Jet en de katten [en de brokjes]

[[Sandra]]

Sinds we hier wonen komt Lara, de angsthaaspoes, wat meer naar beneden. Lara vindt Jet wat overdonderend. In het oude huis sleet ze de dagen veel boven. Ik dwing haar hier wel een klein beetje om beneden te komen: de bakken met brokjes voor de katten en water staan hier in de keuken. Maar: nadat Lara van de brokjes heeft gegeten, blijft ze - op een veilig afstandje en vlakbij de gangdeur - steeds vaker in de kamer. Als ze ziet dat Jet rustig op de bank ligt zoekt ze soms een plekje op de poef die naast de bank staat. Vandaag bleef ze zelfs op haar veilige plekje naast de gangdeur terwijl Jet kwispelend over haar heen hing.
Goedzo Lara!
Met wat geduld komt dat langzaamaan wel beter.
Jet doet niets met de katten, staat er kwispelend een beetje bij te staan, en afgaande op haar houding zie ik het wel als dominant gedrag. Ze heeft ook erg de neiging om dingen te regelen. Toen ik alleen nog Otto had is dat ontstaan als poes Lola iets deed wat ik niet wilde: ik brulde haar naam en hij stoof erop af [dat vond ik wel makkelijk ]. Jet heeft dat overgenomen, maar zij stuift dus soms op de katten af zonder dat ik die brul geef. Dan koppelt ze het kennelijk aan de verboden handeling: krabben aan de bank = brul, maar krabben aan de krabpaal mogen de dames poes uiteraard wel. Jet ziet ze krabben en stuift erop af. Dat ombuigen, dus dat ze wel aan de krabpaal mogen krabben, is nog even de kunst. Zou ze dat onderscheid kunnen leren? Als ja: hoe?

Maar. Die kattenbrokjes die in de keuken staan. Die vallen bij Jet ook zeer in de smaak. Dus elke keer dat ik haar bij die bak hoorde vreten gaf ik een brul. Maar ja, een beetje hond past zich aan, dus Jet ook. Die sluipt de laatste dagen naar de voerbak van de katten, neemt er heel stil wat brokjes uit en gaat die vervolgens in de kamer staan kauwen

[Fizgig]

Dat probleem heb ik met Shelly nu ook, als ik naar de katten roep, vliegt ze erheen om ze even te corrigeren. Soms is dat niet erg maar ik wil het eigenlijk niet hebben. Alleen bij de konijnen is het wel eens handig, ze is er sneller dan ik en daar blaft ze dan alleen tegen. Dan houden ze ook meteen op (naar elkaar klauwen door de ren heen, ik heb ongecastreerde dames, zucht). Maar goed, ik vind dat het niet de bedoeling is dat Shelly ze corrigeert vanwege de negatieve bijeffecten inderdaad. Ze doet het soms ook uit zichzelf, aan de deur krabben mag nooit en dan gaat ze zelf al. Mijn reactie is: Shelly, nee, dat doet mamma wel. Ja suf he, ik ben nu eenmaal mamma, haha. En dan regel ik het ook zelf. Dan gaat ze misschien snappen dat ze mijn taak van me overneemt en dat ik dat niet wil hebben. Het weerhoudt me er ook van soms om te roepen want dan weet ik zeker dat Shelly aan komt rennen en dat wil ik niet. We zijn net verhuisd dus ik denk dat het met stress en territorium te maken heeft dat ze nu wat feller is naar de katten toe. Ik heb één poes waar ze vaker mot mee heeft, daar mag ze nu even niet naar kijken, laat staan in een hoekje zetten, wat ze graag doet. Er zit echt een beetje bordercollie in haar, volgens mij. Als ze wat feller is, word ik gewoon weer wat strenger.

Shelly doet precies hetzelfde met brokjes van de katten, gewoon een stukje verderop gaan staan kauwen. Alsof ik dat niet hoor, duh! Ik moet ze wel op de grond zetten zonder obstakels of dat ze ergens op moeten springen omdat ik oude, dementerende katten heb. Als het niet heul duidelijk is waar ze de brokken kunnen vinden, lopen ze te janken in de keuken. Dus ach, nou ja, die paar brokjes vind ik niet zo erg. Ze eet toch geen bak leeg ofzo. Maar ik zeg er wel wat van, want het is het stukje van de katten. Die mogen ook niet bij haar in de buurt komen als ze eet, en als ze knorrig is, stuurt ze ze ook wel eens weg bij de waterbak. Die ene poes moet het niet proberen om in Shelly's mandje te gaan liggen, dat mag alleen Willy. Dus dan blijf je ook maar weg bij hun plekje. Maar het blijft lachen hoor, leven met kat en hond.