Het HondenForum

Bij Roos kan ik het zien aan het hijgen en kwijlen. Deze geeft bij onderzoek ook niets aan.
In het Orsami kliniek in Gent kunnen ze een scintigrafie maken. Ze kunnen dan aan de kleuren zien of en waar er een pijngebied is.

Ik zou toch de dosis metacam verhogen of een andere pijnstilling proberen.
Het kan best zijn dat Sherlock beter reageert op een andere pijnstilling. Zo deed onze hond helemaal niets op Rimadyl (of hoe je het maar schrijft) terwijl heel veel baasjes daar erg tevreden over zijn.

Je zou pijnstilling kunnen geven om te kijken of zijn gedrag dan verandert, daaraan zou je kunnen afleiden of hij pijn heeft of niet. Maar ik zou ook letten op hijgen, kwijlen, onrust, piepen/zeuren etc.

Acute pijn kun je soms zien aan de pupillen, die gaan wijder staan. Maar objectief is pijn heel moeilijk vast te stellen.

Een hond vind plezier veel leuker dan toegeven aan pijn. Dat hij zo'n lol heeft gehad met je zoon hoeft niet te zeggen dat hij geen pijn heeft/ervaart. Van mijn hond werd toen er een diagnose ook door 2 artsen verbaasd gereageerd dat hij niet meer "toonde".
Ondanks pijnstilling gaf hij pasgeleden ook weer een gil bij een foute beweging. Sommige bewegingen of betastingen doen dus wel gewoon zeer en te zeer zelfs voor een hond om die pijn te negeren.
Bij mijn hond werd het me duidelijk dat hij pijn had omdat hij wat narriger ging reageren naar de andere hond toe, naar mij toe wat meer liet zien dat hij pijn had. Me vaak aankijken, af en toe smekken, niet geheel vrij meer bewegen etc.. Veelal subtiele dingetjes die me gingen opvallen.
Dat het lastig is staat wat mij betreft buiten kijf omdat honden best wel hard voor zichzelf zijn. (als het op continue echte pijn gaat althans, met een doorn in zijn poot was meneer veel duidelijker naar mij toe bijvoorbeeld )

Wat zijn de vooruitzichten? Als hij nog een paar jaar met continue pijnstilling het leuk kan hebben, is dat mooi. Als hij ook dwars door de pijnstilling heen blijft breken met die hoge harde gillen, zou ik me afvragen hoe leuk het leven nog voor hem is en navenant handelen...
Ik bedoel...niet elke hond wordt 14 jammer genoeg, ik ga dan liever voor kwaliteit dan voor kwantiteit...

Boutje schreef:Hmmm... ik had de cortisonen afgebouwd naar 2 keer per week en dan stop, tramadol naar wat minder maar dat lukte niet echt (terug bollere rug) dus hij krijgt terug meer plus terug cortisonen.
Nu sinds maandag gebeurt het enkele keren per dag dat hij plots gilt.
vb op schoot springen, rustig liggen en dan ineens gillen, gaan liggen en ineens gillen en daarnet in zijn bench willen om te eten en in de bocht er naar toe ineens gillen.

Wat nu? Meer pijnstilling? Terug een scan van zijn nek? Maar heeft dit zin?

Da die chiropractie beoefent? Wellicht zit er wat scheef wat middels chiropractie rechtgezet of soepeler gemaakt kan worden. Hoeft dan niet persé foto's gemaakt te worden, door bevoelen kunnen zij vaak al knelpunten voelen. Althans, mijn da kon/kan dat zeer goed. Behandeling van 3x had ook al een heel goed effect. Bij ons kan wat vastzitten bij honden ook.

Zijn er al foto's gemaakt?