Het HondenForum

O wat erg!
Ik weet niet of ik daar tegen zou kunnen, zeg ik eerlijk

Het komt recht uit je hart en ik kan me je dilemma best goed voorstellen denk ik, maar ik word er ook wat verdrietig van. Want wat zou ik graag met je ruilen en mijn eigen ouwetje gewoon weer hier naast me op het kleed hebben liggen met al háár ouwetjes-dingen.

Ik zou wel willen maar kan je niet 1 zinnig advies geven. Wel een knuffel.

ik kan me in een aantal dingen die je zegt enorm vinden, meevoelen.. ik heb geen Cleo, maar wel een Bo, geen snot, maar wel genoeg andere dingen

ik heb ook geen tips wat betreft het snot, echt geen idee wat je daar verder aan kan doen, wel denk ik, dat als Cleo echt geen probleem heeft met alleen zijn, dat je het daar van moet hebben, om je eigen ding te kunnen doen en even te kunnen opladen ofzo, die "pech "heb ik hier.. Bo kan niet alleen zijn .. dat lijkt me iig al erg fijn, dat je gewoon wel de deur uit kan, zonder je dan om Cleo druk te hoeven maken. nee je laat haar geen 7 dagen in de week, 8 uur per dag alleen, maar dat zou je ook niet doen, als ze verder gewoon fit enz was

soms van je af praten, kan al wat helpen.

verder gewoon sterkte en wanneer je een definitieve keus maakt, zal dat heus de juiste zijn, maar alleen jij weet wanneer dat moment er is

Wat sneu. Voor haar en voor jou.
Ik voel met je mee. De laatste maanden van Gina waren ook zwaar. Heel zwaar. Haar normale incontinentie (en de rest) was prima te dragen. Maar het 8x per dag verschonen, de grond dweilen en wasjes draaien om haar broekjes te wassen werd ook steeds zwaarder. Ik wenst haar niet dood, maar soms, als ik midden in de nacht weer alles stond te dweilen schoot het me wel eens door het hoofd dat het wel een heel stuk makkelijker voor mij zou zijn als ze er niet meer was.

Maar weet je Martijn, toen ze er daadwerkelijk niet meer was wenste ik uit de grond van mijn hart dát ik nog een keer de vloer mocht dweilen of wéér een was draaien met haar luierbroekjes. Want ik miste haar verschrikkelijk. Nog steeds. Ik zou met liefde weer die stinkende, lekkende blije gup in mijn huis willen hebben.

Ik kan me totaal niet voorstellen dat ik zo over een hond ga denken.. Wordt er net als suzanne ook verdrietig van. Ik wil mijn oudje wel terug, met al zijn dingetjes...

Pas maar op, die laatste snottebel ga je ooit koesteren.
Hier zit nog een streep kwijl aan m'n spiegel en het verven van de bebloede muur (van het schudden door chronische oorontsteking) wordt ook steeds uitgesteld

Ik zeg het niet vaak, maar het is net of je mijn situatie beschrijft. Ik leef al 5 jaar zo. En soms breekt me dat echt op. Ik kan nooit spontaan weg er moet routine zijn.
Maar net wat jij zegt, ik hou van die hond en verder is hij gezond. Maar ook ik wordt "gedwongen" te leven hoe mijn hond dat wil.
Ik doe het, wil hem echt niet kwijt, maar soms gewoon even weggaan kan niet

En Cleo heeft nog steeds die snotneuzen? Blijf het raar vinden en inderdaad leishmania achtig iets

Sterkte ermee

O ik snap je gevoel wel een beetje. Maar dan met mijn kat, Tom. Die heeft een schildklieraandoening en heeft dus de hele dag honger. Hij heeft een zwak hart en kan niet meer geopereerd worden eraan, een roesje daar blijft ie in. Hij kan er medicatie voor krijgen maar dat krijg ik er niet in, hij ziet erg slecht en ruikt nog slechter, maar medicatie ruikt ie dondersgoed altijd. Dan moet ik hem de hele dag een snoepje met zijn medicatie erin blijven aanbieden, en hij eet het dus mooi niet op. Heb àlles al geprobeerd om de medicatiesmaak/geur weg te nemen maar hij trapt er niet in. Apart eten geven, doet ie gewoon niet. Blijft ie net zo lang wachten tot ik hem uit de gang laat. En de hele dag maar zeuren om eten. Brokjes eten doet ie niet, zijn tandjes zijn erg slecht. Maar die kunnen er ook niet uit, omdat hij niet onder narcose kan. Van een dierenartsbezoek krijgt ie al zowat een hartaanval.

En hij is nog dementerend ook. Dus hij loopt de hele dag achter me aan, zeurend om eten. Ik kan hem eten blijven geven tot ie kotst, 5 minuten later staat ie gewoon weer te zeuren. Er is dus geen oplossing die ik kan bedenken, behalve dat ie op een dag gewoon niet meer wakker wordt. Hij is verder fit en vrolijk, komt vaak knuffelen en is nog geen slepend wrak ofzo. Daarom vind ik inslapen nog te vroeg, hij is 14, en ik denk niet dat hij nog erg lang leeft. Ik hou van hem en tegelijkertijd kan ik hem regelmatig achter het behang plakken. Mijn vriend denkt dat ik een hekel aan hem heb, maar je kunt gewoon niet de hèle dag met een rustige, geduldige stem: nee, tommie! roepen, ik niet. Negeren helpt niet. Zucht.

Maar laat ik nou eens een goeie tip voor je hebben, je zou kunnen proberen om l-lysine aan haar drinkwater toe te voegen. Dat is een aminozuur die o.a. helpt bij herpes besmettingen. Ik geef het aan mijn konijnen die chronische snot hebben. Herpes is één van de bacterieën die bij kennelhoest een rol speelt, wie weet helpt het haar. Misschien kan ze elke kennelhoestbacterie die voorbij vliegt, wel niet handelen vanwege die ingekapselde leishmanie-besmetting.

Ik snap dat je nu zelf graag uit wilt vliegen, dan zou ik toch gaan zoeken naar een goeie opvang in de vorm van een pension. Daar heb je hele comfortabele soorten in, misschien zelfs ook wel voor oudere honden. Laat je haar lekker pamperen en verwennen terwijl jij de hort op gaat. Dubbele winst. Misschien dat je daar winst kunt behalen, echt goed zoeken naar een adres waar ze zoveel verwennerij krijgt, dat ze geen tijd heeft om jou te missen.

Of iemand gaan zoeken die op haar op je eigen adres kan passen? Die je daarvoor betaalt misschien? Zoiets zou ik doen. Maar die gevoelens die je hebt, zijn best begrijpelijk hoor, ook al ben je niet zo'n op-de-hort ganger, zoals ik. Ik heb ook wel eens de neiging om te roepen: ja, en ik dan! Maar ik ben nogal huisje-boompje-beestje, haha. Dus dan sluit moeders zich gewoon een uurtje op in de badkamer, lekker poedelen in mijn eentje, zonder gemiauw aan mijn hoofd.

Cleva schreef:

Heavy schreef:Heel eerlijk geschreven.........

Heb je al eens van die Bach druppeltjes geprobeerd voor de onrust?

Nou, dat werd me vandaag ook voorgesteld. Slaappillen zodat ze gedwongen tot rust gebracht kan worden.
Omdat het de anderen ook opviel dat ze geen plek kon vinden om te gaan liggen.
Ik weet niet in hoeverre die voor handen zijn voor honden.

Amy krijgt diazepam en ze slaapt er prima mee en vindt gelukkig haar rust dan af en toe. Soms heeft ze buien dat ze de hele dag heen en weer loopt en te piepen en zeuren en heeft daarvoor of naast de fiets gerent of een behoorlijk stuk gelopen. De dierenarts heeft het meegegeven om te proberen en het werkt, godzijdank

Ow dit is zo herkenbaar
Mijn teckel was zo, lichamelijk niet kapot te krijgen. Wel volledig incontinent en zo nu en dan blaasontsteking. Ze kon niet alleen zijn maar durfde niet meer de deur uit.
Maar samen spelletjes doen in huis en samen op de bank slapen was het mooiste wat er was, daar genoot ze nog intens van.
En ja, wanneer is het dan genoeg? Lichamelijk was ze nog goed en samen thuis was ze mentaal ook goed. Dus ik was veel thuis en ruimde poep en plas, bijna 2 jaar lang.

Uiteindelijk heb ik oorpijn aangrepen om haar in te laten slapen. Ik wist stiekem ook wel dat het iets simpels kon zijn wat misschien snel of zelfs vanzelf over kon gaan. Maar opeens wist ik dat het genoeg zo was. Eerder had ik me van alles afgevraagd zoals jij nu doet. Maar nu voelde ik opeens dat het goed genoeg was geweest.

Toch vraag ik me nog wel eens af hoe lang ze nog in goede gezondheid geleefd zou hebben. Vooral als ik haar mis, ze was mijn allessie, once in lifetime hond.
Maar het is goed, het was klaar.


De medische kant: Oliver heeft jaren en jaren een stinkende ademhaling gehad. Vaak na laten kijken bij DA maar die wisten het ook niet. Uiteindelijk ging hij ook snotteren. (groen aan de muur snotteren). Meerdere AB's gehad maar niks hielp. Toen onder narcose en er leek een tandwortel niet goed te zijn. Dat kon het zijn maar voor de zekerheid toch ook wat pus naar het lab gestuurd.
Toen bleek hij een ongewone, voor veel AB resistentie bacterie te hebben. Daar heeft hij 2 injecties met een speciaal AB voor gehad. Pus was binnen paar dagen weg en hij heeft nooit meer gestonken. Als het stinken van de bacterie is geweest, moet hij dat 10 jaar gehad hebben Is de pus van Cleo ooit opgestuurd naar een lab voor een gedegen kweek?

Cleva schreef:

nathalie schreef:Ik kan me totaal niet voorstellen dat ik zo over een hond ga denken..

Dat begrijp ik heel goed.
En ondertussen wil ik niet over vijf of zeven jaar aan de rest van mijn leven beginnen maar nu.

En dat kan ik me ook voorstellen.

Ik wilde net zeggen, hoe vind ze de auto, anders dan zou je kunnen overwegen om haar mee te nemen, maar in de auto haar rust te gunnen als ze die wel vind. Maar als dat ook niet werkt wordt je inderdaad behoorlijk beperkt in je doen en laten

Ik snap je dondersgoed wat betreft je gevoel. Anderzijds.... tja ook ik betrek het natuurlijk op mijn overleden Sorbonne die ik gevoelsmatig nog bij me zou willen houden. Anderzijds als ik er dan over nadenk, zou ik ook absoluut gestoord worden van dit gedrag. Sorbonne had niet zulk gedrag. Die was overal thuis, zolang er maar geen katten waren.

Helpt het om een vaste oppas aan huis te hebben voor Cleo? Misschien is dat een optie. Iemand die de routine kent (of aangeleerd wordt) en jou af en toe je leven terug kan geven?

Cleva schreef: Vorige keer had ik een gezellige logeerpartijtje in het noorden van het land en ze is de godganze nacht midden in de slaapkamer staan blijven kijken terwijl ze elke drie seconden een snottebel loosde. Luid loosde, wel te verstaan. Op het tapijt van de meneer in kwestie. De meneer in kwestie was niet enthousiast.
Het was niet romantisch en dat was wel de bedoeling.

Ik wil niet lachen, echt niet... maar sorry..

Is het een idee om van jezelf meer een huismus te maken zodat die routine-dagen niet zo zwaar wegen? Als je meer plezier vind achter de geraniums ga je het haar waarschijnlijk minder kwalijk nemen dat je daar je dagen voorlopig moet slijten.

Ik hoop dat het bovenstaande niet te raar klinkt, maar zo werkt soms wel bij mij. Als ik mezelf rustig en logisch kan uitleggen waarom iets niet kan of iets moet, dan volgt mijn gevoel vaak ook de goeie kant op (met de tijd). En dan is het 'moeten' minder zwaar om te dragen.

Verder is het een lastige kwestie vind ik. Eén van die situaties die je nooit van te voren kan bedenken de dag dat je aan een hond begint.

Misschien is ze dement? Daar zijn ook medicijnen voor ter ondersteuning..

Tja..ik denk dat wij op dit gebied heel behoorlijk verschillen en begrijp dat niet veel mensen hier zou mee om zouden (kunnen) gaan zoals ik dat zou doen maar ik zou me aan haar aanpassen. Hoelang is ze er nu nog? Kan een jaar of twee zijn maar ook een kwestie van weken. Jij leeft, laten we dat maar aannemen, nog jaren en dan kun je nog van alles ondernemen zonder bij haar onrust te veroorzaken. Ik snap je frustratie wel hoor, het klinkt een beetje als dementie en Nora had dat ook. Soms word je er gek van maar je doet er niets aan en de hond doet het ook niet met opzet. Wat bij Nora trouwens wel hielp is dat we haar grondig lieten onderzoeken (vanwege terugkerende blaasontstekingen) waaruit bleek dat ze incontinent was. Niet in de zin dat ze iets liet lopen maar kennelijk stond er wel druk op die sluitspier wat haar onrustig maakte. Ze kreeg medicatie die die spieren sterker maakte en ze werd een stuk rustiger

het is natuurlijk wel makkelijker praten, wanneer je er niet alleen voor staat he, dat je een bepaalde zorg ook kunt delen met familie/partner

Cleva schreef:
Ik weet niet in hoeverre dat haalbaar is hier. Ik woon in een gehucht met 14 duitsers maar ik heb wel één iemand waar ik al aan denk. Die werkt thuis en woont hierachter. Het loopje daar naartoe zou zo maar, met wat gewenning, binnen de toleartniegrens kunnen vallen.
Geen flauw idee of die op honden zit te wachten maar het zou zomaar kunnen! Dank!

Morgen even langs met schnapps!

Goed zo aan de slag daarmee. Mocht het met buurman niet lukken, wil ik best een keer op Cleo komen passen als je een weekendje ff je eigen leven wil hebben Mits dat in overleg kan en niet last minute, want werk enzo

Suuz! schreef:

Cleva schreef:
Ik weet niet in hoeverre dat haalbaar is hier. Ik woon in een gehucht met 14 duitsers maar ik heb wel één iemand waar ik al aan denk. Die werkt thuis en woont hierachter. Het loopje daar naartoe zou zo maar, met wat gewenning, binnen de toleartniegrens kunnen vallen.
Geen flauw idee of die op honden zit te wachten maar het zou zomaar kunnen! Dank!

Morgen even langs met schnapps!

Goed zo aan de slag daarmee. Mocht het met buurman niet lukken, wil ik best een keer op Cleo komen passen als je een weekendje ff je eigen leven wil hebben Mits dat in overleg kan en niet last minute, want werk enzo

nou dat is lief

Cleva schreef:

nathalie schreef:Misschien is ze dement?

Zo dement als bitterkoekjespudding, vrees ik.

Welke medicatie is er daarvoor?

Mijn oude Keesje werd ook dement toen hij een jaar of 14 was en die kreeg toen Selgian en heeft het daar goed op gedaan tot hij stierf ,bijna vier jaar later.
Hij werd ook angstig en dat nam na d emedicijnen echt af en hij werd weer de oude Kees zoals wij hem kende.

yamie schreef:

Suuz! schreef:

Cleva schreef:
Ik weet niet in hoeverre dat haalbaar is hier. Ik woon in een gehucht met 14 duitsers maar ik heb wel één iemand waar ik al aan denk. Die werkt thuis en woont hierachter. Het loopje daar naartoe zou zo maar, met wat gewenning, binnen de toleartniegrens kunnen vallen.
Geen flauw idee of die op honden zit te wachten maar het zou zomaar kunnen! Dank!

Morgen even langs met schnapps!

Goed zo aan de slag daarmee. Mocht het met buurman niet lukken, wil ik best een keer op Cleo komen passen als je een weekendje ff je eigen leven wil hebben Mits dat in overleg kan en niet last minute, want werk enzo

nou dat is lief

Ik laat Lune wel thuis, anders is het aanbod weer minder lief natuurlijk

Cleva schreef:

Suuz! schreef:

Cleva schreef:
Ik weet niet in hoeverre dat haalbaar is hier. Ik woon in een gehucht met 14 duitsers maar ik heb wel één iemand waar ik al aan denk. Die werkt thuis en woont hierachter. Het loopje daar naartoe zou zo maar, met wat gewenning, binnen de toleartniegrens kunnen vallen.
Geen flauw idee of die op honden zit te wachten maar het zou zomaar kunnen! Dank!

Morgen even langs met schnapps!

Goed zo aan de slag daarmee. Mocht het met buurman niet lukken, wil ik best een keer op Cleo komen passen als je een weekendje ff je eigen leven wil hebben Mits dat in overleg kan en niet last minute, want werk enzo

Ach lieverd. Wat vreselijk genereus!
Maar dat is geen oplossing.
Je hebt nogal je eigen dingetjes. Toch heel lief! Dankjewel.

Caro kan heel goed voor die eigen dingetjes zorgen indien nodig maar eerst hop naar buurman. Zou top zijn als daar wat mee te regelen is.

Cleva schreef:

Heavy schreef:Heel eerlijk geschreven.........

Heb je al eens van die Bach druppeltjes geprobeerd voor de onrust?

Nou, dat werd me vandaag ook voorgesteld. Slaappillen zodat ze gedwongen tot rust gebracht kan worden.
Omdat het de anderen ook opviel dat ze geen plek kon vinden om te gaan liggen.
Ik weet niet in hoeverre die voor handen zijn voor honden.

Tja, slaap pillen voor honden, ik denk persoonlijk wel dat je ze makkelijk kunt krijgen.

Er komt bij onze hondenschool af en toe iemand die dieren-natuurgeneeskundige is en veel werkt met Bach-bloesem. Geen idee waar jij woont, maar hier een linkje mocht je interesse hebben:

http://www.praktijkloco-motion.nl/index.php?pagina=home

Ze doet ook readings (niet helemaal mijn ding maar toe maar)

Succes ermee

Cleva schreef: Het klinkt ongewtijfeld walgelijk verwend maar ik snak echt naar een weekje berlijn of zo. Gewoon even iets anders na jaren burgertruttigheid maar ik kan niet eens een weekend naar een of andere hondenhut.
In januari ga ik een aantal dagen naar, jawel, Weesp. In het huis mijner ouders. Daar voelt ze zich wel thuis.
Dan ga ik lekker naar jumping amsterdam kijken. Oh wat een feest!
Dat is geen doen.

Nee joh, dat gevoel heb ik ook wel eens hoor.

Jezus wat een gezeik. Oude honden horen gewoon in huis te plassen en stram achter de kachel te liggen, maar niet je volledige leven over te nemen. Dan even wat mogelijke lapmiddelen: naast de al genoemde Selgian (aanrader!) is pentoxyfilline een optie. Maakt de rode bloedcellen wat elastischer zodat de beter door de haarvaten in het brein stromen, zodat de hersenen meer zuurstof krijgen.
Voor de snotklodders zijn antihystaminica wellicht een optie. Werken niet zo goed bij honden als bij mensen maar je kunt het proberen. Gewoon dramamine, reistabletjes zeg maar. Bijkomend voordeel is dat het ook een beetje kalmerende werking heeft, wellicht een optie om het 's avonds te geven.
Succes ermee en ik hoop dat je toch nog even lol kunt hebben aan je oude doos.

Groetjes,
Kees

tineke schreef:

Cleva schreef:

nathalie schreef:Misschien is ze dement?

Zo dement als bitterkoekjespudding, vrees ik.

Welke medicatie is er daarvoor?

Mijn oude Keesje werd ook dement toen hij een jaar of 14 was en die kreeg toen Selgian en heeft het daar goed op gedaan tot hij stierf ,bijna vier jaar later.
Hij werd ook angstig en dat nam na d emedicijnen echt af en hij werd weer de oude Kees zoals wij hem kende.

En waarom word ik er weer met de haren bijgesleept en moet iedereen horen dat ik met mijn demente kop aan de medicijnen zit.

Begrijp je helemaal Cleva.
Af en toe is het gewoonn niet leuk en mag je ook gewoon iets voor jezelf willen en opeisen.Niets mis mee .En dat het je zo vreselijk tegen kan staan oh zo herkenbaar.

Pfff... klinkt nogal heftig.
Eerlijk is eerlijk, ik zou ermee stoppen denk ik. Ze heeft een prachtig leven gehad (en nog), maar ik weiger mijn leven helemaal aan de kant te zetten voor een hond. Dat doe ik voor een kortere tijd wel, maar niet jaren lang.

Hier ook iemand die zou zeggen, genoeg is genoeg. Beestje krijgt een spuitje gaat slapen en heeft eeuwige rust. Het is een dier, geen mens. Moeten we altijd het leven rekken tot het uiterste? Zij gaat het je echt niet kwalijk nemen, je zult alleen met jezelf uit moeten zoeken of je dat kunt.

Inge schreef:Pfff... klinkt nogal heftig.
Eerlijk is eerlijk, ik zou ermee stoppen denk ik. Ze heeft een prachtig leven gehad (en nog), maar ik weiger mijn leven helemaal aan de kant te zetten voor een hond. Dat doe ik voor een kortere tijd wel, maar niet jaren lang.

Dat dus....

Of zijn je ouders bv bereid haar een paar mooie laatste jaren te geven?

Hier ook een oudje (leeftijd volgens het KNPV certificaat 12, maar wrs ouder), dement (blaft de hele dag zo af & toe om niets, de rest reageert er niet eens meer op, incontinent), stram (na t certificaat slechte heupen geconstateerd),
Maar nog lol in zijn manier van leven & ach een kennel een keer extra schoonmaken....

Maar das niet de druk die Cleo op je legt & hoe slecht voelt ze zich er zelf mss wel niet onder wat jij niet ziet...