Naar aanleiding van de medische problemen van mijn cane corso mix pup besloot ik om me op dit forum in te schrijven.
Voordat ik overga tot deze problematiek schets ik even de situatie.
Op 13/12/11 werd Zen geboren.
Bij de dierenwinkel werd me verteld dat ze van hun vaste cane corso kweker kwam.
Deze kweekte normaal enkel met cane corso, maar had ook een american stafford en verkocht nu een nestje van deze mix via de dierenwinkel.
De kans bestaat dus dat het geen gewenst maar eerder een accidenteel nestje was.
Van de 5 pups die op 12 weken overbleven heb ik een zwarte teef van dit nest gekocht.
Ze leert veel van mn 8 jaar oude amstaff mix mannetje en neemt al zijn goede manieren meteen over.
Ze is een echte volger: rustig en onderdanig, aanhankelijk, attent en ze gehoorzaamt prima.
Op 4 maanden was ze zindelijk en ze heeft nooit iets stukgebeten. Kortom, ze is mijn droomhond!
Vaak sta ik ervan te kijken hoe vlot en probleemloos de opvoeding tot nog toe is verlopen.
Sinds een week na haar 5de maand viel het me op dat ze na de wandelingen niet stabiel op haar achterpoten stond.
De achterpoten leken slap, ze was snel uit evenwicht en mankte soms lichtjes.
Ze had wel net een groeischeut, en groeide zienderogen in de hoogte. Ik vermoedde dat het groeipijnen waren en heb het aandachtig opgevolgd.
Korte tijd nadien zag ik ze meer en meer wankelen. Een week geleden struikelde ze op de trap en tijdens het wandelen mankte ze al na korte afstand.
Nadat ze gerust had van een wandeling was ze stram en stijf als ze opstond.
Ik had ondertussen al wat research gedaan en had al begrepen dat al deze symptomen verdacht veel naar heupdysplasie wezen.
Op 12 juni nam ik een afspraak bij de dierenarts.
Na een korte wandeling buiten merkte de DA dat er wel degelijk iets mis was.
Gezien het zo'n rustige hond is besloten we om een röntgenfoto te nemen zonder narcose.
Met 3 hielden we ze stil in positie, de foto was zo genomen.
Met bedenkelijk gezicht bekeek de DA de foto, waarna ze me meteen zei dat het geen goed nieuws was.
Zen heeft bijderzijds dysplastische heupen. Beide heupkommen staan open en kunnen de heupkoppen onmogelijk insluiten.
Hierdoor is er sprake van luxatie: beide heupkoppen bevinden zich gedeeltelijk buiten de misvormde heupkommen.
Het enige wat de heupkoppen op hun plaats houden zijn de spieren en het zacht weefsel eromheen.
Na overleg met haar collega bevestigde de DA me dat een operatie onvermijdelijk was.
De bestaande heupgewrichten zijn echter zodanig misvormd dat een bekkenkanteling of andere corrigerende operatie geen zin heeft.
De goedkope en slechte 'oplossing' is een heupkopamputatie. Dat sluit ik meteen uit.
De dure maar meest zinvolle ingreep zijn heupprotheses.
Ik ben vastbesloten om er al het nodige geld en alle energie in te steken om haar een zo goed mogelijk en pijnloos leven te geven.
Voor mij is de keuze snel gemaakt.
De eerste operatie kan binnen 2 maand bij mijn dierenarts doorgaan. Op haar 8 maanden zullen ze dan röntgenfoto's nemen onder narcose om alles op te meten.
De eerste heup kan geopereerd worden, gevolgd door 12 weken revalidatie. Als dat goed verloopt kan de 2de heup vervangen worden, met opnieuw 12 weken revalidatie.
Als alles goed gaat stapt ze weer op haar 14de maand.
Hoe langer ik erover nadenk en hoe meer ik erover lees, hoe meer de ernst van de zaak tot me doordringt.
Na de zomer is haar jeugd voorbij, en begint een lange lijdensweg. Ik ben er niet goed van.
Ik ben niet medisch geschoold, opeens gaat een wereld voor me open die ik liever niet had gezien.
Honderden vragen schieten me te binnen. Twijfel en angst slaan toe..
Ik heb de röntgenfoto en het dossier bij mijn dierenarts opgevraagd. Hiermee wens ik elders een 2de advies te vragen.
Een collega op het werk is al lang met hondentraining bezig en kent wel wat mensen in dat wereldje.
Op haar aanraden bekeek ik de website van dierenkliniek De Rashof in Tilburg http://www.rashof.nl/Orthopedie/heupdysplasie.html
Volgens wat ik hoorde hebben ze in dit ziekenhuis veel ervaring met dit soort operaties.
En de info omtrent THP (Totale Heupprothese) op hun website is hoopgevend.
Ik weet dat kwantiteit niet per se leidt tot kwaliteit en succes, maar ik ben toch geneigd om bij hen een 2de advies te vragen.
Ik woon in Brussel, maar de rit(ten) hebben we er wel voor over. Zelfs moesten de operaties ginds doorgaan.
Tot we de knoop doorhakken moet Zen het rustig aan doen. Zo weinig mogelijk beweging, niet te veel eten.
Ze heeft nooit een teken van pijn gegeven, maar zal er waarschijnlijk toch van afzien. Daarvoor krijgt ze pijnstillers.
Ik plaats mijn verhaal op dit forum om mensen te bereiken die me raad kunnen geven in deze moeilijke situatie.
Iedereen begrijpt dat ik op een grote slaagkans moet kunnen rekenen alvorens deze dure operaties te ondernemen.
Waar ga ik best ten rade voor een 2de opinie (en volledige scan om evt andere afwijkingen uit te sluiten)?
Heeft iemand goede ervaringen met bepaalde ziekenhuizen of specialisten ter zake?
Maakt het uit waar ik de operaties laat uitvoeren?
Alle goede raad en advies is welgekomen!
Alvast bedankt
David, Zen, Thaï
Wat Inge zegt, voor goede bespiering zorgen en op zoveel mogelijk harde ondergrond laten lopen. Mijn vorige hond, wat wel een klein ras was en maar 11 kilo woog, heeft een heupkopamputatie gehad en dezelfde avond liep hij al weer rond.
als hij zelf denkt dat hij dat kan moet hij dat vooral doen. (dat hij dan soms toch ineens hulp nodig heeft terzijde, maar goed dat is dan weer het onderonsje tussen hem en mij..) 
