Het HondenForum

Vorige maand heb ik na 8 jaar samenwonen mijn relatie verbroken, het ging niet meer en het ging ook niet meer beter worden.

Ik kon gelukkig bij mijn moeder terecht en ik heb 11 jaar inschrijftijd bij de woningstichting dus dat komt wel goed verder.

Toen ik mijn ex vertelde dat het over was wilde ik ook mijn hond mee nemen. In principe is het altijd zo geweest dat die witte meer van mij was en Tankie meer van hem, qua dingen mee ondernemen en ook trok die witte meer naar mij en Tank meer naar hem. Verder prima. Alleen, op papier is die witte ook van hem, alles staat op zijn naam. Mijn ex wilde mij de hond niet mee geven (hij was helemaal in shock en is echt wel gek op die witte en wilde niet daar ook afscheid van nemen) en ik heb toen besloten om zonder hond te gaan.

Hij zorgt goed voor de honden, hij maakt elke ochtend een grote wandeling, speelt met ze etc. En omdat de hondjes elkaar hebben, is dat natuurlijk fijner als ze alleen thuis zijn omdat ex moet werken. Dus de afgelopen weken heb ik mij ook afgevraagd of ik mijn hondje wel een plezier mee doe om hem alsnog op te eisen, ik ben ook veel weg en dan zou hij op mijn kamertje alleen zitten, dat schiet niet op. Maar, ik mis mijn honden (allebei maar die witte meer), ik mis hem gewoon. Ik ben niet van steen.

Nu wil ik mijn ex voorstellen dat ik twee keer per maand ofzo die witte een weekend neem, gewoon om zo ook mijn hondje nog te kunnen zien en dan kan heb ik ook tijd om met beestje te wandelen etc.
Maar, ex wil dus steeds niet hebben dat ik de honden zie omdat hij zegt dat ze helemaal van slag waren de weken na mijn vertrek en dat hij bang is dat als ze me zien weer opnieuw dat gebeurd.

Ik ben me volledig van bewust dat deze omgangsregeling met mijn eigen hond voortkomt uit mijn eigen behoeftes, ik denk niet dat mijn hond niet zonder mij kan leven ofzo. Mijn vraag aan het forum is, denken jullie dat het ook in het belang van mijn hondje is om dit zo te gaan doen, zou het echt kunnen dat het beestje steeds van slag is als hij bij mij is geweest? Ik twijfel dus om dit door te zetten, misschien moet ik door de zure appel heen qua missen. Ben benieuwd wat de ervaringen van andere forummers hiermee zijn.

Volgens mij kunnen honden niet actief 'missen'. Wel zijn ze natuurlijk door het dolle als ze je weer zien. Ik denk zelf dat bij je ex vooral zijn eigen gekwetstheid een rol speelt

De vraag is wel: als je hierom gaat vechten, wat gaat er dan gebeuren? Ga je ervoor naar de rechter? Ik bedoel, als je ex ze niet mee wil geven aan je, hoever ga je dan en heeft dat uberhaupt zin? Ik wil geen doemdenker zijn, maar ik denk dat je niet zonder hondje weg had moeten gaan. Nu heeft je ex alle touwtjes in handen en heb jij geen poot om op te staan.

Wel knap trouwens, dat je zo eerlijk kunt zeggen dat ze het misschien bij hem wel beter hebben. En wie weet is de emotie van je ex over een paar weken of maanden wel zo gezakt dat je het alsnog kunt hebben over een omgangsregeling.

Tank schreef:Vorige maand heb ik na 8 jaar samenwonen mijn relatie verbroken, het ging niet meer en het ging ook niet meer beter worden.

Ik kon gelukkig bij mijn moeder terecht en ik heb 11 jaar inschrijftijd bij de woningstichting dus dat komt wel goed verder.

Toen ik mijn ex vertelde dat het over was wilde ik ook mijn hond mee nemen. In principe is het altijd zo geweest dat die witte meer van mij was en Tankie meer van hem, qua dingen mee ondernemen en ook trok die witte meer naar mij en Tank meer naar hem. Verder prima. Alleen, op papier is die witte ook van hem, alles staat op zijn naam. Mijn ex wilde mij de hond niet mee geven (hij was helemaal in shock en is echt wel gek op die witte en wilde niet daar ook afscheid van nemen) en ik heb toen besloten om zonder hond te gaan.

Hij zorgt goed voor de honden, hij maakt elke ochtend een grote wandeling, speelt met ze etc. En omdat de hondjes elkaar hebben, is dat natuurlijk fijner als ze alleen thuis zijn omdat ex moet werken. Dus de afgelopen weken heb ik mij ook afgevraagd of ik mijn hondje wel een plezier mee doe om hem alsnog op te eisen, ik ben ook veel weg en dan zou hij op mijn kamertje alleen zitten, dat schiet niet op. Maar, ik mis mijn honden (allebei maar die witte meer), ik mis hem gewoon. Ik ben niet van steen.

Nu wil ik mijn ex voorstellen dat ik twee keer per maand ofzo die witte een weekend neem, gewoon om zo ook mijn hondje nog te kunnen zien en dan kan heb ik ook tijd om met beestje te wandelen etc.
Maar, ex wil dus steeds niet hebben dat ik de honden zie omdat hij zegt dat ze helemaal van slag waren de weken na mijn vertrek en dat hij bang is dat als ze me zien weer opnieuw dat gebeurd.

Ik ben me volledig van bewust dat deze omgangsregeling met mijn eigen hond voortkomt uit mijn eigen behoeftes, ik denk niet dat mijn hond niet zonder mij kan leven ofzo. Mijn vraag aan het forum is, denken jullie dat het ook in het belang van mijn hondje is om dit zo te gaan doen, zou het echt kunnen dat het beestje steeds van slag is als hij bij mij is geweest? Ik twijfel dus om dit door te zetten, misschien moet ik door de zure appel heen qua missen. Ben benieuwd wat de ervaringen van andere forummers hiermee zijn.

Mijn ex is nog steeds een goede vriend en hij komt regelmatig om Charlie en de katten te zien.
Maar wel pas vanaf het moment dat wij weer op een leuke manier door één deur konden.
En bij ons was het simpel; bij hem was destijds de situatie er niet naar.

Meiske is helemaal door dolle wanneer ze hem ziet en en komt daarna weer net zo graag met mij bankhangen.
Waarschijnlijk was/is hij gewoon van slag en is dat waar de honden op reageren.

Frenk schreef:Volgens mij kunnen honden niet actief 'missen'. Wel zijn ze natuurlijk door het dolle als ze je weer zien. Ik denk zelf dat bij je ex vooral zijn eigen gekwetstheid een rol speelt

De vraag is wel: als je hierom gaat vechten, wat gaat er dan gebeuren? Ga je ervoor naar de rechter? Ik bedoel, als je ex ze niet mee wil geven aan je, hoever ga je dan en heeft dat uberhaupt zin? Ik wil geen doemdenker zijn, maar ik denk dat je niet zonder hondje weg had moeten gaan. Nu heeft je ex alle touwtjes in handen en heb jij geen poot om op te staan.

Wel knap trouwens, dat je zo eerlijk kunt zeggen dat ze het misschien bij hem wel beter hebben. En wie weet is de emotie van je ex over een paar weken of maanden wel zo gezakt dat je het alsnog kunt hebben over een omgangsregeling.

Nee ik ga niet naar de rechter, ik denk dat mijn ex wel akkoord gaat met een dergelijke omgangsregeling, als hij merkt dat de hond het er goed onder doet. Maar dan moeten we het wel eerst proberen natuurlijk om daar achter te komen.
Als ik niet dacht dat hij goed verzorgd werd was ik zeker niet zonder hond gegaan! Maar zo is het niet, en dan is een hond geen reden om te blijven..

dagmar88 schreef:

Mijn ex is nog steeds een goede vriend en hij komt regelmatig om Charlie en de katten te zien.
Maar wel pas vanaf het moment dat wij weer op een leuke manier door één deur konden.
En bij ons was het simpel; bij hem was destijds de situatie er niet naar.

Meiske is helemaal door dolle wanneer ze hem ziet en en komt daarna weer net zo graag met mij bankhangen.
Waarschijnlijk was/is hij gewoon van slag en is dat waar de honden op reageren.

Ik kan ook wel met ex door één deur, we hebben elkaar paar keer gezien en dat goed goed en rustig en hij is ook niet boos, hij begrijpt heel goed waarom ik weg ben gegaan. Ik hoop dat hij zijn eigen problemen op kan gaan lossen.

Dus jouw hond is blij hem te zien en daarna weer prima tevreden om bij jou te zijn? Dat is dus wat ik ook wil, wil niet hondje van slag maken. Ik denk ook dat de honden reageerden op zijn gemoedstoestand.

nee, ik zou het ook niet doen, temeer omdat je vriend goed voor de honden is.
was dat anders dan zou ik de onderste steen boven halen om ze bij me te krijgen, maar als ze het goed hebben bij hem zou ik dat zo laten en niet gaan modderen met bezoekweekendjes en dergelijke.
ik weet uit ervaring dat het moeilijk is en dat je er een hoop verdriet van zult hebben, maar als het beter is voor de hondjes vind ik het dat wel waard.
jij kunt kiezen, zij niet

sterkte hoor en succes met het opbouwen van je nieuwe leven

Kruimel53 schreef:Geen ervaring mee dus daarmee kan ik je niet helpen. Maar eigenlijk geef je zelf het antwoord al: je hond heeft het nu prima en kan goed zonder jou, hoe zuur dat ook is. Zo zijn honden, ze leven bij de dag en gelijk hebben ze. Ik denk niet dat je hond er veel aan heeft om jou af en toe te zien, hij zal er idd aardig van in de war kunnen raken. En ik kan me voorstellen dat het voor jou ook niet fijn is, af en toe je hond bij je en dan weer af moeten geven. Daarnaast heb je dan telkens weer contact met je ex waardoor het moeilijker wordt om die periode af te sluiten.

In het kader van de nieuwe bladzij die je omslaat zou ik zelf ervoor kiezen om de honden bij de ex te laten en afscheid van ze te nemen in de wetenschap dat ze het goed hebben. En op termijn komt er misschien weer een nieuwe hond in jouw leven!

Is inderdaad de meest rustige keuze, hoef niet continue contact met ex te hebben etc.

Nanna schreef:

Tank schreef: misschien moet ik door de zure appel heen qua missen.

Dat zou mijn keuze zijn.
De honden hebben het goed, je ex verzorgt ze prima en ze komen niets te kort.
Als hij mee zou willen werken zou het wellicht best kunnen (honden kunnen dat wel aan) maar ja, hij wil niet.
En dan houdt het gewoon op.

Ja ze zitten daar goed, het zou wel kunnen dat ex akkoord gaat als hij ziet dat hond niet onder lijdt. Mocht hij echt weigeren dan houdt het idd op.

Ik denk zelf dat het erg aan het karakter van de hond ligt. Mijn Diem heb ik met 9 maanden van mijn moeder overgenomen. Ik ken hem al sinds 8 weken was maar zag hem soms weken niet.
Hij woont nu bij mij en is 4 a 5 dagen per week overdag bij mijn moeder als ik werk. Ga ik ook een nachtje of langer weg dan is hij langer bij mijn moeder.
En dat gaat dus prima, hij vindt het tof om mijn moeder te zien en is volledig relaxed bij haar. En het is even leuk om weer met mij mee te gaan. Hij trekt als we samen zijn wel meer naar mij maar loopt toch relaxed met mijn moeder de deur uit nu ze hem voor mij uitlaat omdat ikzelf door blessure weinig kan.
En Diem is absoluut niet makkelijk met mensen die hij niet kent. Maar deze 'omgangsregeling' is voor hem prima.

Ik denk dus dat het wel of niet willen knokken voor een omgangsregeling erg afhangt van het karakter van de hond(en). En of het jou niet meer pijn doet met de hond(en) om te gaan als ze meer naar je ex gaan trekken omdat hij er nu meer voor zorgt?

Als je toch wil doorzetten kan je misschien als argument gebruiken dat het voor je ex alleen maar handig is dat jij ook vertrouwd blijft: Als hij dan een dagje of langer van huis is, kan jij de zorg makkelijk overnemen

Ik denk, hoe moeilijk het ook is, ik in het belang van de honden zou denken. En denk dat het idd het beste is om afscheid van ze te nemen. Dat heen en weer gezeul, daar wordt ook niemand vrolijk van. Ik weet ook niet of je ex zich in zo'n soort regeling kan vinden.
En ze worden ook goed verzorgd, dus niets om je zorgen over te maken. Maar ik begrijp anderzijds ook heel goed waarom je een soort omgangsregeling wil. Altijd moeilijk om je maatje te moeten missen....

Lastig hoor, ik wens je heel veel succes bij het nemen van de juiste beslissing!

Mochten wij morgen uit elkaar gaan, dan is het op dit moment heel erg duidelijk dat de meisjes bij Pieter blijven. Hij heeft er momenteel veel meer tijd voor. Ik kijk dan ook helemaal niet naar officieel eigenaarschap (officieel staat Miep op mijn naam, en Saar op Pieters naam).
Ik zou het afschuwelijk vinden, en ik zal ze gruwelijk missen, maar de eerste maanden zal ik denk ik ook spaarzaam met bezoekjes zijn. Om de honden te laten wennen aan de nieuwe situatie, tot ze mij als leuke visite gaan zien. Of zo.

Ik heb vroeger zo'n regeling gehad. Hond bleef bij mijn ex want hij hield het huis met de tuin en ik zat in een flat in een drukke winkelstraat. Mijn oudste zoon bleef ook bij zijn vader wonen en in de weekenden dat hij bij mij kwam nam hij ook de hond mee. Om een lang verhaal kort te maken. Het werkte voor geen meter en de hond raakte steeds meer in de stress.