Het HondenForum

Kenji gaat op het moment wel erg hard achteruit.

Een losloop wandeling met de andere 2 gaat gewoon niet meer
Net als een half uur fietsen , de ene keer red ze het wel de andere keer moet ik na een paar minuten toch echt richting huis omdat ze het anders niet red.

Flyballen gaat nog wel , maar merk wel dat ze de bakdraai oefeningen niet echt meer red.
Dat gaan we dus ook niet meer doen.

Wedstrijden gaat nog wel , maar ook niet meer elke race

Ze staat nog niet op pijnstillers , dit omdat ik bang ben dat ze er dwars doorheen gaat en teveel van zichzelf gaat vergen
En met gewoon wandelen en zo in huis heeft ze er zo te zien geen last van ( wat eigenlijk best moeilijk te zien is bij haar want ze kan het ontzettend goed verbergen )

Afgelopen winter heeft ze dagen gehad dat ze soms heel slecht liep , ook met gewoon wandelen.
Ik heb haar zelfs een keer naar huis moeten dragen omdat ze ineens echt niet meer kon lopen.

Op zulke momenten krijgt ze dan wel een pijnstiller. Heb hier standaard rimadyl in huis en dan krijgt ze naar gelang de klachten een halfje of een hele.

Nu was ik laatst met iemand in gesprek hierover en die had het over een pijnstiller in injectievorm
Die zou 3 maanden werken en volgens haar was dat ook minder belastend voor de nieren

Ik sprak nl ook mijn twijfels uit over steeds pijnstillers geven omdat ik van mening ben dat de nieren daar ook niet echt gelukkig van worden.

Even vanuit Roan gedacht, die had op het laatst nierfalen en volgens de da kon dat door het jarenlange gebruik van pijnstillers ( eerst metacam , later rimadyl ) komen.


Weet iemand hier misschien iets vanaf ??

Ik zal nu nl wel knopen door moeten gaan hakken, want hoe dat het nu gaat gaat t wel ontzettend hard ineens en ik wil niet dat mn meisje eronder gaat lijden en gewoon een leuk en actief leven kan blijven leiden ( natuurlijk wel met wat aanpassingen )

Maar ze is geen hond die je thuis op een kleedje voor de openhaard legt en er verder alleen mee wandelt word.
Daar word ze niet gelukkig van en als zij dat niet is moet ik een definitieve knoop door gaan hakken.

En ik hoop toch dat dat nog wel even gaat duren.
Ze is nl nog maar 5 jaar oud.



Sorry voor het misschien onsamenhangende lange verhaal .
Ik zit dit met grote tranen te typen, want ineens kan ik mijn kop niet meer in het zand steken.

Kenji is mijn alles , mijn once in a lifetime dog.
Ik wil haar nog niet kwijt

Kyra staat sinds december vorig jaar op pijnstillers. Eerst novocam en daarna metacam. Werkte uiteindelijk niet meer en nu heb ik trocoxil. Is ook een nsaid en in pilvorm maar hoef je maar één keer per maand te geven. Je begint met de eerste pil(len) vervolgens na 14 dagen herhalen en daarna nog maar één keer per maand. Werkt twee maanden door. Je moet het dus wel doorgeven als je hond geopereerd wordt want er mag natuurlijk niet nog eens een andere pijnstiller overheen.
Voordeel is dat er een spiegel wordt opgebouwd en geen pieken en dalen meer én het is minder belastend voor de maag.

Daarnaast, en dat is voor mij het voornaamste, Kyra is binnen enkele dagen na de eerste dosering helemaal opgefleurd met deze pijnstiller. Ze is alerter, minder verward en wil weer spelen. Ze heeft een week geleden de eerste maandelijkse dosering gehad (14 dagen na de eerste pillen) en het gaat zoveel beter met haar.

Sterkte, wat erg....als ik dan dit lees & bv t verhaal van Cash moet ik er altijd aan denken dat ik altijd met een knoop in m'n maag ga röntgenen, want slecht is voor mij een bepaalde keuze:( gelukkig nog niet voor gestaan, maar wel vaak zat over gehad op dat moment met m'n DA.
Want idd zoals jij schrijft. T zijn geen vloerkleedjes...

"Eerst novocam en daarna metacam. Werkte uiteindelijk niet meer en nu heb ik trocoxil."

Balen Angela, ze is nog zo jong .
Maar als je merkt dat het bij af en toe als het minder gaat pijnstilling geven niet werkt dan kun je beter gaan overleggen met de da wat de mogelijkheden zijn. Heb het zelf lang zo gedaan met Finn, maar er kwam een moment dat ik merkte en zag dat hij meer last kreeg. Bovenstaande mogelijkheden doorgesproken met mijn da. Voor en nadelen en de kosten. Ook trocoxil werd genoemd met een bepaalde uitleg erbij. (lees dat Lieke dat ook zo heeft gedaan, eerst pillen wat vaker en dan 1x in de maand) Het moet ook wel aanslaan natuurlijk de pijnstilling. Ik heb gekozen voor Novocam, dagelijks een dosis door het voer en Finn is wel happier geworden, merk duidelijk dat hij geen of minder pijn/last heeft. En ergens dóórheen gaan, te druk omdat ze geen pijn voelen daar ben je zelf bij. Zelf weet je dat bepaalde dingen niet goed voor ze zijn, ik gooi dus geen bal voor hem weg. Het spelen wordt anders. Maar als hij meerent met Bluf vind ik dat verder prima bijvoorbeeld. Heel soms springt hij ineens over een hek of in navolging van Bluf ergens op. Dan sta ik verbaasd en het is niet zo wenselijk maar goed. De enkele keer dat dat gebeurd neem ik voor lief.
Is de medicatie tegenwoordig niet ook wat beter geworden dat de kans dat de nieren slechter er van worden minder wordt? Da van mij zei destijds dat de ene hond er gevoeliger voor kan zijn dan de ander. Bij Finn merk ik niet zoveel verschil van voor ik pijnstilling continue gaf of nu daarna behalve dat hij weer wat lekkerder in zijn vel zit en weer wat vrijer beweegt.
Bij pijn gaan ze toch ook anders lopen en zich gedragen.

Die injectie ken ik niet.

Ik zou wel pijnstilling geven.
Overleg met de DA welke medicatie het minst belastend is voor de organen.
En misschien weet hij een vorm per injectie.
Om goede pijnstilling te krijgen moet je de bestrijding opbouwen en dan op een bepaald niveau handhaven (ben even de term kwijt hoe dat heet).
Af en toe een Rimadyl is niet echt pijn bestrijden (vind ik )

ranetje schreef:Ik zou wel pijnstilling geven.
Overleg met de DA welke medicatie het minst belastend is voor de organen.
En misschien weet hij een vorm per injectie.
Om goede pijnstilling te krijgen moet je de bestrijding opbouwen en dan op een bepaald niveau handhaven (ben even de term kwijt hoe dat heet).
Af en toe een Rimadyl is niet echt pijn bestrijden (vind ik )

Mijn dierenarts noemde dat 'een spiegel opbouwen'.

lieke schreef:

ranetje schreef:Ik zou wel pijnstilling geven.
Overleg met de DA welke medicatie het minst belastend is voor de organen.
En misschien weet hij een vorm per injectie.
Om goede pijnstilling te krijgen moet je de bestrijding opbouwen en dan op een bepaald niveau handhaven (ben even de term kwijt hoe dat heet).
Af en toe een Rimadyl is niet echt pijn bestrijden (vind ik )

Mijn dierenarts noemde dat 'een spiegel opbouwen'.

Dank je dat bedoelde ik

ranetje schreef:Ik zou wel pijnstilling geven.
Overleg met de DA welke medicatie het minst belastend is voor de organen.
En misschien weet hij een vorm per injectie.
Om goede pijnstilling te krijgen moet je de bestrijding opbouwen en dan op een bepaald niveau handhaven (ben even de term kwijt hoe dat heet).
Af en toe een Rimadyl is niet echt pijn bestrijden (vind ik )

Ik heb dat ook jaren gedaan Ranetje. Ook met in het achterhoofd de gedachte dat hij wellicht te veel zou gaan doen omdat zijn lijf niet aan zou geven dat hij dat niet kon.
Toen er nog sprake van was dat ik door sportte en evt. wedstrijden zou doen zei een bekende sport da tegen me dat als ik dat zou doen wel vantevoren en erna pijnstilling moest geven.
Heb daarna 1 wedstrijd gedaan en nog een keer een examen maar besloot dat het gewoon niet goed voor hem was. Door dat te vragen van de hond zou zijn aandoening sneller verergeren en dat vond ik het niet waard.
Mijn da heeft nooit na diagnose direct pijnstilling voorgesteld. Let op hem en kijk naar je hond, kreeg ik mee. Weet dat andere mensen eerder voor de pijnstilling kiezen maar om redenen die Angela ook aangeeft heb ik dat ook niet gedaan. (Ze willen graag dingen doen en gaan door de pijngrenzen heen en zeker als er pijnstilling is voelen ze niet dat het eigenlijk niet kan)
Een paar keer was er een periode dat het minder was, echt minder in de zin dat ik dacht dat het over en uit was. Maar na een week pijnstilling was hij weer het heertje. Dat weer afgebouwd en een aantal jaren zonder pijnstilling kunnen doen. Tot ik aan hem merkte dat hij veel last kreeg. Pas toen in overleg met da dus overgegaan op dagelijkse pijnstilling, want zij zei toen ook dat af en toe een pil in dit stadium niet meer ging werken. Voorheen was dat wel het geval.
Iedereen heeft zijn eigen referentiekader in wanneer je overgaat tot medicatie. Sommigen vonden wellicht mij ook wat laat in overgaan tot continue pijnstilling (Heb daar toen ook een topic over geopend toen het speelde).

Dat Kenji pijnstillers nodig heeft zie ik wel in ja.

Heb er heel lang niet aan gewilt , maar ik kan natuurlijk niet mn kop in t zand steken.

Daarnet de dierenarts gebeld , want natuurlijk had ik alleen nog maar voor vandaag.
Krijg ik een nieuwe assistente aan de telefoon , en off course krijg ik ze niet gelijk mee

Ze wil eerst overleggen met de dierenarts omdat de laatste keer dat we pijnstillers haalden een jaar geleden was.

Zucht ..... maar aan de andere kant begrijp ik t ook wel.
Want er zijn natuurlijk ook mensen die ze te pas en te onpas aan de hond geven.

Nu hebben we wel het geluk dat de dierenarts die ons goed kent ( en die Elena altijd behandeld heeft ) er vandaag is , dus die weet wel dat ik niet zomaar om pijnstillers vraag.

Anyway, we worden zo teruggebelt

Inge O schreef:hopelijk maakt het een groot verschil voor haar .

en je moet dat 'er doorheen gaan' als ze op pijnmedicatie staan ook relativeren hoor : pijnstilling is tenslotte geen verdoving, als ze over de schreef gaan voelen ze het echt nog wel alleen verdwijnt de meer chronische knagende pijn veel meer en ook de pijn nádat ze wat gek hebben gedaan.

moet je maar even denken of jij wil een tand getrokken worden op alleen pijnstilling (zonder verdoving) .

Engerd

Ja t is idd hard

Kenji is de enige uit t nest die nog in de sport zit.

Haar broertje Chendo ( die ik eigenlijk zou krijgen ) is met 2 wkn overleden.
Broer Cosmo mocht maar 2 jaar oud worden ( ook slechte heupen en 1 schoot steeds uit de kom , en meer kwaaltjes )
Zus Chinook word ook niet meer mee getraint.

De enige die goed is , is Chance maar daar braken spontaan de tanden en nagels vanaf.
Zij geniet nu met haar hondenvriendje van een actief huishondenleven.

Nu zijn deze honden nog redelijk makkelijk te handhaven in huis, maar Kenji moet dus echt aan t werk blijven.
Heb het nu af kunnen bouwen naar 1x per week een Flyball training , af en toe een wedstrijd en 1x per maand zomaar heel kort een aangepast stukje pakwerk.

Voor deze dingen leeft ze echt en je merkt dat ze het nodig heeft.

Daarnaast 3x per dag een wandeling van minimaal 15-30 min , en om de dag word 1 wandeling een fietsronde.


Ik heb vorig jaar Elena moeten laten inslapen .
Ivm gescheurde kniebanden , zij zou ondanks operatie nooit meer echt mogen werken.
En daar leefde zij voor , tel daar de hondagressie bij op en dat maakte de beslissing iets "makkelijker"

Elena was pas 7 jaar , ook nog veel te jong.


Ik doe echt alles voor mn honden , maar het moet wel leuk blijven voor ze.


Inmiddels heb ik de medicijnen bij de dierenarts op kunnen halen.
Heb voor 15 dagen Dolagis meegekregen , we doen dus een soort van kuurtje.

Als het dan niet betert moeten we even op t spreekuur komen en gaan we eens even om de tafel zitten vwb de pijnstilling en of het nog leuk gaat blijven voor dr.

Dan maar hopen dat het met deze medicatie wel goed leefbaar blijft
Het zijn moeilijke keuzes waar je voor komt, zeker met jonge honden

Ik hoop dat je verschil merkt met de pijnstillers.

Inmiddels een paar dagen verder , en ik moet zeggen de pijnstillers werken

Vanmorgen weer lekker een uur gewandeld, heb dr alleen meegenomen dus dan houd ze zich wel rustig.

Eerst een stukje aan de lijn , toen op het terrein achter de hondenclub lekker los mogen scharrelen en dan aangelijnt weer terug.

Alles op t gemakje , bij t los lopen ging ze af en toe liggen . Maar dat heeft ze eigenlijk altijd al wel gedaan.
T was niet meer dan dat ze anders doet ( in vergelijking tot een paar dagen terug )

Opstaan kan ze gelukkig ook weer zonder moeite , maar we zullen toch wel ea moeten gaan minderen.


Dus heb ik na heel lang nadenken ( en de nodige tranen ) besloten dat 30 september onze laatste Flyball wedstrijd is.
Dat is de laatste wedstrijd vh seizoen ,en dan ook een mooie afsluiter.

Flyballen wil ik nog wel blijven doen , maar dan recreatief.
Dat zijn minder zware trainingen , en zo kan ze haar favoriete hobby toch nog blijven doen.

Moet ik wel even kijken of er volgend seizoen een recreatiegroep is en hoe laat die dan starten want ik start in september ook met Ditch in de beginners.

Nja daar kan ik t vanavond met de coach nog wel over hebben.


Alles gaat nu in overleg met de dierenarts , en natuurlijk blijf ik goed naar haar kijken.

Ben iig ontzettend blij dat het weer goed gaat

Ik ben blij dat ze zich wat prettiger voelt