Het HondenForum

Mika wordt oud, heel oud. Hij is 10 jaar maar hij is op en de tijd komt er aan dat ik een beslissing moet nemen over zijn leven en zijn dood. Alleen bij de gedacht ga ik al huilen. Mijn mooie Mikaman.....

Maar , het volgende probleem. Mika reageerd slecht op de dierenarts. Hij is dan super gespannen en bang. Dat wil ik hem niet aandoen in de laatste minuten van zijn leven. Ook op spuiten reageerd hij niet goed. Hij is gewoon echt bang bij de DA door een slechte ervaring.

Zou het mogelijk zijn om hem thuis met pillen in slaap te krijgen waarna we of naar de DA rijden of de DA bij ons komt en hij extra narcose en daarna de laatste spuit krijgt?
Ik weet dat er met oud en nieuw tabletten voorgeschreven worden. Maar ik wil wel zeker weten dat hij echt in slaap is en niet dat hij alleen niet meer kan reageren maar wel alles meekrijgt. Misschien hebben jullie ideeën.

Ik wil er niet aan denken, maar de tijd komt. Misschien deze week al. En ik wil het beste voor hem.

Hoezo missch deze week al?

Ik denk dat er in overleg met je D.A. wel wat geregeld kan worden mocht het nodig zijn

Omdat hij heel hard inleverd en ondanks de volle dosis pijnstillers vandaag moeilijk kon lopen. Ook heeft hij steeds vaker afwezige momenten. Momenten dat hij het echt niet begrijpt. Een vorm van dementie. Daar kan ik prima mee leven zo lang hij lol heeft in zijn leventje. Vandaag had hij dat voor het eerst niet. Tenminste, voor een periode van zo'n anderhalf uur. We hebben een druk weekend achter de rug en ik hoop dat dat nu de aanleiding is voor deze slechte dag. Maar als hij in de loop van de week niet opknapt en er is niks anders aan de hand dan wat er nu aan de hand is, ligt het dus echt aan achteruitgang en dan moet ik hem verdere ellende besparen. Heel cru gezegd, ik ben liever een week te vroeg dan een dag te laat.

Ik huil met je mee, het is erg herkenbaar.
Ik lees mee...wil ook wel weten wat voor mogelijkheden er zijn.
Veel sterkte met dit moeilijke onderwerp

Ja, dat kan. Je kan de da vragen om acepromacine (Calmivet), dat kun je zelf oraal toedienen. Acepromacine kun je zeer royaal doseren, zodat hij echt compleet van de wereld is voordat de dierenarts binnen komt (of je hem meeneemt naar de dierenarts).

Sterkte ermee

Kees

Casey schreef:Ja, dat kan. Je kan de da vragen om acepromacine (Calmivet), dat kun je zelf oraal toedienen. Acepromacine kun je zeer royaal doseren, zodat hij echt compleet van de wereld is voordat de dierenarts binnen komt (of je hem meeneemt naar de dierenarts).

Sterkte ermee

Kees

Overbodige vraag waarschijnlijk, zeker aan jou. Maar dat is echt een slaaptablet? Dus geen spierverslapper?
En hoe snel werkt dat? Ik ben ook nog bang dat hij zijn poten breekt omdat hij dan niet kan lopen ondanks dat ik dan natuurlijk bij hem zit met knakworsten of zoiets. Als het redelijk snel werkt, als een soort dormicum ofzo dan hoef ik daar niet bang voor te zijn.

Bel de D.A op, overleg met hem ik twijfel er niet aan dat je makkelijk iets op kunt halen als de situatie bekend is. Als het een beetje D.A. is komt hij/zij netjes bij jullie thuis is ook makkelijker voor het beestje

flamme schreef: Overbodige vraag waarschijnlijk, zeker aan jou. Maar dat is echt een slaaptablet? Dus geen spierverslapper?
En hoe snel werkt dat? Ik ben ook nog bang dat hij zijn poten breekt omdat hij dan niet kan lopen ondanks dat ik dan natuurlijk bij hem zit met knakworsten of zoiets. Als het redelijk snel werkt, als een soort dormicum ofzo dan hoef ik daar niet bang voor te zijn.

Acepromacine is een tranquilizer en is heeft ook een spierverslappende werking: maar dat moet je niet verwarren met verlamming of zo. Als je zelf wel eens een valiumpje gehad hebt dan snap je wat ik bedoel: dat heeft ongeveer hetzelfde effect op de spieren. Je kúnt je prima bewegen maar 'vastzittende' spieren worden er los van. Zolang Mika bij bewustzijn is kan hij dus gewoon bewegen, dus niet zoals met ketamine waarbij de patiënt wel bij bewustzijn is maar niet meer kan bewegen. Via oraal duurt de werking wel even, denk aan 1 tot 2 uur. Zijn poten zal hij niet breken hoor: hij wordt gewoon erg rustig en valt vervolgens in slaap. Je dierenarts kan dan eventueel nog besluiten eerst een prik in zijn bil te geven om hem nog verder weg te laten zakken, en pas daarna de definitieve spuit in een ader te zetten. Dan krijgt hij daar echt niets meer van mee.

Sterkte hoor, waardeloze situatie natuurlijk. Ik hoop dat het nog even niet nodig is en zodra het wel zover is, dat alles dan heel soepeltjes verloopt.

Kees

Onze Joy* was ook enorm bang bij de dierenarts. Voordat we haar moesten laten gaan hebben we vantevoren bedacht hoe we het wilden, eigenlijk zoals jij nu ook doet.

Het spoedscenario waarbij de dierenarts niet aan huis kon komen was eigenlijk inslapen in de auto, op een grasveld naast de praktijk of de paardenbak achter de praktijk.

Het rustige scenario was de dierenarts thuis laten komen en daar heel rustig alles laten gebeuren.

Gelukkig waren we in de gelegenheid de dierenarts thuis te laten komen en ondanks dat ik daar vantevoren best tegenop zag is het heel mooi en rustig verlopen. Joy* zag de dierenarts gewoon als visite en ze heeft eigenlijk alleen het eerste prikje meegekregen, ze keek even achterom en dat was het dan. Maar ze was erg moe en echt "op", voor mijn gevoel was ze er absoluut klaar mee.

Als ik jou was dan zou ik kiezen voor een rustgevend pilletje en de dierenarts thuis laten komen. De Acepromacine klinkt als een fijn middel, gewoon voor de algehele ontspanning.

Enorm veel sterkte de komende tijd!!

Kun je geen afspraak maken voor thuis en zorgen dat hij dan al wat suffig is?

Sterkte met je beslissing...

Arantxa was ook heel erg bang voor de dierenarts en ik zag ook enorm op tegen het inslapen. We hebben de dierenarts thuis laten komen en Arantxa zag haar ook als visite en het inslapen is heel rustig verlopen.

Sterkte met Mika.

Jawel, dat laatste zal het ook wel worden ws. Rustgevende medicatie en daarna thuis inslapen.

De moeilijkheid is dat Mika er echt niet klaar mee is maar zijn lijf hem in de steek laat. Hij loopt mank, goed daar kan hij en ik mee leven. Maar als hij echt zoals gisteren de weg kwijt is dan is hij echt zielig.

Net heb ik hem uitgelaten en dan rent en vliegt hij en rent mank en al door de tuin en het park. Ook het zwemmen vind hij nog geweldig. Blijft hij zo, dan hobbelt hij mank en al nog mooi even mee. Maar echte demente buien, waarbij hij de weg kwijt is wil ik hem besparen.
Ik ga vandaag de dierenarts bellen.

@kees bedankt

dagmar88 schreef:Kun je geen afspraak maken voor thuis en zorgen dat hij dan al wat suffig is?

Sterkte met je beslissing...

Zo heb ik dat vorig jaar bij Elena ook gedaan.
1 pilletje en binnen n kwartier was ze helemaal vd wereld.
Het is heel rustig gegaan , stress is er niet bij gekomen.

Kan me alleen de naam van die tabletjes niet meer herinneren.
Ik had ze gekregen omdat ik 2 wkn daarvoor Kenji rustig moest houden na n slagaderlijke bloeding .

Ik ga ff heel hard voor je denken hoe die dingen ookalweer heetten
En ik wil je ook heel erg veel sterkte toewensen

flamme schreef:Jawel, dat laatste zal het ook wel worden ws. Rustgevende medicatie en daarna thuis inslapen.

De moeilijkheid is dat Mika er echt niet klaar mee is maar zijn lijf hem in de steek laat. Hij loopt mank, goed daar kan hij en ik mee leven. Maar als hij echt zoals gisteren de weg kwijt is dan is hij echt zielig.

Net heb ik hem uitgelaten en dan rent en vliegt hij en rent mank en al door de tuin en het park. Ook het zwemmen vind hij nog geweldig. Blijft hij zo, dan hobbelt hij mank en al nog mooi even mee. Maar echte demente buien, waarbij hij de weg kwijt is wil ik hem besparen.
Ik ga vandaag de dierenarts bellen.

@kees bedankt

Maar heeft hij die demente buien nu al dan? Of heb je aanleiding om er vanuit te gaan dat dit binnenkort op gaat spelen?
Want dat hoeft natuurlijk niet. Onze Billy is 14 en verre van dement.
Wel goed natuurlijk om na te denken hoe het moet als het niet meer gaat (dat doe ik uiteraard ook) maar ik maak me er ook niet te veel zorgen over.
Maar goed, Bill is ook fysiek nog heel goed - behalve dat hij erg doof is - en daar boffen we (en hij vooral) natuurlijk enorm mee.

Sterkte.

Rami schreef:

flamme schreef:Jawel, dat laatste zal het ook wel worden ws. Rustgevende medicatie en daarna thuis inslapen.

De moeilijkheid is dat Mika er echt niet klaar mee is maar zijn lijf hem in de steek laat. Hij loopt mank, goed daar kan hij en ik mee leven. Maar als hij echt zoals gisteren de weg kwijt is dan is hij echt zielig.

Net heb ik hem uitgelaten en dan rent en vliegt hij en rent mank en al door de tuin en het park. Ook het zwemmen vind hij nog geweldig. Blijft hij zo, dan hobbelt hij mank en al nog mooi even mee. Maar echte demente buien, waarbij hij de weg kwijt is wil ik hem besparen.
Ik ga vandaag de dierenarts bellen.

@kees bedankt

Maar heeft hij die demente buien nu al dan? Of heb je aanleiding om er vanuit te gaan dat dit binnenkort op gaat spelen?
Want dat hoeft natuurlijk niet. Onze Billy is 14 en verre van dement.
Wel goed natuurlijk om na te denken hoe het moet als het niet meer gaat (dat doe ik uiteraard ook) maar ik maak me er ook niet te veel zorgen over.
Maar goed, Bill is ook fysiek nog heel goed - behalve dat hij erg doof is - en daar boffen we (en hij vooral) natuurlijk enorm mee.

Ja, die demente buien heeft hij al maar zijn op zich goed te handelen en daar heeft hij zelf ook geen last van. Dat uit zich bv in niet doorhebben dat de autodeur open is en dus in de auto blijven zitten. Als ik hem dan roep kijkt hij me glazig aan, ik zie het dan langzaam tot hem doordringen en dan springt hij uit de auto en is het weer goed. Maar dat zijn dingen wat geen enkel probleem is. Gisterenmiddag kreeg ik geen contact meer met hem en hij was bang om een bepaalde reden die ik niet wist. Toen kon ik hem dus niet helpen en dat moet niet te vaak gebeuren.

Maar vandaag heeft hij, buiten zijn mank lopen een prima dag. Hij flodderd wat rond, speelt een beetje, en slaapt veel. Niks mis mee dus.

Overlegd met de DA. Was geen enkel probleem. Ik kan tabletjes gaan halen en op het moment dat ik denk dat het niet meer gaat kan ik ze bellen voor een afspraak en de tabletjes toedienen.

Blijft hij zoals vandaag dan is het nog even niet nodig. Maar het is in ieder geval besproken en geregeld tegen de tijd dat het wel moet.

Sterkte, echt moeilijk. Ik had een kat die dement werd, die ging s' nachts ineens heel hard miauwen. Als ik dan naar hem toe ging, was ie met grote ogen om zich heen aan het kijken en ging dan heel hard spinnen als ik hem oppakte. Heeft ie een paar weken gedaan, toen was het weg. Hij heeft nog drie maanden geleefd daarna, de koek was op. Maar ja, een hond kan nog meer voor je betekenen dan een kat, denk ik. En een hond doet ook meer dan een kat, die ligt in zijn mand en vindt het wel best. Dus veel sterkte toegewenst.

Het is inderdaad een moeilijk onderwerp, maar wel heel goed, dat je er over nadenkt en ook heel zorgvuldig en vol liefde t.a.v. Mika. Hopelijk is Mika nog een tijdje bij jullie zonder die verwarde buien, het lijkt me heel akelig, om dat mee te maken. Gelukkig heb je contact met je dierenarts gehad en is alles mogelijk, wat je zelf voor ogen had, dat is al een geruststellend idee.

flamme schreef:

Rami schreef:

flamme schreef: Maar heeft hij die demente buien nu al dan? Of heb je aanleiding om er vanuit te gaan dat dit binnenkort op gaat spelen?
Want dat hoeft natuurlijk niet. Onze Billy is 14 en verre van dement.
Wel goed natuurlijk om na te denken hoe het moet als het niet meer gaat (dat doe ik uiteraard ook) maar ik maak me er ook niet te veel zorgen over.
Maar goed, Bill is ook fysiek nog heel goed - behalve dat hij erg doof is - en daar boffen we (en hij vooral) natuurlijk enorm mee.

Ja, die demente buien heeft hij al maar zijn op zich goed te handelen en daar heeft hij zelf ook geen last van. Dat uit zich bv in niet doorhebben dat de autodeur open is en dus in de auto blijven zitten. Als ik hem dan roep kijkt hij me glazig aan, ik zie het dan langzaam tot hem doordringen en dan springt hij uit de auto en is het weer goed. Maar dat zijn dingen wat geen enkel probleem is. Gisterenmiddag kreeg ik geen contact meer met hem en hij was bang om een bepaalde reden die ik niet wist. Toen kon ik hem dus niet helpen en dat moet niet te vaak gebeuren.

Maar vandaag heeft hij, buiten zijn mank lopen een prima dag. Hij flodderd wat rond, speelt een beetje, en slaapt veel. Niks mis mee dus.

Wat naar dat hij soms zo de weg kwijt is. En 10 jaar is best wel jong, eigenlijk. Tenminste, voor dit soort specifieke ouderdomskwalen.
Sterkte er mee.

10 Jaar is voor een flat toch wel een mooie leeftijd!
Sterkte met je mooie man!

Wat lastig...
Ik kan je niet helpen maar hoop dat Mika toch nog een poosje mee kan, en dan vooral lekker helder!

Jinke schreef:10 Jaar is voor een flat toch wel een mooie leeftijd!
Sterkte met je mooie man!

Aha, ik wist niet dat flatcoated retrievers niet zo'n hoge levensverwachting hebben. Ik ken behoorlijk wat oude labrador- en golden retrievers (zoals onze Bill van 14+), vandaar dat ik 10 nog niet zo oud vind.

Dat is een nare situatie.
Bij bowie heb ik het volgende gedaan (die had ook een schurfthekel aan de da en aan vreemden aan zijn lijf.)

Ik heb hem bij me op de bank genomen, de hele middag zo'n beetje eigenlijk. Op het moment dat de da binnen kwam, bleef hij rustig liggen. Hij reageerde nooit echt heel heftig op bezoek. Lag liever bij mij
De da zei dat ik zelf aa mocht geven, wanneer hij zijn eerste spuit zou krijgen. Toen ik daar aan toe was, heb ik hem knakworsten gevoerd. Hij heeft niks van de spuit in zijn bil gemerkt, volgens mij. Net na zijn tiende worstje viel hij in slaap.. Toen heb ik hem nog even stevig geknuffeld en heb de da toen de laatste spuit laten geven. Toen was het zo over o, en toen stortte ik zelf in. Toen was het daar tijd voor denk ik

Mocht de situatie bij de volgende hond ook zo zijn (dus geen spoed oid), dan gaat het hopelik ook weer zo. Ondanks dat ik het een hele heftige dag vond, die er goed ingehakt heeft, hoop ik dat al mijn honden ook op deze rustige manier mogen gaan..

he bah wat afschuwelijk. Na 10 jaar afscheid moeten nemen van je maatje....en die beslissing...vreselijk.
Maar dat is het enige mooie wat je je hond nog mee kunt geven. Een pijnloze dood.
Ontzettend veel sterkte met alles en ik hoop dat je hond heel rustig en kalm die brug oversteekt naar het onbekende...

Zoals vandaag blijft hij mooi nog een tijdje, mijn lieve man

Met ouderdomskwaaltjes, soms een extra aanwijzing maar happy en maf. Ik hoop dat de angstige buien wegblijven. Dan kunnen we hier nog even van hem genieten, en, net zo belangrijk, Mika zelf ook!

geniet van je kanjer, elke dag opnieuw.

Rami schreef:

Jinke schreef:10 Jaar is voor een flat toch wel een mooie leeftijd!
Sterkte met je mooie man!

Aha, ik wist niet dat flatcoated retrievers niet zo'n hoge levensverwachting hebben. Ik ken behoorlijk wat oude labrador- en golden retrievers (zoals onze Bill van 14+), vandaar dat ik 10 nog niet zo oud vind.

Helaas worden de meeste flatcoated retrievers niet heel oud, vanwege een erg agressieve vorm van kanker.
Het fijne weet ik niet er niet (meer) van. Maar ik geloof dat de flatcoated en de berner de enige rassen zijn waar deze vorm van kanker vaak voorkomt.

ik vind het geen moeilijk onderwerp hoor, ik vind het juist iets om overnatedenken en goede afspraken temaken met je da daarover zodat het voor jezelf rust en duidelijk geeft en straks voor Mika ook.
Dit gesprek heb ik namelijk ook met mijn da gehad en die vond het juist goed dat ik het ter sprake bracht...
We weten allemaal dat onze dieren niet het eeuwige leven hebben en het is voor jezelf " makkelijker" als je zoveel mogelijk info van tevoren hebt zodat je je goed voorbereidt bent, het is al klote dat je erover na moet denken en als je dan ook nog met stress zit dan maakt het helemaal zo gespannen.

Ik hoop dat Mika nog lekker even mee kan hobbelen!

Sterkte.

Zowel Bente als Beetle hebben we thuis in laten slapen.
Ze krijgen dan een eerste spuitje, zodat ze duf worden. Wanneer ze dan heel diep slapen de tweede.

Doordat de dierenarts thuis kwam, heb ik het idee dat ze het niet echt als dierenarts herkende.