Ik heb een reutje van 8 jaar. Een kruising van een beagle met een basset.
Vorige week vrijdag was alles nog in orde, hij spurtte rond de tafel telkens ik thuis kwam, sprong tegen me op
Trok me onderuit bij het wandelen.... en nog zo van die zotte kuren die ik graag door de vingers zag. Het was een levenslustig gezond hondje.Zaterdagmorgen was dat plots gedaan. Hij zwalpte met zijn poep, zakte steeds door zijn twee achterpootjes, kon niet meer de trap op en af, en wat erger was... hij kon niet meer in zijn zeteltje springen!
Ik heb de indruk dat het zondag nog wat verergerd was.
Maandagavond met een klein hartje naar de dierenarts. Het verdict viel snel: syndroom van Wobbler!
Nog nooit van gehoord! Het blijkt ook een zeldzaam syndroom te zijn dat vroeger vooral bij Dobermans voorkwam. Wie had nu gedacht dat ons bastaardje dat zou voorhebben. De prognoses zijn niet te best. Een operatie is mogelijk maar geeft geen 100% zekerheid. Trouwens de uitval die er nu is kan niet meer ongedaan gemaakt worden. Daarbij komt dat ik door omstandigheden momenteel onmogelijk 2000 euro daarvoor kan ophoesten. Alternatief was een driedagen kuur met cortisone. Is nu achter de rug maar er is geen beterschap.
Momenteel is het nog een gelukkig hondje. Hij heeft nergens pijn en daar waar hij in het weekend echt onwennig met zijn handicap omging, heeft dat zich nu wat gestabiliseerd. Hij past er zich gemakkelijk aan aan, hij laat zich graag helpen (duwtje geven aan zijn poep).
We hebben het opgezocht op internet en zijn er echt niet veel wijzer van geworden. De toestand zal zowiezo nog verergeren. Volgens internet kan het snel gaan of traag. Nu is onze vraag: wat is 'snel' (weken, maanden??) en wat is 'traag' (jaren?). Iemand een idee wat de levensverwachting mag zijn? Zijn er nog mensen die hiermee geconfronteerd worden? Hoe lossen zij de dagdagelijkse probleempjes op? Wie heeft er specifieke info over dit syndroom?
Graag jullie raad!
