Hoe een stokoude Collie zijn verdiende gouden mandje krijgt. 
Een update van Faigin (inmiddels bijgenaamd Freekie door een creatief buurmeisje).
Het is een enorme knuffel en inmiddels hijst ook Rogue zich ’s avonds graag op de bank, zodat ik met de honden aan m’n zij televisie zit te kijken. De aanblik is dan ook onweerstaanbaar, zo’n bank ligt ook zoooooooo lekker!
Dat Faigin niet oud, maar jong belegen is, daar kwamen we snel achter. Er werd gezegd dat hij mogelijk problemen had met zijn maag, maar hij eet inmiddels prima. Het enige probleem wat hij heeft, is dat het vullen van zijn bak hem niet snel genoeg kan gaan. Uiteraard worden zijn brokken iets geweekt om de restanten van zijn gebit te ontzien en meneer begint dan enthousiast (op volume 20) Hallelujah te zingen totdat de bak voor zijn neus staat, wat betekent dat zowel mijn man als ik nu iedere ochtend op tijd opstaan J. Die bak wordt dan met hetzelfde enthousiasme leeg gegeten en hij wordt iedere dag een beetje eigenwijzer. Rogue blijft heel dicht bij hem (soms kapen ze samen, twee snuiten in 1 minibakje, de bak van de logé Chihuahua leeg).
Als ik van het paarden voeren terugkom, zit meneer op de keukenstoel, omdat-ie dan zo lekker uit het raam kan kijken of ik er al weer ben. Rogue zit dan strak naast de stoel, om voor ons eerst onbekende redenen. Best een gewaarwording om een hond op de stoel te zien, omdat de honden die wij meestal hebben niet meer in staat zijn om ergens op te klimmen. Dat dit ook andere voordelen voor hem en Rogue biedt, hebben we inmiddels ontdekt nadat mijn man en ik ons toch een aantal malen afvroegen waar het ontbijt gebleven was….
Na het eten heeft Freekie een vast ritueel. Hij pakt zijn bot (gaat lang mee als je zo weinig tanden hebt), gooit deze enthousiast door de keuken, rent er mee rond, probeert het in zijn deken te begraven en laat hierbij wederom allerlei leuke geluiden horen. Inmiddels heeft ook Rogue dit ritueel opgepakt, dus je ziet, ze zijn nooit te oud om te leren en wow, Rogue gaat op z’n oude dag nog rennen en spelen. Waar de één is, is de ander.
De andere uitdaging die Faigin ons bracht was het feit dat hij deuren kan openen. Zijn neus is nog goed in orde, want hij wist feilloos achter welke deur in de keuken wij de voorraden bewaren. De keuken lag bij terugkomst van het werk bezaaid stukjes folie van de zak hondensnoepjes en Rogue en hij waren die avond nét iets minder enthousiast rond etenstijd. Gelukkig hadden ze het bij hondenkoekjes gehouden, maar we hebben ineens nog veel meer draaibare deurknoppen in plaats van deurklinken in huis.
Onze minipaardjes vindt hij erg leuk. Loopt steevast met Rogue erachter als ik ermee loop, ze krijgen een lik over hun snuitjes (waarbij de pony’s dan toch wel vreemd kijken, maar wel blijven staan) en worden volop uitgedaagd om te komen spelen.
Ons erf wordt ineens weer door 2 honden “bewaakt”, want de blaf van Freekie werkt aanstekelijk voor Rogue (die wel aardig doof is, maar dat toch wel meekrijgt), maar… beide heren luisteren keurig als ze weer stil moeten zijn. Freekie mag inmiddels (op een doodlopende buitenweg) ook even loslopen bij het uitlaten en ook dan lopen de heren nog zij aan zij.
Zo’n stoere vent, maar toch een heel klein hartje. Bij de controle bij de dierenarts kroop hij bijna in m’n binnenzak, moest Rogue mee om ‘m rustig te krijgen (ook de dierenarts kreeg het Hallelujah te horen) en hij wilde absoluut niet dat ik de ruimte uit ging. Toen hij daarna buiten kwam bij de praktijk leek het wel een pup, zo druk en wild en vond hij Rogue en mij om te zoenen (waar wij zo het onze bij dachten)….
Kortom, de duvel is oud zeggen ze weleens (en misschien hebben wij nu wel een klein duveltje in huis), maar we willen ‘m voor geen goud meer missen en hopen dat hij toch echt nog jaren mee gaat en zo niet, dan neemt niemand ons deze geweldige periode meer af!
. 
