Het HondenForum

Twee dagen geleden ontdekte ik een knobbeltje bij de laatste tepel van mijn hond Rumba (kruising boxer/spanjaard).
Afspraak gemaakt bij de dierenarts en gister konden we gelukkig terecht.
Het is zo groot als een knikker en na het voelen begon de dierenarts direct over een operatie.
Schrikken dus!

Rumba heeft leishmania,ze slikt voorheen 1 week in de maand allopurinol.4 maanden geleden was ze s nachts erg ziek,bloedgeprikt en de leishmania was weer actief.
Ze is toen begonnen met dagelijks allopurinol en voor het oog doet ze het hier goed op.
Vandaag weer nuchter bloedgeprikt om te kijken hoe het er nu voor staat en of de waardes van de organen goed genoeg zijn om te opereren.

Ik zie er heel erg tegen op,ze is de jongste niet meer,word 11 dit jaar (al zou ze goed ook ouder kunnen zijn) en is niet een van de sterkste.Door de leish is het altijd een schraal hondje geweest.
Verder is ze incontinent door de sterelisiatie en hier krijgt ze medicatie voor.
Ze vertoont wat ouderdomskwaaltjes,zoals stijfheid na het slapen s avonds of bij koud en vochtig weer.

De dierenarts wilde voordien nog een echo maken van de lever,echter lees ik dat het ook verstandig is om rontgen te laten maken van de longen?

over 5 dagen hebben we de uitslag van het bloed en gaan we verder kijken.

Ergens wil ik er helemaal niet aan beginnen...maar je hond in de steek laten kan natuurlijk ook niet.
alleen ik vind het zo erg dat ze dit nog mee moet maken..

ik hoor graag jullie ervaringen!

Als het al zo'n kwetsbaar hondje is zou ik haar op deze leeftijd ook niet meer laten opereren.

Ik zou het ook niet doen, je kan altijd even kijken hoe snel het gaat groeien. Zoals je hierboven ook kan lezen, het kan soms zo langzaam gaan dat opereren helemaal niet nodig is.

Zeker niet bij een hondje met Leishmania. Wellicht kun je je vraag ook even op het buitenlandsehonden forum stellen? Daar kun je wellicht ook goede adviezen inwinnen. Succes met je keuze!

Bedankt voor alle adviezen,ergens stelt het me gerust dat jullie zeggen niet doen.Zo kan ik die gedachte van mezelf ook hard op uitspreken.

Ik heb een bericht geplaatst op het buitenlandse honden forum.

echter ben ik wel heel bang dat het een tumor is die hard groeid..

Als het een tumor is die hard groeit, dan is de kans op uitzaaiingen ook al aanwezig, de kans dat het weer terug is dan ook weer groter.
11 is een behoorlijke leeftijd voor een grotere hond, zeker als ze al niet gezond is.
Ik zou er niets aan laten doen.

Nanna schreef:Bij een oud hondje met een slechte weerstand zou ik zéker niet aan het opereren slaan.

Dit dus inderdaad.

Mijn ruim 12-jarige Sjefke heeft ook een bultje bij haar tepel, ongeveer anderhalve centimeter (is opgemeten bij de dierenarts). Zo lang deze niet groeit (we checken dit door het te meten bij de dierenarts iedere paar maanden) laten we hem lekker zitten, zou hij snel gegroeid zijn (wat dus niet het geval is gelukkig) dan zouden we het wel weg laten halen, omdat Sjefke nog in heel goede conditie is en zeer vitaal. Mocht dat laatste veranderen dan laten we het bultje sowieso zitten en zien we wel waar het schip strandt.

Bij Nozem van net 8 is onlangs wel een bultje weggehaald omdat ze toch onder het mes moest en het zo in 1 keer meegenomen kon worden. Dat bultje was iets groter dan een erwt en groeide ook niet voelbaar. Dat bleek een goedaardig tumortje te zijn.

Hoe ouder de hond, hoe langzamer het groeit over het algemeen.
Lekker laten zitten, om de redenen en motieven die hierboven al verwoord zijn!

Ik zou het laten zitten als je hond zo weinig weerstand heeft.

Ik zou de beslissing even uitstellen tot je de uitslag van het bloedonderzoek hebt. Als dat allemaal goed is is het inderdaad aan te bevelen een röntgenfoto van de longen te maken (omdat melkkliertumoren vaak uitzaaien naar de longen). Als die ook schoon zijn is er eigenlijk geen reden om niet te opereren, vind ik. 11 jaar is oud maar niet stokoud, en ongeveer de helft van de mamatumoren is wel degelijk kwaadaardig en zelfs goedaardige tumoren kunnen als genoeg groeien veel pijn veroorzaken.
Over het terugkomen: tegenwoordig schijnt het in Nederland gebruikelijk te zijn alleen de tepel met het tumortje weg te halen. Ben ik persoonlijk ook geen voorstander van. Als je eenmaal besluit te operen kun je denk ik beter een beetje radicaal te werk gaan, en dat deel van de melklijst weghalen waar de lymfe vanaf de tumor doorheen loopt.
Hoe eerder je opereert hoe minder drastisch de operatie, overigens. Ik zou het gewoon eens goed bespreken met je dierenarts, zodra de uitslag van de bloedtest binnen is.

Groetjes,

Kees

Ik ben het wel eens met Kees, mijn hondje is toen wel twee keer geopereerd eraan. Ze had zekers niet 16 geworden als ik het niet had gedaan.

De hond van mijn ouders niet, achteraf gezien was het kwaadaardige snel groeiende tumor .. ze is maar 9 geworden.

Hier hebben ze van geleerd en bij de diagnose van de andere hond hebben ze wel geopereerd, ze wordt deze maand 9 en heeft zeker tijd gewonnen! Ondanks de zeer heftige operatie, niets doen was geen optie want dan was ze er nu niet meer.

Pasha is in december geopereerd aan melkkliertumoren. Dat was nog best een heftige operatie. Maar als ik zie hoe ze er van opgeknapt is, heb ik er (achteraf gezien) geen seconde spijt van.

Overigens had ik bij Pasha geen keuze.. De tumoren zaten zo dicht onder de huid, dat deze waarschijnlijk open zou klappen als de tumoren gingen groeien (en dat deden ze zeker).

Onze Beau, 6 jaar, uitgebreide melkkliercarcinoom, Ik dacht eerst dat het littekenweefsel van de sterilisatie-operatie was. Moest vlgs. de da 2x geopereerd worden. Ik voelde de uitzaaiingen zelf. Niet laten opereren. Ze kreeg pijnstilling maar toen ze 's avonds bij me lag en begon te kreunen heb ik haar de volgende dag laten gaan. Wat vreselijke beslissing was het. Achteraf gezien nu 5 jaar geleden sta ik toch achter m'n besluit. 2x zo'n grote operatie...

@Nathalie: wat heerlijk dat je hond zo is opgeknapt. Bij Beau was het al zo ver...vreselijk voor iedereen.

Bedankt voor de tips en adviezen.
Het is idd een moeilijke beslissing,ze is nu voor haar doen zo 'fief'.Gewoon Rumba,eet en drinkt goed,ligt lekker bij me en gaat dagelijks fijn mee naar de paarden etc.
Ik merk niets anders aan haar,dan alleen die verdomde bult die er ineens zit.

Ik ga zeker overleggen met mijn eigen dierenarts zodra die maandag weer aanwezig is.
En natuurlijk de bloeduitslagen even afwachten.
Ik heb er eigenlijk niet bij stil gestaan dat dit de leish natuurlijk wel erg gaat 'uitlokken'.
Ik kan me van de 'leish'aanvallen nog zeker herinneren dat deze erg pijnlijk voor haar waren.
Ik heb me na de laatste keer behandelen met glucantime voorgenomen hier niet meer aan te beginnen.
Maar ja....wat als Rumba misschien wel 14 of 16 kan worden....maar is die kans wel reeel....
Moeilijk hoor!

Overigens zit rumba vol met wratjes/uitwendige knobbeltjes,deze heb ik eerder na laten kijken maar was toen niet kwaadaardig.werd benoemd als ouderdomswratten?
*zucht* pieker en pieker,als ik foto's bekijk van honden waarbij de hele melklijst is verwijderd roept mijn hart echt dat ik dat haar niet aan moet doen...lastig hoor..

Ik heb één keer de hele melklijst laten verwijderen (bij een kat) en toen gelijk besloten dat het de laatste keer was.
Het is heel pijnlijk en het bleef na genezing gevoelig, je mocht niet meer over haar buik aaien en als je haar optilde en per ongeluk op die plek drukte, kermde ze.

mijn mechel is 11 jaar en heeft diverse bultjes bij de tepels, is 2 keer geopereerd, maar ze komen steeds terug, ik laat er nu niets meer aan doen, hou het in de gaten en mocht het erger worden en ze krijgt pijn ,dan laat ik haar gaan,ga haar geen operatie meer aandoen.

Bij onze Nous is op 12 jarige leeftijd een hele melklijst weggehaald. Het is heel netjes gedaan, ze had geen pijn met in het begin natuurlijk genoeg pijnstillers, en ze is uiteindelijk 14,5 geworden.
Het ligt er maar net aan hoe de hond conditioneel is, en hoe snel de tumoren groeien.
Ik zou het een tijd goed in de gaten houden en opmeten. Dan kun je evt. later alsnog beslissen.

Misschien heb je er niet veel aan, maar bij ratten met mamatumoren wordt nog wel eens Galastop gebruikt om de groei te vertragen/stil te leggen. Het is eigenlijk een middel tegen schijnzwangerschap bij honden, maar het werkt dus op de hormonen, en diezelfde hormonen hebben ook invloed op de groei van de mamatumoren.

timokyana schreef: *zucht* pieker en pieker,als ik foto's bekijk van honden waarbij de hele melklijst is verwijderd roept mijn hart echt dat ik dat haar niet aan moet doen...lastig hoor..

Hoe heftig de operatie is ligt ook aan hoe snel er wordt ingegrepen. Als de bult(jes) nog klein zijn valt het allemaal aardig mee, dan hoeft er niet al te veel huid weggehaald te worden. Wacht je tot het formaat voetbal bereikt is dan is het allemaal veel erger en kan ze huid soms niet eens in 1 keer dichtgemaakt worden. Uiteindelijk komt dat ook wel goed hoor, maar dat si veel pijnlijker en langduriger.

Kees

Ik heb bij een van mijn teven drie melkklieren laten weghalen, bij de andere teef de onderste drie aan beide zijden. De laatste is toen ook gelijk gesteriliseerd en dat was een loodzware operatie, veel zwaarder dan ik vantevoren had gedacht. Maar feit is dat dat inmiddels bijna 3 jaar geleden is (ze was toen bijna 9) en dat we nooit meer bobbeltjes gevonden hebben. Ik wist toen nog niet dat ze hele zware artrose had, maar als ik dat wel had geweten had ik het toch gedaan. Je moet toch naar het hele plaatje kijken en ik denk dat als jouw hond de mijne zou zijn, ik het niet zou doen. Ik weet er niet veel van af, maar wat ik heb begrepen is Leishmania erg weerstandgevoelig en ze is ook best op leeftijd. Het is niet superoud, maar bij een hondje van 6 zou ik er denk ik wel anders over denken. Moeilijk!

Dierenarts heeft gebeld,haar leishamania titer is verhoogd ondanks de dagelijkse dosis allopurinol.
Hij is van 10 naar 13 gestegen,binnen nog geen 3 maanden.. Probleem erbij.

Leverwaarden waren goed.

Vandaag opnieuw bloed gaan geven om te zien of de rode en witte bloedcellen goed zijn en dan zou volgens mijn dierenarts zo snel mogelijk de operatie moeten volgen.
Vantevoren nog een echo lever en ronthen longen.

Of de tweede optie kiezen,eerst de leishmania een maand door behandelen (andere medicatie) dit laten controleren en hierna opereren.Echter risico is groter op uitzaaiingen dan.

Wat een moeilijk dilemma. Ik heb geen idee. Nou ja, eigenlijk ben ik persoonlijk niet voor al die behandelingen terwijl er risico's zijn voor uitzaaiingen. Is het bekend of het een agressieve tumor is? Veel sterkte

Helaas niets van bekend,pas als hij opgestuurd is voor onderzoek is er zekerheid volgens de dierenarts.

timokyana schreef:Helaas niets van bekend,pas als hij opgestuurd is voor onderzoek is er zekerheid volgens de dierenarts.

Het onderzoek is een afname van wat vocht/weefsel van de tumor en de uitslag ervan was toentertijd na een dag of 2 bekend.
Maar het blijft heel moeilijk . In ons geval waren er uitzaaiingen in de oksels en liezen van Beau al voelbaar.
Heb niet meer willen laten opereren.

timokyana schreef:Dierenarts heeft gebeld,haar leishamania titer is verhoogd ondanks de dagelijkse dosis allopurinol.
Hij is van 10 naar 13 gestegen,binnen nog geen 3 maanden.. Probleem erbij.

Leverwaarden waren goed.

Vandaag opnieuw bloed gaan geven om te zien of de rode en witte bloedcellen goed zijn en dan zou volgens mijn dierenarts zo snel mogelijk de operatie moeten volgen.
Vantevoren nog een echo lever en ronthen longen.

Of de tweede optie kiezen,eerst de leishmania een maand door behandelen (andere medicatie) dit laten controleren en hierna opereren.Echter risico is groter op uitzaaiingen dan.

Ik wil hier wel even op reageren.. een leish hond geneest veel langzamer dan een gezonde hond... aangezien de titer aangeeft dat er een actieve leish speelt zou ik zeker nog 2x nadenken over de operatie.. de leish is al acuut en de narcose, verminderde weerstand zal het alleen al doen oplaaien...
Door de allo kuur heen loopt de titer al op, ik zou een uitgebreide bloedtest laten doen en eventueel een milteforan kuur naast de allo gaan geven.. als de allo het nu al niet aan kan , kan je donder op zeggen dat dat na de operatie al helemaal niet kan.
Leish maakt je hond sneller kapot dan een melkklier tumor, je hebt te maken met 2 kwade.... ik zou eerst de leish onder controle krijgen en dan pas een operatie overdenken... dus de allo blijven geven en de milteforan ernaast.. dan na 6 weken weer testen en kijken hoe het ervoor staat, maar hoe dan ook door de operatie zal de leish zeker weer oplaaien... en ook milteforan is niet een geneesmiddel , je hond kan stoppen met eten en dus verzwakken, weerstand kan en zal verminderen, je hond zal hoe dan ook weer aan moeten sterkte.
Op het buitenlandse honden forum staan een aantal topics over mensen die ook met milteforan behandelen of behandelt hebben en er zijn honden die alsnog zijn overleden.
Nogmaals onderschat de leish niet, je hond heeft er nu al actief last van en is dus niet operatie fit.... dan is de kans op overleven sowieso al minimaal.

Wat een eerlijk antwoord,valt rauw op mijn dak maar wel ontzettend duidelijk.
En duidelijkheid is nu wat we zo hard nodig hebben.Bedankt hiervoor!

1e x toen ze kwam was de leish erg actief,ze was doodziek en brood mager.
We hebben behandeld met glucantime (als ik het goed schrijf) en ik heb haar de belofte gedaan dit geen tweede keer meer te doen.Was geen fijne en een pijnlijke periode voor haar.
In 2006 leefde de leish nogmaals op en werd er opnieuw met allo kuur gestart met resultaat.
3 maanden geleden werd ze s nachts ziek,titer laten bepalen en de leish was actief.Opnieuw met een allo kuur begonnen en helaas nu zonder resultaat. Overigens kan ik mezelf voor me kop slaan te denken dat ze last had van ouderdomskwaaltjes,op haar leeftijd 'normaal'echter nu duidt het dus op de leish die terug is.
Ze is gelukkig nog steeds vrolijk,maar kleine dingetjes die je opvallen.

Ik wilde de bloeduitslagen afwachten en een echo van de lever en rontgen van de longen.
Indien deze goed waren wilde ik eigenlijk gaan kiezen voor de operatie..
Echter nu naar jouw post slaat de twijfel weer toe,het is zo oneerlijk,tegen twee van die kwade te moeten knokken.
Mijn dierenarts vertelde dat ik twee opties had,opereren of afwachten een maand en de leish behandelen om te zien of die verminderd.wel met de kans dat de eventuele tumor groeid( of uitzaaid)
Moeilijk.....

Bloedlichaampjes zijn goed.
Ivm twijfel word contact opgenomen met de faculteit om te zien wat hun aanraden

het blijft inderdaad een moeilijke kwestie, heb zelf ook een leish hond gehad en dit soort afwegingen moeten maken... ik ben wat dat betreft liever duidelijk en dan kan het mss wat hard overkomen maar met Leish valt echt niet tespotten.
Ben benieuwd naar het advies van de faculteit.... maar dan nog blijft het ook een beslissing die je met je verstand moet maken.
Milteforan doe je trouwens over het eten, glucantime injecteer je.... milteforan is veel minder balstend voor de inwendige organen, plus geen injecties dat scheelt al heel veel ellende.

Faculteit raad na een operatie milteforan aan,in 1e instantie injecties maar daar staan we zelf niet achter.
Volgende week word er een rontgen gemaakt van de longen,echo vd lever, blaaspunctie en opnieuw bloedonderzoek om de eiwitten te bepalen.Vanuit daar gaan we verder zien.
Rumba maakt het overigens goed en lijkt geen klachten te hebben.

Vandaag de dag,om 10 uur bij de dierenarts zijn.Ik denk het verstandigst om eerst de longfoto te laten nemen.Ben erg benieuwd.
Het meisje is misselijk en wilde vanmorgen eigenlijk niets liever als een grasontbijt,helaas...ze moet nuchter zijn.
Vind het zo zielig,weer die stress..Kon je maar uitleggen waarom ze bepaalde dingen moeten ondergaan.

Haar maatje moet thuis wachten,het is te warm om hem mee te nemen.De tweede keer dat ze even gescheiden worden.1e x toen buddy geopereerd moest worden.

Wat was mijn meisje flink vandaag ...
Vanmorgen bij de dierenarts geweest,naast ons was de andere dierenarts aan het opereren.
We werden geholpen en er werd bloed afgenomen,naaldje zat erin met hieraan het eerste buisje tot we plots een kabaal hoorden en mijn dierenarts werd hard geroepen.Rende snel naar de buren en daar stond ik dan,1 hand rumba vasthouden,andere hand het touwtje om haar pootje aftebinden en een buisje wat hard volliep,en het buisje liep maar...begon hem wel even te knijpen..kan dat buisje overlopen of niet??Buisje vol,touwtje tussen mijn tanden geklemd en de andere buisjes op hoop van zegen zelf aangeprikt en zo vol laten lopen,touwtje los gemaakt,naaldje eruit gehaald en afgedekt met een watje...dierenarts kwam terug,hoop verontschuldigingen maar gelukkig had ik het goed gedaan.
Zag het niet zitten om nogmaals te laten prikken want bij rumba gaat het niet zo makkelijk.

Door voor de rontgen van de longen,meisje op tafel om vast te houden en van beide zijden een rontgen gemaakt.
Rumba op de grond en deze eerst bekeken.
In de longen waren wat vage 'bolletjes' te zien,maar niets schokbarends.
Hart zag vergroot,maar net binnen de marges.
Wat heel duidelijk was en waar we erg van schrokken was dat ze vreselijke spondylose heeft.Op meerder plaatsen zijn al bruggen gevormd. (hiervoor gaat ze op pijnstillers).
Door voor de echo,blaas bekeken,waren rare bolletjes te zien aan de randen,konden ze niet goed verklaren maar leken geen ernstige dingen. (kristallen ?? gaan nog bepaald worden door het lab).
Milt was groot en hierdoor de lever ook niet goed te zien,maar wat zichtbaar was zag er goed uit.
Ze is wel afgevallen.
Blaas aangeprikt voor urine,een bepaalde waarde was hierin wat laag wat nierfalen zou kunnen verklaren,hiervan kregen ze de labuitslag nog vandaag dus deze zou ik doorkrijgen.Bleek goed te zijn,alles omtrent nieren waren que waardes prima.

Nog een knobbeltje aangeprikt en onderzocht op cellen,dit was goed.
Tot nu toe allemaal positieve uitslagen die een operatie niet in de weg zouden staan.. (behalve de spondylose wat dus niet zo mooi is).

Rumba was weer een engel,ze is zo vreselijk lief en ondanks alles stress en spanning blijft ze de dierenarts maar kusjes geven.

Overige uitslagen van eiwitten etc volgen binnen enkele dagen....Dus ik heb nog even om na te denken.
Ik twijfel nog steeds,misschien nog wel meer nu die spondylose is ontdekt...
Het liefst wil ik het niet.....maar wat als het groeid..

Het is nu overigens niet gegroeid en we hebben op de echo nog even gekeken en het ziet er 'rustig'uit,egaal en mooi afgerond.