Het HondenForum

Hmm, ik weet niet helemaal of dit in het goede forum staat, maar vooruit.

Wanneer is het genoeg voor je hond? Met Tip zijn we bij dat vraagstuk aangeland. Hij is 15, heeft snelgroeiende botkanker op zijn koppie, is doof als een kwartel en halfblind, heeft steeds meer moeite met opstaan en gaan liggen en stoer met zijn poot in de lucht plassen wil ook niet meer helemaal. Hij is rusteloos en lijkt vaak te vergeten waar hij is. Daar komt nog het reversed sneezing bij, het gewone niezen en het moeilijkere ademhalen door de bulten op zijn hoofd die richting neus groeien. En als klap op de vuurpijl heeft hij veel minder zijn blije hoofd dan vroeger, maar dat kan ook menselijke interpretatie zijn.

Maar het is niet alleen kommer en kwel. Als we gaan wandelen staat hij nog krakkemikkig te huppelen. Als er eten aan komt, dan doet hij zijn debiele dansje. Als hij de postbode ziet, doet hij zijn 'ik ben een woeste waakhond'impressie. Nu hij zo oud is mag hij ook alls, dus hij staat nu rustig met een ondeugende kop lekkere dingen uit de boodschappentas te vissen, waarna hij zijn buit (een stukje brood) trots oppeuzelt. En 's avonds kruipt hij het liefste in je om heerlijk te knuffelen.

En toch... toch mag meneer Tip morgenochtend voor de laatste keer naar de dierenarts. De dierenarts waar hij altijd superveel koekjes krijgt en waar hij graag naar binnengaat omdat hij daar altijd als een prins wordt behandeld (en terecht natuurlijk, want het is toevallig wel de meest bijzonder hond op aarde ).

Is het echt genoeg voor Tip? Ik weet het niet. Hij ook niet. Maar ondanks dat ik de ogen uit mijn hoofd huil, voelt het wel als de goede beslissing.
Ik wil mijn oude man het besparen dat hij nóg een keertje omvalt tijdens het stoere plassen.
Ik wil het hem besparen dat hij nog meer last krijgt van zijn artrose.
Ik wil hem besparen dat hij langzaam stikt.
Ik wil hem besparen dat hij straks écht zijn mand niet meer kan vinden en in paniek raakt.
Ik wil hem besparen dat hij niet meer van zijn eten geniet, omdat hij te misselijk is.
Ik wil hem besparen dat hij niet meer van knuffels kan genieten omdat zijn koppie teveel pijn doet.
Ik wil hem dus eigenlijk gewoon een rottig einde besparen.
Maar eigenlijk wil ik hem het liefst gewoon nog 100 jaar bij me houden in zijn allergezondste staat .

Vannacht wordt een apart nachtje. Vanaf nu is alles 'voor de laatste keer'. En die laatste keren met Tip, daar is het nog véél te vroeg voor eigenlijk

Heel veel sterkte... blijft altijd moeilijk....

Wat heb je dit mooi geschreven, je voelt je verdriet en twijfel. Maar ik denk dat je een heel goed moment uitgekozen hebt voor Tip om hem zijn rust te gunnen, vóórdat hij nog maar een schim van zichzelf is, voordat hij zich niet meer prettig voelt en écht gaat aftakelen. Dat ga je hem nu besparen. Een hond leeft in het hier en nu, en hij zal het je nooit kwalijk nemen. Ik denk dat hij, als hij zou kunnen, je er eeuwig dankbaar voor zou zijn.

Heel veel sterkte en geniet nog even met heel je hart van hem, nu kan het nog. Je doet het volgens mij gewoon hartstikke goed zo.

Je wéét gewoon wanneer het genoeg is, dat zeiden ze een jaar geleden tegen mij.
En dat is ook echt zo.
Heel veel sterkte alvast

Sterkte, dat is de grootste nadeel van het hebben van huisdieren, gebroken hart bij het nemen van een onvermijdelijk afscheid.

Heel veel sterkte

Heel veel sterkte

Bedankt voor de lieve woorden. Binnen een deel van mijn vriendengroep is er niet zo gek veel begrip, er zei er zelfs één 'het is een hond, maak een keuze, het is triest, maar als je hem straks mist koop je toch een nieuwe?'

Frederique schreef:Je wéét gewoon wanneer het genoeg is, dat zeiden ze een jaar geleden tegen mij.
En dat is ook echt zo.
Heel veel sterkte alvast

Ik hoop het. We hebben net de afspraak gemaakt, maar ik ben nu alweer in staat om het af te bellen. 'Zo slecht is ie toch nog niet? Kijk, hij kwispelt nog'. Doe ik niet, want Tip verdient het niet om te moeten lijden omdat ik hem niet kwijt wil, maar oooo, de innerlijke strijd viert hoogtij.

Echt, dit stukje van het houden van dieren zou ik gráág weg willen laten.
Wat hou ik van dit kleine mannetje. Al vanaf moment één dat ik hem met zijn lelijke koppie in het asiel zag zitten. "Jeumig wat is die lelijk!" gevolgd door "Wat is hij liehiehief!".
Om er nog maar een clichétje in te gooien: Liefde is loslaten. Nou... daar is mijn gevoel het nog niet helemaal mee eens zeg maar.

Heel veel sterkte met je moeilijke beslissing!!!!

Jij kent hem het beste dus je neemt een goede beslissing voor hem. Dat kun je want je bent een goede baas voor hem geweest.
Heel veel sterkte en dat het niet zomaar een dier is dat weten wij op het forum gelukkig allemaal. Het is jouw hond, jouw maatje die je het liefste 180 jaar ziet worden maar helaas lopen ze maar een gedeelte van ons leven naast ons, dat koesteren wij de rest van ons leven.

Assie schreef:Bedankt voor de lieve woorden. Binnen een deel van mijn vriendengroep is er niet zo gek veel begrip, er zei er zelfs één 'het is een hond, maak een keuze, het is triest, maar als je hem straks mist koop je toch een nieuwe?'

Frederique schreef:Je wéét gewoon wanneer het genoeg is, dat zeiden ze een jaar geleden tegen mij.
En dat is ook echt zo.
Heel veel sterkte alvast

Ik hoop het. We hebben net de afspraak gemaakt, maar ik ben nu alweer in staat om het af te bellen. 'Zo slecht is ie toch nog niet? Kijk, hij kwispelt nog'. Doe ik niet, want Tip verdient het niet om te moeten lijden omdat ik hem niet kwijt wil, maar oooo, de innerlijke strijd viert hoogtij.

Echt, dit stukje van het houden van dieren zou ik gráág weg willen laten.
Wat hou ik van dit kleine mannetje. Al vanaf moment één dat ik hem met zijn lelijke koppie in het asiel zag zitten. "Jeumig wat is die lelijk!" gevolgd door "Wat is hij liehiehief!".
Om er nog maar een clichétje in te gooien: Liefde is loslaten. Nou... daar is mijn gevoel het nog niet helemaal mee eens zeg maar.

Je hebt de afspraak gemaakt omdat je het weet. Echt anders had je dat niet gedaan. Twijfelen doe je vast al heel lang, maar nu is het moment gekomen dat je de knoop hebt doorgehakt en dat komt niet uit de lucht vallen ook al twijfel je nu. Uiteraard twijfel je want het is één van de moeilijkste beslissingen die wij mensen moeten maken.

Liefde is loslaten zoals je zegt en wat jij doet is liefde.

Heel veel sterkte morgen. Je zult voelen dat het goed is.

Heel veel sterkte..

sterkte, het blijft moeilijk

mooi geschreven .

Het blijft idd altijd heel erg moeilijk...

Heel eerlijk... als ik je verhaal lees... ik zou hem zachtjes laten inslapen...
Waarom?
Ja, hij heeft nog zijn goede momenten, en die maken het natuurlijk alleen maar moeilijker om die beslissing te maken...
Maar ik heb met 2 van mijn honden achteraf bekeken VEEL te lang gewacht, gewoon omdat ik de stap niet kon zetten om naar de dierenarts te bellen en een afspraak te maken...
En ik neem het mezelf nu nog altijd kwalijk. Ze hebben veel te veel afgezien. Ze zijn ook vanzelf gestorven, dus kan je je wel voorstellen dat ik echt woedend op mezelf was wegens te lang gewacht...
Ik laat ze nu dan misschien liever een paar d/w/m vroeger gaan, dan dat ze weer onnodig moeten afzien, want je moet eerlijk zijn, beter worden zit er toch niet meer in...

Mijn Jack Russell is onlangs ook gestorven, die heeft een paar dagen bij de dierenarts gelegen...
(nekhernia gehad, bijgeruis op hart ontdekt, dus daar ook medicatie voor. Heeft dan maagontsteking ontwikkelt en nierwaarden waren heel slecht toen ontdekt bij bloedonderzoek).
Toestand ging steeds achteruit. Ik ging hem de 2de dag al laten gaan hebben...
Maar dierenarts zei ook, er is een kleine kans dat het nog kan beteren, en mijn moeder wou die kans grijpen en proberen hem erdoor te halen...
Hij heeft zo nog 2 dagen bij de dierenarts geleden, aan baxter, en met sondevoeding, de DA heeft echt alle moeite gedaan om zijn toestand te proberen verbeteren, maar op bloedonderzoek blijven zijn nierwaarden even slecht,
dus dan maar beslist om hem te laten gaan...
Wel, ik vind dat hij ook te lang heeft afgezien.
Was het fout van mij om hem die 2de dag al te "willen" laten gaan? Misschien wel...


Het blijven beslissingen die heel moeilijk zijn, en niemand kan zeggen welke beslissing de juiste is,
het is echt een beslissing die je zelf moet nemen...
Veel sterkte in alle geval wanneer je de beslissing neemt...

mooi geschreven .

Het blijft idd altijd heel erg moeilijk...

Heel eerlijk... als ik je verhaal lees... ik zou hem zachtjes laten inslapen...
Waarom?
Ja, hij heeft nog zijn goede momenten, en die maken het natuurlijk alleen maar moeilijker om die beslissing te maken...
Maar ik heb met 2 van mijn honden achteraf bekeken VEEL te lang gewacht, gewoon omdat ik de stap niet kon zetten om naar de dierenarts te bellen en een afspraak te maken...
En ik neem het mezelf nu nog altijd kwalijk. Ze hebben veel te veel afgezien. Ze zijn ook vanzelf gestorven, dus kan je je wel voorstellen dat ik echt woedend op mezelf was wegens te lang gewacht...
Ik laat ze nu dan misschien liever een paar d/w/m vroeger gaan, dan dat ze weer onnodig moeten afzien, want je moet eerlijk zijn, beter worden zit er toch niet meer in...

Mijn Jack Russell is onlangs ook gestorven, die heeft een paar dagen bij de dierenarts gelegen...
(nekhernia gehad, bijgeruis op hart ontdekt, dus daar ook medicatie voor. Heeft dan maagontsteking ontwikkelt en nierwaarden waren heel slecht toen ontdekt bij bloedonderzoek).
Toestand ging steeds achteruit. Ik ging hem de 2de dag al laten gaan hebben...
Maar dierenarts zei ook, er is een kleine kans dat het nog kan beteren, en mijn moeder wou die kans grijpen en proberen hem erdoor te halen...
Hij heeft zo nog 2 dagen bij de dierenarts geleden, aan baxter, en met sondevoeding, de DA heeft echt alle moeite gedaan om zijn toestand te proberen verbeteren, maar op bloedonderzoek blijven zijn nierwaarden even slecht,
dus dan maar beslist om hem te laten gaan...
Wel, ik vind dat hij ook te lang heeft afgezien.
Was het fout van mij om hem die 2de dag al te "willen" laten gaan? Misschien wel...


Het blijven beslissingen die heel moeilijk zijn, en niemand kan zeggen welke beslissing de juiste is,
het is echt een beslissing die je zelf moet nemen...
Veel sterkte in alle geval wanneer je de beslissing neemt...

Heel veel sterkte morgen ik vind het een moedige (en wat een moeilijke) beslissing van je!

Typische vragen die bij iedereen denk ik wel spelen die met z'n hond in die fase belandt. En ik denk niet dat iemand je daar ook antwoord op kan geven.
Ik denk ook dat het een beslissing is waar je naar toe moet groeien en die je gevoelsmatig neemt, i.p.v. met je verstand.

Want je kunt soms óók dingen weten met je gevoel.
En je bent er ook nooit klaar voor. Niemand hoeft jou hier uit te leggen of je er wel of niet goed aan doet. En ook niet te zeggen dat je er goed aan doet.
Want dat weet je zelf best.

Maar het blijft gruwelijk rot. Het duurt een tijd voordat je een bevestigend gevoel krijgt, dat je hier goed aan gedaan hebt. Nu kun je dat zelf nog niet zien. Maar dat komt wel.
Heel veel sterkte hiermee.
Ik weet hoe je je voelt..... Als het gebeurd is morgen zul je misschien van binnen wat rustiger worden.

Heel veel sterkte hoor, het blijft zo moeilijk...je hoopt allemaal dat je hond een keertje vanzelf zachtjes inslaapt in zijn mandje, maar helaas, zo werkt dat meestal niet.Je bent een fijne baas voor je Tip en nu je deze beslissing hebt genomen ben je dat nog veel meer...

Heel veel sterkte...

Mooi geschreven, ik kan alleen maar hopen dat ik, wanneer Boomer zo ver is, ook de juiste beslissing kan nemen. Hopelijk pas over heel wat jaar, maar toch..

Heel mooi omschreven, je doet het beste wat je nu nog voor Tip kunt doen.

Hij is nog niet helemaal 'op op', maar leeft nog enigszins hondwaardig, met zijn mankementen. Je wilt niet dat hij verder aftakelt, iedere extra aftakeling, dat is er eentje te veel. Dan is het genoeg. Begin dit jaar hetzelfde meegemaakt, wanneer is het genoeg? Als liefhebbend baasje voel je het, op een gegeven moment is het genoeg en moet je hem laten gaan. Hoe moeilijk het is, het laatste wat je voor hem kunt doen.
Sterkte en ik hoop dat je er vrede mee kunt hebben .

Goed van je dat je het niet rekt totdat het écht niet meer gaat, zo te lezen is het goed zo.
Altijd moeilijk zo'n beslissing maar toch, als je er langer over nadenkt is het toch wel fijn als we hun een lijdensweg kunnen besparen, júist omdat we veel van ze houden.
Heel veel sterkte morgen bij de laatste weg.

Beter een dag te vroeg dan twee dagen te laat...
Sterkte met alles

Heel veel sterkte....

Het is genoeg wanneer je het voelt.. het blijven vreselijke momenten.. balanceren op de grens van twijfels, onmacht. verdriet.. hoop.. berusting, twijfels en zo gaat die cirkel van emoties en gevoelens maar rond..Altijd als ik dierenarts ben om dier in te laten slapen.. vraag ik nog... is het echt tijd.. Zouden we niet..?? terwijl ik met mijn verstand weet dat het goed besluit is.. maar het blijft moeilijk..
Zoals ik je verhaal lees, neem je een goed besluit.. het is nu nog hondwaardig...,, heel veel sterkte...

Heel veel sterkte...

Het klinkt als een hondwaardig einde aan een prachtig leven bij jou. Rekken zou je nu alleen maar voor jezelf doen.
Ik vind het alleen maar mooi dat je dat niet doet en kiest voor een waardig afscheid voordat de pijn of het lijden zijn echte intrede doet.
Heel veel sterkte met dit verlies

Je geeft een hele liefdevolle beschrijving en je twijfelt.
Toch heb je de afspraak gemaakt.
Dat betekent volgens mij dat je weet dat het genoeg is.

Heel veel sterkte

Mooi geschreven. Klinkt als een goede beslissing, ook al is het moeilijk.
Heel veel sterkte de komende tijd

Je weet het echt als het genoeg is, anders maak je überhaupt de afspraak niet
Maar het blijft een rot moment, dat moment dat je de telefoon pakt of de praktijk binnenloopt en een afspraak maakt...
Persoonlijk ben ik liever een dag te vroeg dan een uur te laat.
Bij Nika was het op het moment dat de glans uit haar oogjes verdween en ze zoveel moeite moest doen om nog te lopen, bij Marouck was het op het moment dat ze ondanks de laatste poging haar bronchitis met medicatie weer onder controle te krijgen toch weer zo benauwd werd.... Ondanks dat ze nog energie had, ondanks dat ze nog wilde spelen, ondanks dat ze zich nog met alles bemoeide... die benauwdheid kon ik niet meer aanzien.
En dan ben ik heel blij dat ik de keuze heb ze verder lijden te besparen.

Heel veel sterkte morgen

Zo'n verschrikkelijk moeilijke beslissing maken, dat is liefde!

Heel veel sterkte!