Gipsy schreef:Caro. schreef:Dat is goed nieuws gezien de omstandigheden, dat er geen volwassen wormen waren (tenminste, ik heb er weinig verstand van, maar
ik begrijp dat het goed nieuws is).
Even de foto's bekeken, leuk verslag heb je ervan gemaakt, ik moest zowaar glimlachen tussen het toch verdrietige verhaal door.
Nu hopen dat de injectie helpt en de doxy ook goed aanslaat
Ja dank je....
Heel kort samengevat:
De larven groeien uit tot lange spagetti achtige wormen die zich dan een weg banen naar de rechter kamer van het hart, hart vergroot en loop schade op.
Als ze wel volwassen zijn in het hart mag de hond bij toediening van het "vergif" noem ik dat, niet lopen en moeten 4 weken rustig gehouden worden. De afgestorven wormen kunnen zich dan immers bij beweging verplaatsen via de bloedvaten en voor een trombose zorgen of longembolie en kan de hond evengoed sterven....
Maar gelukkig is het dus niet zo ver en zo zie je ook maar dat je hond niet altijd veilig is ondanks toediening van exspot , frontine, stronghhold of whatever...
Maar ben je op tijd dan kan zo wat elke zuiderse ziekte wel aan.
Ik herinner me nog hoe ik Boomer in 2010 redde die meer dood was als levend door de leishmaniose. Het heeft een pak geld gekost en OP's maar hij is nu prima....(relatief, maar goed)
Gelukkig dat het niet zo ver is gekomen en inderdaad, als je op tijd bent, dan heeft de hond veel grotere kansen tot overleven.
Ik weet niet of jij het verhaal van mijn Moritz kent? Heel in het kort: Moritz kwam uit Griekenland, zat net in Nederland toen ik als een blok voor hem viel. Hij was toen ong. 1,5 jaar oud en een behoorlijk getraumatiseerde hond. Dit was in het vroege najaar van 2002, toen er in Nederland ook nog niet zoveel bekend was over de 'buitenlandse ziektes'.
Moritz knapte heel langzaam op, maar hij was slecht van vertrouwen en eigenlijk vertrouwde hij alleen mij echt. Ik heb mijn hart en ziel in die hond gelegd, overigens mijn man ook hoor, en het ging steeds beter met hem.
Na 4 jaar vond ik hem een beetje ziek worden, wat magertjes en gewoon niet helemaal in orde. Ik maakte een afspraak bij de dierenarts en dat kon toen pas na 2 dagen, maar er was voor het zicht ook totaal geen haast bij.
De dag nadat ik de dierenarts gebeld had, was ineens één oog anders van kleur geworden en ik schrok me kapot! Toen dus naar de dierenarts, die bloed afnam en die zich op zijn beurt kapot schrok, want het was een werkelijk afschuwelijk bloedbeeld
Het was of Leukemie of Ehrlichia of Leismania, de enige ziektes die zo'n bloedbeeld gaven.
Moritz werd in zeer snel tempo ernstig ziek; zo was hij slechts wat ziekjes, 1 dag erna verkleurde zijn ogen en een paar dagen later was hij echt graatmager en staken zijn heupbotten en ribben uit.
Een spoedafspraak bij de specialist waar een beenmergpunctie gedaan werd en jawel, hij had Ehrlichia
Maar die Ehrlichia stamde dus nog uit Griekenland en had hij dus al minstens 4 jaar en misschien zelfs wel 5 jaar. Was hij destijds direct behandeld, had hij goede kansen gehad, maar nu?
Niemand kon het zeggen en een hele lange kuur Doxy volgde. Moritz knapte voor het zicht best goed op, maar zijn bloedbeeld bleef erg slecht, al zat er wel verbetering in.
Zo'n 8 weken later, we hadden net wat hoop gekregen en ik lag lekker met het mannetje op de bank, hoorde ik een keiharde knal en ik wist het meteen 'dit was het einde'
Moritz was van de bank gevallen in een epileptische aanval. Zijn bloed was zo slecht, dat dit ws allerlei infarctjes of iets dergelijks in zijn hersens veroorzaakte. We gingen naar de spoedkliniek met een hond die volledig de weg kwijt was, allerlei medicijnen, weer naar huis, het ging erg slecht. Moritz werd een dag en een nacht opgenomen, in het donker gehouden en de aanval leek weg... leek weg, want eenmaal thuis met de minste indrukken, volgde de ene aanval na de andere aanval. Het was echt afschuwelijk.
We zijn met een gillende Moritz in de auto naar de dierenarts gereden en hebben hem de finale prik laten geven, na een vreselijke strijd.
Eindelijk was Moritz na al die jaren weer een beetje hond en vrij geworden en alsnog haalde zijn verleden hem in en heeft hem snoeihard onderuit gehaald. Ik was er echt kapot van.
Dus ja, je moet op tijd zijn, dat is zo vreselijk belangrijk. Als (als, als, als) ik ervan geweten had en ook dat de incubatietijd wel 7 jaar (!!) kan zijn, dan had ik hem meteen laten testen en had hij het misschien gered.
heeft positief gestest op Dirofilaria Inmitis (hartworm) en Anaplasma (zoals Erhlichia)....
....fout ! 
