild, dus wanneer moet je de beslissing nemen nu is het genoeg.

Bij mij zou dit al over de grens zijn. Maar goed, het is dan ook mijn hond niet dus dat is makkelijk oordelen.

Rot hoor. Sterkte ermee.

Bij mij zou die al lang ingeslapen zijn..

Bij Taco zag ik zijn blik veranderen, hij kwam zijn mand niet meer uit.. mee naar de dierenarts genomen en die vond ook dat het tijd was, zijn hart deed het nog amper. Dus was precies op tijd. Vind het sneu om een hond zo door te laten gaan alleen maar omdat de eigenaar er nog geen afscheid van wil nemen.

Dit zou voor mij de grens zijn denk ik, maar dat weet ik niet, want ik ken de hond niet, dus dat is eigenlijk onmogelijk te beoordelen...

Onze vorige die klapte 's avonds met lopen 2x onderuit, waarbij zijn ogen wegdraaiden en hij wel even weg leek te zijn.
Toen waren wij na een overloopblaas al een week bezig met medicatie voor blaasontsteking en elke dag een katheter inbrengen.
De ochtend na dat omklappen kwam hij niet overeind mee naar beneden. Toen heeft mijn vriend hem de trap afgedragen, katheter inbrengen was vreselijk voor mij, want hij bleef niet meer staan en m'n vriend moest hem omhoog houden. De hond keek me aan en het leek gewoon alsof ik verdriet zag.
Ik keek mn vriend aan en heb gevraagd: "denk je niet dat het genoeg is geweest? hoe lang wil je nog doorgaan, ik vind het vernederend worden en ik vind Bonzai.. niet meer Bonzai". Daar gaf hij me gelijk in, de dierenarts is langsgekomen en was het met mij/ons eens.
Op het moment dat hij de 1e prik kreeg, keek ik Bonzai aan en in zijn ogen zag ik dat het goed was. Net alsof hij zei 'ik wil echt gaan, het is mooi geweest, het is goed zo'

Dank je Icecold81, dit is een langzaam proces geweest, toen ik het opschreef, dacht ik ook, het is genoeg zo.
Ze heeft morgen een afspraak met haar dierenarts gemaakt.

yodi schreef:Dank je Icecold81, dit is een langzaam proces geweest, toen ik het opschreef, dacht ik ook, het is genoeg zo.
Ze heeft morgen een afspraak met haar dierenarts gemaakt.

Sterkte voor hen en wellicht ook voor jou wat? Want ondanks dat het genoeg is, doet het wel vreselijk pijn afscheid nemen van je hond!
Ik hoop dat ze zo'n blik ook ziet, dat ze het fijn afsluit met een goed gevoel zeg maar. Lastig uitleggen, maar hoop dat je begrijpt wat ik bedoel

Sterkte.

sterkte ! een wijs en goed besluit denk ik. Houden van is loslaten ...

Sterkte hoor en als ik dit zo lees; een goed besluit om naar de da te gaan..

Je hebt soms van die gouden honden, ze hebben Joris uit een schuurtje gered omdat hij niet te hanteren zou zijn, hij was toen 2 jaar, mijn schoonzoon is gelijk met hem naar cursus gegaan, elke dag uren met hem door het bos gaan lopen, en een geweldig dier werd het.
Zijn bijnaam is soesje, enorm groot, spierwit, echt een prachtig dier, uiterlijk en innerlijk.
Maar ook nu nog als mijn kleindochter bij hem gaat liggen, hoor je zijn staart klop klop klop.

yodi schreef:Je hebt soms van die gouden honden, ze hebben Joris uit een schuurtje gered omdat hij niet te hanteren zou zijn, hij was toen 2 jaar, mijn schoonzoon is gelijk met hem naar cursus gegaan, elke dag uren met hem door het bos gaan lopen, en een geweldig dier werd het.
Zijn bijnaam is soesje, enorm groot, spierwit, echt een prachtig dier, uiterlijk en innerlijk.
Maar ook nu nog als mijn kleindochter bij hem gaat liggen, hoor je zijn staart klop klop klop.

Ahhhh wat lief en wat ontzettend moeilijk allemaal

Veel sterkte, als ik het zo hoor dan heeft Joris zijn rust verdiend en kunnen zijn baasjes hem nog maar één grote dienst bewijzen.

tja, toch bijzonder om te lezen hoe er gesproken word over onze lieve joris,

idd morgen hebben wij een afspraak bij de dierenarts. de dag des oordeels.
het word voor ons de eerste keer dat we de knoop moeten door hakken.
en ja misschien zijn we een stap te ver gegaan.
maar het is klaar, tenminste voor zover het aan ons ligt, nu afwachten wat de DA zegt.

sterkte, een in mijn ogen goed genomen beslissing. een echte vriendendienst hoe moeilijk deze ook is.

Een dappere maar eerlijke beslissing. Ik heb inmiddels een golden van 11 en is voor zijn doen nog erg actief en alert. Moet er niet aan denken dat hij over een jaar er ook zo rot aan toe is. Dan is duidelijk wat mijn beslissing zou moeten zijn.
Heel veel sterkte morgen.

Het is moeilijk, maar zo te horen is dit bijna ondraaglijk.

Ik heb er deze week ook vaker over nagedacht dan me lief is. Mijn oudste (ik heb ook Goldens) is 12,5 en ging vorige week aan haar voorpoot likken. Zondag vond ik die poot/nagel ineens enorm opgezet. Maar verder liep ze gewoon goed, en was ze gewoon een blij ei. Maar toen ik gisteren overdag even naar huis kwam, vertelde Pieter dat ze die dag de poot ontlastte.
Van alles ging (en gaat) door mijn hoofd, maar toen ik gisterenavond thuis kwam liep ze prima. Vandaag ook. Voorlopig zet ik de doemscenario's over poten of tenen amputeren vanwege een tumor even uit mijn hoofd, en kijken we gewoon naar haar koppie. Zolang die blij blijft, mag (nee MOET) ze nog tijden bij ons blijven. Zodra die ogen mij zeggen dat het genoeg is - en ik hoop dat ik dat kan lezen, maar ik denk het wel - dan is het genoeg.

Heel veel sterkte morgen

Heel veel sterkte morgen..

Zo rot..
Ik heb niet lang geleden senior Wolf in laten slapen. Hij was al 15 en toch redelijk fit al zag je hem wel aftakelen.
Ik heb mezelf altijd voorgenomen dat, hoe moeilijk ook om afscheid te nemen, hij geen lijdensweg hoeft te hebben.
En voor iedereen ligt die grens anders. Iemand die ik ken bleef zolang doortobben met haar beestje dat t gewoon echt sneu was, maar puur omdat ze geen afscheid kon nemen bleef ze maar doorgaan.
Wolf had op t moment dat ik de d.a belde erg veel pijn, toen de d.a 2 uur later aankwam ( thuis ), stond hij toch op om "de visite te begroeten", god..wat deed dat pijn en wat een twijfel springt er dan omhoog. Maar hoeveel pijn het me deed en doet, ik blijf wel het gevoel houden dat het echt goed was zo.

moeilijk..nogmaals veel sterkte!

zijn net terug van de dierenarts, natuurlijk had joris net een super moment, vrolijk, helder begroette hij de DA.
het verhaal voor gelegd, en idd zoals ik had verwacht had hij er wel wat moeite mee.
maar op basis van mijn verhaal en onze band met joris heeft hij ingestemd met de vraag.
nu eerst weer naar huis gegaan, mogen bellen voor een definitieve datum.

Fijn dat de DA je vertrouwt op basis van het verhaal. Zo'n keuze is al moeilijk genoeg zonder dat een DA daar nog twijfels aan gaat toevoegen en je kent zelf je hond het beste. In ieder geval veel sterkte de komende tijd!

Dapper dat je toch je hele verhaal hebt gedaan. Verwardheid en angst die je niet kunt wegnemen bij een hond zonder uitzicht op verbetering, zou ik zelf niet willen voor een dier wat aan mijn zorgen is toevertrouwd. Heel veel sterkte de komende dagen, en ik duim dat het afscheid zo zacht mogelijk zal zijn voor jullie kameraad.

Heel veel sterkte.

Ik weet niet of je dat ook al besproken had, maar er zijn dierenartsen die thuis komen. Dat is voor de hond zelf een stuk 'prettiger', zonder extra stress in zijn eigen omgeving.
Veel sterkte.

heb het hier idd met mijn man over doorgesproken, maar gezien onze oudste dochter is dit niet haalbaar.
ze is erg emotioneel overgevoelig. dan verzuipt ze er in.

Ik zou in dit geval eerder aan de emotionele overgevoeligheid van de hond denken. Vaak zijn honden bij een dierenarts niet zo snel 'weg', juist vanwege de stress. Op die manier heengaan, is voor de hond zelf geen pretje. Dit zou ik mijn dieren in elk geval nooit meer aan doen. Zij zijn lid van het gezin en hebben recht om op een ontspannen manier aan hun laatste reis te beginnen. Ik benadruk dit, omdat ik geen al te prettige ervaringen heb bij het in laten slapen bij een dierenarts.
Denk er nog eens goed over na. Voor jouw dochter zijn er wellicht andere oplossingen. Misschien even tijdelijk opvangen door familie elders of wat dan ook?