Sam staat als 'casuistiek' in het blad Hondenmanieren
Geplaatst: 23 dec 2011 21:41
Zoals sommigen weten, hebben Sam en ik een heel intensief jaar achter de rug, omdat hij een ernstige blessure kreeg, een gedeeltelijk gescheurde achilles, op een dusdanig lastige plek, dat een operatie geen succes zou hebben.
Na het proberen van een brace, wat niet lukte, kreeg Sam een externe fixatie, waardoor de hak werd geimmobiliseerd. Vanaf februari mocht alles eruit en volgde een langdurig revalidatieproces; 2x per week hydrotherapie en fysiotherapie, gecombineerd met elke dag thuis masseren en om de 2uur wandelen, eerst 2 minuten, dan 3 minuten en zo maar uitbreiden. Tot augustus ging hij 2x per week. Vanaf augustus komen we nog wekelijks bij de Tweede Lijn Wilhelminaoord. Nu zijn we zover, dat Sam ook wel eens 1x per 2 weken komt. Er vindt dus afbouw plaats van therapie en ondertussen durf ik weer langzaam te genieten van Sam en komt het vertrouwen meer en meer, dat hij weer wat kan hebben qua achterpoot.
Iemand benaderde mij, om een interview af te nemen over zijn blessure, een medische uitleg en hoe de behandeling en revalidatie eruit ziet. Dat vond ik wel leuk, om hier aan mee te werken.
Ik dacht dat zoiets met Sam me niet zou overkomen, hij was berensterk conditioneel, elke dag 3 a 4uur lopen enz. Maar ja, een ongeluk zit echt in een klein hoekje, met verstrekkende gevolgen.
Ik heb het blad net gekocht en vind het wel leuk, dat we er in staan met foto's enz.
Ik ben super trots op mijn kanjer Sam, die toch weer heeft leren/durven lopen.............
Na het proberen van een brace, wat niet lukte, kreeg Sam een externe fixatie, waardoor de hak werd geimmobiliseerd. Vanaf februari mocht alles eruit en volgde een langdurig revalidatieproces; 2x per week hydrotherapie en fysiotherapie, gecombineerd met elke dag thuis masseren en om de 2uur wandelen, eerst 2 minuten, dan 3 minuten en zo maar uitbreiden. Tot augustus ging hij 2x per week. Vanaf augustus komen we nog wekelijks bij de Tweede Lijn Wilhelminaoord. Nu zijn we zover, dat Sam ook wel eens 1x per 2 weken komt. Er vindt dus afbouw plaats van therapie en ondertussen durf ik weer langzaam te genieten van Sam en komt het vertrouwen meer en meer, dat hij weer wat kan hebben qua achterpoot.
Iemand benaderde mij, om een interview af te nemen over zijn blessure, een medische uitleg en hoe de behandeling en revalidatie eruit ziet. Dat vond ik wel leuk, om hier aan mee te werken.
Ik dacht dat zoiets met Sam me niet zou overkomen, hij was berensterk conditioneel, elke dag 3 a 4uur lopen enz. Maar ja, een ongeluk zit echt in een klein hoekje, met verstrekkende gevolgen.
Ik heb het blad net gekocht en vind het wel leuk, dat we er in staan met foto's enz.
Ik ben super trots op mijn kanjer Sam, die toch weer heeft leren/durven lopen.............