Het HondenForum

Ik kende het filmpje al, heeft hier eerder gestaan.
Respect voor de man dat hij zijn angst aan wil pakken en vreselijk dat je zo onder constante angst moet leven door een jeugdtrauma. Ik ken het vervolg niet, maar ik hoop dat hij zover is gekomen dat het leefbaar is geworden voor hem, want dat was het voorheen niet.

http://www.youtube.com/watch?v=OjpqQrkd1KU
Gaat goed met hem gelukkig

Wow, dat is echt extreme angst. Wel heel knap dat hij het aan wil pakken, moet wel een heel erg trauma geweest zijn als hij zo reageert.

Gelukkig gaat het nu beter

Knap van hem, lijkt me vreselijk om zo'n angst te hebben.

Ik begrijp het wel hoor. Als je een trauma oploopt kan dat heel erg diep gaan zitten. Totaal onrealistisch ook. Deze man doet niks anders dan de mensen die gaan gillen en wegrennen voor een muis of een spin. Die zijn minstens net zo ongevaarlijk als een pitbull-pup.
Vond het dus wel mooi om te zien.

Ik heb zelf ook problemen met honden in natuurgebieden of open ruimtes als ik zelf geen hond bij me heb. Ook niet echt realistisch maar een vriendin van mij werd zomaar aangevallen toen we samen aan het wandelen waren. Dat heeft me behoorlijk geschokt. Wij deden niks, ruimte zat en de betreffende honden grepen haar gewoon. Een hing zelfs in haar kraag en ze werd ook flink in haar kuit gebeten. Een probeerde zelfs in haar hoofd te bijten en ze vertelde dat ze nog voelt hoe die hond zijn bek langs haar hoofd ging en hoe hij trok aan haar haren. Zij is nu dus doodsbang voor honden en moet zelfs huilen als er een op haar af komt. Aan dit voorval ging niets vooraf en het waren bordercollies....

Dus ik ben zelf ook niet meer dol op loslopende honden op open terrein. Ik loop ook liever om dan door een hondenpark. Ik merk dus dat ook ik een onrealistische angst heb. Als ik bij mensen ben speel ik constant met hun honden. Ik wandel dolgraag met honden en eigenlijk heb ik die angst alleen als langs loslopende honden moet of waakhonden op hun eigen terrein. Op de een of andere manier heb ik het gevoel dat ze ineens op je af kunnen komen en je aan kunnen vallen. Is me in mijn leven 3 keer gebeurd en dat blijft wel hangen. Als klein kind hadden mijn buren 6 herders. Die liepen altijd los. Ik was een jaar of 8 en als je dan daar was op de boerderij gebeurden er rare dingen. Hondengevechten, baas die werd gebeten, katjes die dood werden gebeten en ik die gegijzeld werd door honden toen ik met de buurkinderen op de hooiberg speelde. Dat is ook een manier om een soort trauma te krijgen

Merk wel dat het beter gaat.

Vind het juist wel mooi dat hij zijn angst durft te laten zien.

Ik vind het erg knap van die man, al moest ik wel lachen om dat filmpje.

Ik durfde het pas te kijken nadat ik de reactie van fes/lou had gezien. Echt heel indrukwekkend, zoveel angst en dan toch dat gevecht aan gaan. Voor je kinderen. Petje af hoor.

Ik ben na een nare gebeurtenis vorig jaar heel, heel erg bang geworden voor roedels honden. Echt dat ik bijna moest kotsen van stress als ik in de verte iemand zag lopen, zelfs als het bijv. 2 hele milde hondjes waren. Bizar werkelijk, mijn verstand kreeg totaal geen grip op de vechten-of-vluchten-reactie van mijn lichaam. Het gaat inmiddels iets beter maar ik denk niet dat ik er ooit nog helemaal vanaf kom. En dan gaat het in mijn geval alleen maar om een paar angstige minuten als volwassene, laat staan een heftig jeugdtrauma dat je al een leven lang met je meedraagt. Ik vind het dus ook dapper dat hij dat gevecht met zichzelf durft aan te gaan. Ik geloof zo maar dat dat echt heel moeilijk moet zijn geweest.

Maylala schreef:Ik ben na een nare gebeurtenis vorig jaar heel, heel erg bang geworden voor roedels honden. Echt dat ik bijna moest kotsen van stress als ik in de verte iemand zag lopen, zelfs als het bijv. 2 hele milde hondjes waren. Bizar werkelijk, mijn verstand kreeg totaal geen grip op de vechten-of-vluchten-reactie van mijn lichaam. Het gaat inmiddels iets beter maar ik denk niet dat ik er ooit nog helemaal vanaf kom. En dan gaat het in mijn geval alleen maar om een paar angstige minuten als volwassene, laat staan een heftig jeugdtrauma dat je al een leven lang met je meedraagt. Ik vind het dus ook dapper dat hij dat gevecht met zichzelf durft aan te gaan. Ik geloof zo maar dat dat echt heel moeilijk moet zijn geweest.

Grappig dat jij dat ook hebt. Ik kan ook heel bang worden als er bv een herder op een erf staat en ik moet er langs lopen. Fietsen gaat wel. Dan kan mijn hart in mijn keel schieten. Dat terwijl ik wel gewoon met herders om ga en ze normaal enorm leuk vind. Het is domweg niet realistisch en toch schiet die angst er dan in. Ik durf er voor geen goud langs dan.

laeken schreef: Grappig dat jij dat ook hebt. Ik kan ook heel bang worden als er bv een herder op een erf staat en ik moet er langs lopen. Fietsen gaat wel. Dan kan mijn hart in mijn keel schieten. Dat terwijl ik wel gewoon met herders om ga en ze normaal enorm leuk vind. Het is domweg niet realistisch en toch schiet die angst er dan in. Ik durf er voor geen goud langs dan.

Oh dat zou ik ook griezelig vinden. Gelukkig heb je die erfhonden bijna niet hier in de randstad. Maar HUSroedels heb je hier des te meer, vréselijk zijn ze. Ik mijd er complete uitlaatgebieden om, hartstikke zonde maar helaas, ik stort mezelf liever in de sloot dan dat ik langs zo'n groep honden loop. (Overigens heb ik er alleen met Sjon en/of mijn zoontje last van, in mijn eentje of alleen met Roos ben ik dan wel weer heel stoer, haha )

Ik kan het me ook wel voorstellen. Ikzelf ben nog nooit gebeten, maar mijn honden wel helaas. Terwijl ik ze altijd aanlijn bij vreemde honden en al niet in een losloopgebied loop, én vooruit roep dat ze hem vast moeten maken als het een reu is omdat mijn twee mannen soms willen uitvallen. Ik werk enorm aan appel, en ze vallen al stukken minder uit maar andere honden hebben soms helemaal geen aanleiding nodig om er bij een reu boven op te duiken. En dan zijn die van mij toch maar klein en snel stuk
Helaas luisteren die honden dan vervolgens niet, waardoor ik laatst Youri opeens in de mond van een Akita zag hangen. Youri was nog gewoon aan het snuffelen aan een boom, en hop die hond er boven op. Ik had nog 2 kleine honden bij me, en gelukkig kwam er een andere baas aangerend die me kwam helpen. Dit is niet de eerste keer dat ze gebeten worden, en dan die bazen altijd: dat doet ie anders nooit, goh wat gek dat hij dat nu opeens doet. En dan vervolgens doodleuk doorlopen en de hond weer losgooien. Dus nu mijd ik al die gebieden waar ze ooit gebeten zijn, of ik loop op onmogelijke tijd en in de regen want dan zie je niemand
Als ik daar nu loop dan ben ik echter constant op mijn hoede en het zweet breekt me uit als ik in de verte een grote hond zie aankomen die lijkt op die Akita. Ik draai dan ook meteen om en ren terug met het hart in mijn keel en zweethanden. Heel slecht om je zo door je angst te laten leiden, maar ik weet dat die baas niks doet om het te voorkomen en ik weet ook niet hoe ik die hond van mijn eigen honden af moet houden. Maar zonde is het wel.

Ik ben niet bang voor honden, voel me wel soms wat geintimideerd.
Wat ik wel eng vind zijn sommige baasjes. Bijv die voor wie hun hond hun allessie is, en voor wie de rest het fijn zelf mag uitzoeken.

(steek je schuin een openbaar basketbalveldje over, komt er een hond woest blaffend aanrennen (los), vraag ik: Meneer kunt u hem terug roepen?) Smaalt die man: "Tja hij verdedigt gewoon zn territorium he"
Zijn zulk soort baasjes nog te helpen....?

Ik ben niet bang voor honden normaal gezien, maar wel voor wawa's Als ik voor mijn werk ergens aanbel en dat soort blaf hoor breekt het zweet me al uit, die hondjes zijn vaak zo onbetrouwbaar, ben dus ook al een paar keer gebeten

Nanna schreef:

Maylala schreef: Gelukkig heb je die erfhonden bijna niet hier in de randstad. Maar HUSroedels heb je hier des te meer, vréselijk zijn ze. Ik mijd er complete uitlaatgebieden om, hartstikke zonde maar helaas, ik stort mezelf liever in de sloot dan dat ik langs zo'n groep honden loop.

Haha, ik had het van de week. Loop in het bos met mijn roedel de hoek om en sta opeens tussen drie megapitbulls, een Argentijnse dog, een Rottweiler, een Tsjech en wat losse herders. En een Hovawart
Jawel, HUS. En allemaal los.
Maar gelukkig zag ik ook meteen wie erbij hoorde en die man noem ik altijd de hondenfluisteraar van Geldrop. Kéurig de zaak onder contrôle en nooit gezanik. Hoe hij het voor elkaar krijgt snap ik nog niet.
Maar ik kan me voorstellen dat mensen om minder een hartaanval krijgen

Jezus. Ik zou alles laten lopen en in de eerste beste boom klimmen met Sjon onder mijn arm.

wat een klote angst om mee te leven

Nanna schreef: Als je eerst alles laat lopen glij je zo weer terug die boom uit

Ik heb de slingervaardigheid van een Orang Oetan.

Na de aanval op Gizmo, ben ik ook bang voor een bepaald hondenras gebleven. Het is niet zo dat ik sta te rillen, maar mijn hartslag versnelt wel als we zo een hond tegenkomen, en ik ben blij als we de hond heelhuids gepasseerd zijn.